Από τους Καπιταληστές, στους Σοσιαληστές και τώρα Κανιβαληστές

Κατά την διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα, οι πρωτοπόροι καπιταλιστές δημιούργησαν μία υπόσχεση ευμάρειας για όποιον τολμούσε να ξεφύγει από τον μέσο όρο. Μία υπόσχεση ευμάρειας που στον δικό μας αιώνα, τον 20ο, μεταφράστηκε στην οικονομικά κατεστραμμένη λόγω του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου Ευρώπη, ως το «American Dream». Γύρω του πετούσαν σαν πυγολαμπίδες οι ελπίδες ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων!

Στην αρχή του 21ου αιώνα, αυτό κατέρρευσε την ίδια περίπου στιγμή που κατέρρεαν και τα ίδια του τα σύμβολα, οι «δίδυμοι πύργοι». Ποιητικό; Ή απλά κοσμική αίσθηση του χιούμορ; Όπως και να ‘χει, ζούμε σε μία εποχή-μεταίχμιο, όπου ένας κύκλος κλείνει και κανείς δεν ξέρει τι αρχίζει.
Στην χώρα μας, στην ευρωπαϊκή περιφέρεια που ονομάζεται Ελλάδα, την ξεκομμένη από τους πραγματικούς μηχανισμούς εξουσίας, έχει ανοίξει μία συζήτηση σχετικά με το αν βρισκόμαστε στο τέλος της μεταπολίτευσης.
Κάποιοι, φαίνεται, το αποδέχονται και κάποιοι τρέφουν ακόμη ελπίδες. Προσωπικά, πιστεύω ότι η μεταπολίτευση έχει τελειώσει εδώ και αρκετά χρόνια. Τοποθετώ το τέλος της κάπου κοντά στην περίοδο της πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη. Όταν πια ήταν κατανοητό από όλους, ότι η υποθήκευση της χώρας μας είχε ολοκληρωθεί και πλέον δεν ήμαστε παρά μία επαρχία.
Από ‘κει και πέρα, είχαμε μία απέλπιδα προσπάθεια συγκεκριμένων κύκλων να γαντζωθούν στην εξουσία, κοροϊδεύοντας, παραπλανώντας και τρώγοντας ό,τι μπορούσαν. Αυτή συμπίπτει με την διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος ανακηρύσσεται αυτοδικαίως και σε σύμβολό της. Αν με υποχρέωναν να επιλέξω ένα πρόσωπο - σύμβολο για την μεταπολιτευτική περίοδο, αυτός θα ήταν για πολλούς - άλλους προφανείς και άλλους όχι - λόγους, ο κ. Λαλιώτης.
Όπως και να ‘χει, η μεταπολίτευση είχε σημαντικές συνέπειες για την επαρχία της Ελλάδος. Αναδιένειμε την κοινωνική τράπουλα και δημιούργησε μία ολοκαίνουρια κοινωνική ελίτ, η οποία μπορεί μεν να είχε «δεσμούς αίματος» με την παλιά, αλλά ήταν φορέας ενός νέου «πνεύματος». Ο «κοσμοπολιτισμός» αντικατέστησε την «καθεστηκυία τάξη» και η «οικονομική ανισότητα» τις «ταξικές διαφορές». Σε ουσιαστικό επίπεδο για τον μέσο Έλληνα πολύ κακό για το τίποτε, εκτός αν ήσουν μέρος της νέας ελίτ ή του «στρατού» της. Σε επίπεδο όμως κοινωνικής μηχανικής η νέα ελίτ, δεν ήταν παρά «φτερό στον άνεμο», έτοιμη ανά πάσα στιγμή να κατευθυνθεί προς όποια κατεύθυνση φυσούσε, αφού δεν είχε δεσμούς με την κοινωνία.
Έτσι ακριβώς και η κυβέρνηση Παπανδρέου, που εξελέγη με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», ως αντίθεση στην προοπτική των σκληρών μέτρων που είχε προαναγγείλει ο απερχόμενος πρωθυπουργός ότι θα έπαιρνε αν - παρ' όλους τους σχεδιασμούς του ιδίου και των συνεργατών του - επανεκλεγόταν. Αμέσως μετά, η σημερινή κυβέρνηση έκανε στροφή 180 μοιρών, παίρνοντας μερικά από τα πιο σκληρά μέτρα που έχουν ληφθεί στην χώρα μας. Και μοιάζουν μάλιστα έτοιμοι οι «σοσιαλιστές» να προχωρήσουν στην προσφυγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Το οποίο είναι σίγουρο ότι θα λειτουργήσει με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Επιζητώντας πάνω απ' όλα την ικανοποίηση ενός συγκεκριμένου αιτήματος. Την ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, προκειμένου η χώρα μας να καταστεί «ανταγωνιστική». Τι σημαίνει στην ουσία αυτό; Δεδομένου μάλιστα του ότι δεν έχουμε βαριά ή υψηλής τεχνολογίας βιομηχανία, ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να ομοιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο με τους σκλάβους των τριτοκοσμικών χωρών, όπου οι «πολυεθνικές» έχουν μεταφέρει τις παραγωγικές τους μονάδες. Θα πρέπει δηλαδή να προχωρήσουμε σε κάποιου είδους «κανιβαλισμό» έναντι των πιο αδυνάτων κομματιών της κοινωνίας μας, προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις «διεθνείς αγορές». Δεν γνωρίζω αν είναι δυνατόν να το αποφύγουμε - όσο τουλάχιστον επιμένουμε να παίζουμε μέσα στα όρια που άλλοι έχουν χαράξει για εμάς.
Βιώνουμε την διαστροφή του συστήματος στο πετσί μας. Και φτάσαμε ως εδώ, μέσω μία συγκεκριμένης οδού που συνδύασε την διαφθορά με την συστηματική καταστροφή των κοινωνικών δεσμών και αξιών, έτσι ώστε η κοινωνία να μην μπορεί να αντιδράσει.
Αυτό που μένει να δούμε, είναι το αν εν τέλει κατάφεραν να διαβρώσουν το κοινό των Ελλήνων ή αν απομένουν κάποιες αποθήκες, όπου το κοινοτικό πνεύμα συσσωρεύεται έτοιμο να εκραγεί.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Πατησίων γωνία

Στον θάλαμό μου, στις φυλακές του Κορυδαλλού ζουν 18 κρατούμενοι. 18 άτομα με τα οποία μοιράζομαι κάθε λεπτό της κάθε ημέρας, τους τελευταίους δύο μήνες και κάτι παραπάνω. 18 άτομα με τα οποία γνωρίζεσαι και μαθαίνεις αναγκαστικά όλη την ζωή τους, προκειμένου να περάσει η κάθε ημέρα. Προσωπικά, αισθάνομαι τυχερός που βιώνω αυτή την εμπειρία, καθώς έρχομαι σε επαφή με εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Αλλά αυτή είναι μία άλλη υπόθεση.

Εν προκειμένω, θα ασχοληθώ με την αντίδραση ενός από αυτούς, του Αχμέντ από την Συρία, στο άκουσμα της βομβιστικής επίθεσης στα Πατήσια: «Ποιος πάει και μένει στα Πατήσια πια;» Ο Αχμέντ μένει στον Κολωνό, για τον οποίο ισχυρίζεται ότι καμία σχέση δεν έχει με τα Πατήσια από πλευράς εγκληματικότητας. Γι’ αυτόν, το ζήτημα είναι οι Πακιστανοί και οι Βορειοαφρικανοί, που έχουν μετατρέψει την περιοχή σε ζούγκλα.

περισσότερα

Τα πρεζάκια της Ευρώπης και οι «πυρήνες»

Σύσσωμο το ελληνικό κατεστημένο ξέσπασε σε πανηγυρισμούς ανήμερα της 25ης Μαρτίου, με αφορμή την δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου, ότι οι κεφαλές της Ευρώπης συμφώνησαν να μας χορηγήσουν έναν ακόμη γύρο δανείων. Με αναστεναγμούς ανακούφισης, οι οικονομικοί δήθεν αναλυτές, σχολίασαν την απόφαση του Τρισέ να «αποδεχθεί» τα ομόλογα (υποβαθμισμένα) των ελληνικών τραπεζών.
Σαν πρεζάκια στην Πλατεία Βάθη, που έμαθαν ότι ο έμπορος θα ερχόταν σε λίγο να τους δώσει τη δόση τους και δεν θα χρειαζόταν να υποφέρουν άλλο. Γιατί αυτής της κατάστασης είναι ανάλογη η λύση που δόθηκε στο «Greek Crisis», όπως ονομάζουν τα διεθνή ΜΜΕ την κατάσταση στην χώρα μας. Ένα άλλοτε περήφανο έθνος να πανηγυρίζει, επειδή του επιτρέπουν να δανεισθεί για να επιβιώσει το επόμενο εξάμηνο.
Να επιβιώσει όμως, όχι ως έθνος, αλλά ως χρεοκοπημένο σύστημα. Να επιβιώσει με κόστος δυσβάσταχτο το εσωτερικό μέτωπο. Να επιβιώσει απομυζώντας την πλειοψηφία του. Περιθωριοποιώντας τα παραγωγικά του κομμάτια. Αυτά όμως έχουν ήδη υπεραναλυθεί. Δεν έχει νόημα να τα συζητήσουμε περαιτέρω. Προσωπικά πολύ πιο επίκαιρη θεώρησα την προκήρυξη των «πυρήνων» σχετικά με τις βομβιστικές τους επιθέσεις.
Ο ιντελιγλεντσισμός τουςΓιατί; Μα γιατί αφορούσε ένα ζήτημα που «καίει» τον ελληνικό λαό. Το μεταναστευτικό. Το οποίο θα ήταν χρήσιμο κάποια στιγμή, να αντιπαραβάλλουμε με το μεταναστευτικό σε επίπεδο καθημερινότητος. Μέχρις στιγμής φαίνονται ως διαφορετικό θέμα, τουλάχιστον στα μάτια των «αναλυτών». Αυτοί το βιώνουν απ’ έξω. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους «πυρήνες». Δεν μπορούν να κατανοήσουν το σύμπλεγμα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κάτοικος του Αγίου Παντελεήμονος, των Πατησίων, της Κυψέλης. Με ύφος κοινωνιολόγου, μας πληροφορούν ότι έχουν δημιουργηθεί διάφορα «γκέτο». Δεν προσπαθούν όμως να ερμηνεύσουν το τι σημαίνει η καθημερινότητα του να ζεις σ’ ένα γκέτο ως «μειοψηφικός Έλληνας». Και πως αν οι περισσότεροι από αυτούς είχαν την οικονομική δυνατότητα να ξεφύγουν θα το έκαναν.
Ολόκληρο το κείμενο της προκήρυξης, αν και ενδιαφέρον, βρίθει από έναν αέρα «ιντελιγκεντσισμού» που αντιμετωπίζει συγκεκριμένες καταστάσεις ως «φαινόμενα». Αποστασιοποιημένες απόψεις, σαν να πηγαίνεις για διάγνωση σ’ έναν γιατρό. Από αυτή την άποψη, οι «πυρήνες» έχουν κάνει ένα βήμα παραπάνω από τις υπόλοιπες τρομοκρατικές οργανώσεις προς την απομόνωση της «επαναστατικής ελίτ». Μια κατάσταση που προοιωνίζει την εσωτερική τους κατάρρευση. Οι πλέον τίμιοι και ειλικρινείς από όλους αυτούς που την αποτελούν το μόνο που έχουν να αναμένουν – και το ξέρουν – είναι ένα ένδοξο τέλος. Επέλεξαν μόνοι τους να αποκοπούν από την κοινωνία και όχι το «σύστημα». Η δε ίδια ποιότητα της «αποστασιοποίησής» τους φανερώνει τους ιδεολογικούς δεσμούς του με την μεγαλοαστική ελίτ της διανόησης του συγχρόνου συστήματος που θέλει να μετασχηματίσει την κοινωνία.
Η «ανάγνωσή» τους, του μεταναστευτικού φαινομένου ξεκινά με την αποδοχή των συνθηκών της «παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας». Πέραν αυτών όμως, αποδεικνύουν ότι είναι πιο σωστοί στην ιεράρχηση των προβλημάτων, από ό,τι τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Παρ’ όλο που την αντικοινωνικότητά τους την αποδέχονται οι ίδιοι στην προκήρυξή τους. Αυτό μας βοηθά να καταλάβουμε το βάθος της αντικοινωνικότητας των ΜΜΕ.
Σε προσωπικό τώρα επίπεδο, αισθάνομαι μία «αγαλλίαση», καθώς ως πρόσωπο δέχομαι την πολεμική όχι μόνον του κράτους, που με κρατά φυλακισμένο, όχι μόνο των δυνάμεων καταστολής που με συνέλαβαν και έκαναν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούσαν την φυλάκισή μου, όχι μόνο των καθεστωτικών ΜΜΕ που έγραφαν ιστορίες για αγρίους (βλ. «Ελευθεροτυπία»), αλλά και των «επαναστατικών ομάδων» που σπεύδουν να αποδεχθούν τα λεγόμενα όλων των παραπάνω.
Εγώ από την πλευρά μου, θα τους παρακαλέσω να χρησιμοποιήσουν όση «επιρροή» έχουν, για να δημοσιεύουν τα κείμενά μου και άλλες εφημερίδες εκτός του «ΕΚ» και της «ΕΩ», όπως αυτές που δημοσιεύουν και την δική τους προκήρυξη. Αν θέλουν δε, θα τα στέλνω και στο Indymedia.
Σαν άνθρωπος, δεν αποδέχομαι τον «ατομικισμό». Είμαι κοινωνικό ον. Όπως και οι περισσότεροι από τους «εθνικιστές». Έτσι η δική μας «ρήξη» με το σύστημα δεν δημιουργείται μέσω της «ελίτ» αλλά της καλλιέργειας μίας βαθύτατα συλλογικής και ουσιαστικά πρακτικής συνείδησης αντίστασης.

Δημήτρης Παπαγεωργίου