Στο στέγαστρο

Ένα από τα σημάδια μίας υγιούς κοινωνίας είναι η δυνατότητά της να αυτοσαρκάζεται και να κάνει καυστική σάτιρα των παθογενειών της. Στο παρελθόν, η ελληνική κοινωνία το έκανε και μάλιστα ιδιαίτερα επιτυχημένα. Ποιος δεν θυμάται τους ταλαντούχους ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που ανέλυαν μέσα από σπαρταριστές κωμωδίες τα κακώς κείμενα της κοινωνίας του τότε. Νεοπλουτισμός, ξενομανία και πάρα πολλοί άλλοι τομείς είχαν τύχει εξαιρετικής κοινωνικής ανάλυσης από τους κωμικούς της εποχής. Ρόλοι αξέχαστοι, που αντηχούν στο σήμερα. Σήμερα, που όλο το φάσμα των πολιτικών και των δημοσιογράφων, των κρατικών αξιωματούχων τάχα σοκάρεται, ακούγοντας τον πρώην υπουργό κ. Μαντέλη, να ομολογεί ότι δέχθηκε δύο απανωτά δωράκια από την SIEMENS. Πόσο εξαίσια ενσαρκώνεται ο ρόλος της Πάστα-Φλώρας, που παραγεμισμένη με μαρμελάδες δεν καταλαβαίνει δήθεν τίποτε από όσα συμβαίνουν γύρω της. Σήμερα, που παραφουσκωμένοι με ξένα χρήματα εφοριακοί, γιατροί και νεαροί υπουργοί αντιγράφουν τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, ζώντας ζωή κοσμικών όχι σε κάποιο ξενοδοχείο της Ύδρας, αλλά σε Μύκονο, Ελβετία και Νέα Υόρκη.

Τι κι αν τα χρήματα δεν τα πληρώνει κάποιος πλούσιος που θέλει να κερδίσει κάποιο στοίχημα, αλλά ο ελληνικός λαός, εν αγνοία του. Η λειτουργία του σύγχρονού μας ελληνικού κράτους έχει μεταβληθεί σε μία φαρσοκωμωδία, το σενάριο της οποίας θα ζήλευε ο Σακελλάριος και ο Φίνος. Ακόμη όμως και στις κωμωδίες τους, πριν το happy-ending, υπήρχε η κάθαρση, η «αποκαθήλωση» του κεντρικού προσώπου. Δυστυχώς, όπως δείχνουν να πηγαίνουν τα πράγματα στην χώρα μας, την κάθαρση καλείται να την πληρώσει ο απλός λαός, ο οποίος θα καταβάλει το αντίτιμο της συμπεριφοράς αυτών που εμπιστεύθηκε για να παίξουν τον ρόλο των σωτήρων του. Και όσο οι Μαντέληδες θα μπορούν να μας φτύνουν στη μούρη, μιλώντας για χορηγίες ενώπιον της εμβρόντητης εξεταστικής, στο δικό μου μυαλό έρχεται μία συγκεκριμένη εικόνα. Αυτό το στέγαστρο του Καλατράβα, στο Ολυμπιακό Στάδιο, του οποίο το κόστος καλύφθηκε από τον ελληνικό λαό για να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία αυτών που ήθελαν να το παίξουν «Κωνσταντάρες». Αν υπήρχε κάποιου είδους κοσμική δικαιοσύνη, λίγο «κάρμα», ένας απ’ όλους αυτούς τους νεόπλουτους μιζολάβους, θα επέλεγε να αυτοκτονήσει πηδώντας από εκεί. Για να κλείσει και τυπικά η εποχή του «νεοπλουτισμού» της Ελλαδίτσας, που γράφτηκε με τόνους βενζίνης που κατανάλωσαν τα Cayenne και άφθονο ιδρώτα στις πισίνες των προνομιούχων. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται όμως. Η αληθινή ζωή διαφέρει από τις ταινίες. Αντ’ αυτού, έχουμε τον Κώστα Σημίτη να «σοκάρεται» από την παραδοχή Μαντέλη και να μιλά για… αθλιότητες, που αμαυρώνουν την προσφορά του στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Θέλουν να μας τρελλάνουν, να ανεβάσουν τον ελληνικό λαό στις στέγες των σπιτιών του, να νιαουρίζει από την πείνα, για να μη ανέβει κανείς από αυτούς στο στέγαστρο του Καλατράβα, έστω μέχρι να έρθει η Πυροσβεστική να τον κατεβάσει! Έτσι, για να πει μονάχα ότι το έκανε. Και όχι, το συγκεκριμένο στέγαστρο δεν μου έρχεται τυχαία στο μυαλό. Είναι για εμένα ένα πολύ δυνατό σύμβολο της εποχής του επιφανειακού, της λεγομένης και μεταπολίτευσης, κατά την οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα. Της εποχής που όλη η αξία δόθηκε στο «φαίνεσθαι» και όχι στην ουσία. Την εποχή που είπαμε ψέμματα για να μπούμε στην νομισματική ένωση, λέγαμε ψέμματα για να μείνουμε σε αυτήν, ώστε να μπορούν τα τρωκτικά να μασουλάνε τις επιδοτήσεις και να καταλήξουμε στην βουλγαράκειο λογική του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Που επιβραβεύεται με τα πενηντατόσα ακίνητα του πρώην υπουργού. Έχουμε λίγη ακόμη κατηφόρα να διανύσουμε πριν φτάσουμε εντελώς στον πάτο! Το θέμα είναι τι θα κάνουμε μετά. Και όταν αντί για Σακελλάριο έχουμε τον Λαζόπουλο των κότερων, τα πράγματα δεν δείχνουν καλά!

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Κάτω τα ξερά σας από τον Δημήτρη

Προς εχθρούς και «φίλους»... Ο Δημήτρης  επί τρεισήμισι μήνες παραμένει προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό, προ δεκαημέρου απερρίφθη η τρίτη αίτηση αποφυλακίσεως που έχει κάνει. Τα αίτια της προφυλάκισης του Δημήτρη μπορούν να χωρισθούν σε δύο κατηγορίες: τα νομικά και τα πολιτικά.

Όσον αφορά τα νομικά αίτια, ο αρχισυντάκτης του «ΕΚ» είναι προφυλακισμένος εξαιτίας του νόμου περί κουκούλας. Ενός νόμου, που προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ είχε δεσμευθεί ότι θα αποσύρει και όχι μόνον δεν απέσυρε, αλλά αντίθετα στους μήνες της διακυβέρνησής του, βλέπουμε να τον χρησιμοποιεί επιλεκτικά, κρατώντας έναν πατριώτη δημοσιογράφο στην φυλακή και αποφυλακίζοντας άτομα που έχουν συλληφθεί να πετούν μολότοφ ή να ενέχονται σε εκδηλώσεις που οδήγησαν σε υλικές καταστροφές αλλά και στον θάνατο αθώων πολιτών.
Τα πολιτικά όμως αίτια της κράτησης του Δημήτρη είναι τα πιο ουσιαστικά και αφορούν την ιδεολογική και πολιτική του τοποθέτηση στον πατριωτικό χώρο και όχι σε αυτόν της αριστεράς.
Εκφράζει δε ο Δημήτρης έναν πατριωτικό χώρο καινούριο και χωρίς τις όποιες αμαρτίες του παρελθόντος. Έναν χώρο μακριά από τις όποιες αγκυλώσεις, τους φατριασμούς, τις ύποπτες σχέσεις με υπηρεσίες και πολιτικές παρακάμερες. Και ακριβώς αυτό πληρώνει.
Είδαμε λοιπόν, μετά την τρίτη απόρριψη αιτήσεως αποφυλακίσεώς του, δυστυχώς, αυτές οι λογικές που ο ίδιος τόσο απεχθάνεται να εμφανίζονται και να λειτουργούν στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, ο οποίος εξακολουθεί να παραμένει στην φυλακή. Χρειάζεται περίσσιο θράσος κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι πριν τα γεγονότα της Πανόρμου στοχοποίησαν τον Δημήτρη ως δήθεν αρχηγό κάποιας οργάνωσης αυτονόμων εθνικιστών, να εμφανίζονται τώρα ως υπερασπιστές του. Χρειάζεται περίσσιο θράσος, κάποιοι άνθρωποι που την ημέρα της προφυλάκισής του τον χαρακτήριζαν ως προβοκάτορα, να εμφανίζονται τώρα ως όψιμοι επικριτές των κρατούντων του.
Βέβαια, σ' αυτόν εδώ τον τόπο, το θράσος πάντα περισσεύει. Όταν όμως αυτό συνδυάζεται με την ηλιθιότητα και την σκοπιμότητα, τότε μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Όλοι οι προηγούμενοι στις αναφορές τους αρνούνται να αναφέρουν την δημοσιογραφική ιδιότητα του Δημήτρη  στις εφημερίδες «Ελεύθερη Ώρα» και «Ελεύθερος Κόσμος». Μία ιδιότητα, εξαιτίας της οποίας βρέθηκε στην Πανόρμου και εξαιτίας της οποίας στοχοποιήθηκε και προφυλακίστηκε.
Ίσως όλοι αυτοί οι διάφοροι ενοχλήθηκαν από το κύμα συμπαράστασης προς αυτόν, το οποίο ξεκινά από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργο Καρατζαφέρη, περιλαμβάνει δημοσιογράφους (ακόμη και με αντίθετες ιδεολογικές καταβολές), καθηγητές πανεπιστημίου, ιερωμένους και φτάνει στον βουλευτή της Ν.Δ., Νίκο Νικολόπουλο. Αυτή η συμπαράσταση είναι ίσως που ενοχλεί, καθώς γκρεμίζει τα στεγανά, στα οποία κάποιοι θέλουν τον πατριωτικό χώρο περιχαρακωμένο και αυτοεγκλωβισμένο. Επειδή λοιπόν δεν θα αφήσουμε να παίζονται μικρά και μεγάλα πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη ενός προφυλακισμένου, ο «ΕΚ» παίρνει την πρωτοβουλία για την σύσταση μίας «Επιτροπής Αλληλεγγύης στον Δημήτρη Παπαγεωργίου». Όλα τα κείμενα, οι πρωτοβουλίες, οι εκδηλώσεις και οι προσπάθειες που αφορούν την αποφυλάκισή του, θα γίνονται και θα ανακοινώνονται μέσω αυτής της επιτροπής, ώστε κάθε «ανευθυνο-υπεύθυνος» και κατεργάρης να παραμείνει στο περιθώριο που έχει επιλέξει να τον τρέφει...

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος

Από τον Σεπτέμβριο τα χειρότερα

Ο Σεπτέμβριος που έρχεται θα είναι μάλλον ο πιο δύσκολος της τελευταίας πεντηκονταετίας για τους κατοίκους του ελληνικού κράτους. Όταν θα αρχίσουν να φαίνονται τα αποτελέσματα των «μέτρων» που πήρε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά και τα αποτελέσματα της στάσης ορισμένων που θα έχουν χαντακώσει τον τουρισμό. Κούτσα-κούτσα, το καλοκαίρι θα το βγάλουμε. Λίγο τα μπάνια, λίγο η ραστώνη εξ' αιτίας του καύσωνα, ο λαός θα κάνει υπομονή. Οι άνεργοι θα ελπίζουν για το φθινόπωρο και οι επιταγές-βόμβες θα έχουν φυτίλι μέχρι τότε. Τον Σεπτέμβριο όμως, τα ψέματα θα τελειώσουν. Όσα τώρα συζητάμε «φιλολογικά», η ύφεση, την οποία τώρα προσπαθούμε να προσδιορίσουμε με βάση τις ποσοστιαίες μονάδες, θα γίνουν πραγματικότητα. Τα νούμερα και οι στατιστικές θα γίνουν οι γείτονες, οι συγγενείς ή ακόμη και εμείς οι ίδιοι, που θα είμαστε άνεργοι, θα δούμε τα πράγματα αλλιώς. Θα κοιτάξουμε στα μάτια τα αποτελέσματα του «μεταπολιτευτικού κράτους».

Μιας τριακονταπενταετίας, κατά την διάρκεια της οποίας η πορεία της χώρας μας προσδιορίστηκε από έναν βλάχο-νέο-πολιτισμό, όπως αυτός εκφράστηκε μέσω του ευνοιοκρατικού συστήματος που χτίσαμε.Ενός συστήματος, που όχι απλά ανέθρεψε γενιές απατεώνων και προέβαλλε ως πρότυπα τεμπέληδες και τσούλες, αλλά περιθωριοποίησε και απομάκρυνε οποιονδήποτε είχε την διάθεση να σταθεί στα δικά του πόδια. Δεν ξέρω και αν όλα αυτά θα τελειώσουν μαζί με την περίοδο του καλοκαιριού, όσα κι αν λένε οι κυβερνώντες. Δεν υπάρχει κάτι που να τα επιβεβαιώνει. Κατά πάσα πιθανότητα, ο λιγότερος πλούτος, απλά θα μοιράζεται μεταξύ λιγότερων ανθρώπων. Η μέθοδος η ίδια και απαράλλακτη, απλά σε μικρότερη κλίμακα. Για εμάς τους υπολοίπους; Όχι, δεν θα πεθάνουμε, απλά κάποια πράγματα που τα θεωρούσαμε «κεκτημένα» και δεδομένα, θα τα έχουμε πια ως «επιθυμίες». Την ίδια στιγμή, όμως, ο Σεπτέμβρης θα αποτελέσει ένα σταυροδρόμι για την κοινωνία, που θα κληθεί να επιλέξει τον δρόμο για το μέλλον. Θα κληθεί να επιλέξει αν θα σκύψει το κεφάλι και θα ακολουθήσει τις διαταγές των ΜΜΕ και του ΔΝΤ ή θα βυθιστεί στο χάος, μέσω της ενδυνάμωσης των «αυτοκαταστροφικών» δυνάμεων της αριστεράς που δρουν αυτή τη στιγμή ως «προστάτες» εντός των υγιών και των καρκινικών κυττάρων του συστήματος, σε έναν άκρως συντηρητικό ρόλο. Υπάρχει τρίτος δρόμος; Υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε, πέραν αυτών των δύο; Αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται κάτι. Κι αυτό, γιατί ανάμεσα στον λαό μας δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα ισχυρό κίνημα σκαπανέων, που θα σηκώσουν τα μανίκια και θα σκάψουν έναν νέο δρόμο, που θα μας περάσει με ασφάλεια από τις παγίδες που υπάρχουν στους άλλους δρόμους. Κάποια σημάδια αυτού του δρόμου υπάρχουν. Βρίσκονται στις προσπάθειες και τις κινήσεις πολιτών, όχι μόνο στις γειτονιές της Αθήνας αλλά και της επαρχίας, που δημιουργούν τις δικές τους «επιτροπές πολιτών». Τις δικές τους αχειραγώγητες ομάδες που αγωνίζονται για το συνολικό καλό, απορρίπτοντας τόσο την διαφθορά όσο και την κηδεμονία που η αριστερά προσπαθεί να τους επιβάλει. Βρίσκονται ακόμη και στο διαδίκτυο, εκεί όπου χιλιάδες νέοι εκφράζουν την αγανάκτησή τους. Αλλά βρίσκονται τα σημάδια ακόμη και στους μηχανισμούς των κομμάτων, εκεί όπου οι προστριβές και η σαστιμάρα αποτελούν πλέον τον κανόνα. Ως Έλληνες πατριώτες, οφείλουμε μία επιτέλους φορά να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Και να βοηθήσουμε τον λαό μας να μεταστρέψει την οργή και την δυσφορία του σε δημιουργική κατεύθυνση. Κι αυτό δεν θα το καταφέρουμε με γκρίνιες, με διαμαρτυρίες και δείχνοντας με το δάκτυλο. Ας το αφήσουμε αυτό για άλλους. Εμείς ας μετατραπούμε στη «νεότητα» αυτού του λαού, επιλέγοντας ένα νέο δρόμο. Ας βγούμε από τα διαμερίσματα και τις δουλειές μας, ας γνωρίσουμε τον διπλανό μας, ας συζητήσουμε μαζί του, επιδιώκοντας λύσεις σε τοπικό επίπεδο και οργανώνοντας δίκτυα αλληλεγγύης, πριν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε την «διεθνή σκηνή». Δεν είναι εύκολο. Σημαίνει όμως πολλά. Από αυτό θα εξαρτηθεί το μέλλον της πατρίδος μας. Όταν όλα γύρω μας καταρρέουν, κάποιοι θα πρέπει να σταθούμε όρθιοι και να δώσουμε το χέρι μας και στους άλλους.

Δημήτρης Παπαγεωργίου