Δεν ξέρω γιατί, αλλά στο μυαλό μου, έρχεται μια λέξη από προηγούμενες δεκαετίες. «Αρμοστεία», «Οικονομική Αρμοστεία» θα μπορούσε κανείς να πει. Η αλήθεια είναι απλή. Καλούμε κάποιους Ευρω-αμερικανούς να αναλάβουν την επανασύσταση του βασικού πυρήνα του ελληνικού κράτους, αφού οι Έλληνες απέτυχαν.
Απέτυχαν, λόγω διαφθοράς, λόγω κομματοκρατίας, ας πούμε ό,τι θέλουμε. Το ζουμί είναι το ότι απέτυχαν. Τα έκαναν μαντάρα, έμπλεξαν τα μπούτια τους, τα έκαναν θάλασσα, ο ελληνικός λαός έχει δεκάδες εκφράσεις, με τις οποίες μπορούμε να περιγράψουμε την αποτυχία του νεοελληνικού κράτους.
Τι ξεκινά τώρα; Ξεκινά μια νέα περίοδος για το ελληνικό κράτος, όπου υπό την νέα «διεύθυνση» θα επιχειρηθεί μία «ανακαίνιση» του «καταστήματος». Χωρίς βέβαια να αναφερόμαστε στην συμβιωτική σχέση της «νέας διεύθυνσης» με έδρα την Ουάσινγκτον (ΔΝΤ) και των «αγορών» που υποτίθεται ότι εκβίασαν το «κλείσιμο» της επιχείρησης. Το θέμα είναι το πώς θα είναι η «νέα επιχείρηση», ποια θα είναι η βιτρίνα της.Το ότι την «ανακαίνιση» θα την πληρώσουν οι απλοί πολίτες της χώρας, οι οποίοι θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος, το θεωρώ δεδομένο. Είναι κάτι που συζητήθηκε και θα συζητηθεί αρκετά. Η «σημαία της ανταγωνιστικότητας» που ήδη σηκώνουν κάποιοι, σημαίνει την «τριτοκοσμοποίηση» της χώρας, προς χαρά των νεοφιλελευθέρων οπαδών της παγκοσμιοποίησης.
Έχω μία φοβία, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές ότι «βιτρίνα» που θα φτιάξει το ΔΝΤ δεν θα έχει καμμία σχέση με την έννοια του «κράτους», όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι το αν η διαδικασία αυτή, στην οποία εισερχόμαστε, θα επιτρέψει την «πολιτική επιβίωση» του γηρασμένου πολιτικού συστήματος. Το ότι ήμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που εφήρμοζε ένα φεουδαρχικό σύστημα «οικογενειοκρατίας», σίγουρα έχει κάποια σχέση με το ότι είμαστε η μοναδική χώρα σε αυτή την κατάσταση. Το ότι είμαστε μια χώρα, στην οποία η «επιχειρηματικότητα» συσχετίζεται με τις πολιτικές διασυνδέσεις, σημαίνει επίσης πολλά.
Αν υπάρχει μία «ευκαιρία» σε όλη αυτή την κατάσταση, σίγουρα δεν είναι αυτή για την οποία κάποιοι αδημονούν, την πλήρη μετεξέλιξη της χώρας μας σε χωράφι της «ελεύθερης οικονομίας» και τον εναρμονισμό μας με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης.
Η μοναδική πραγματική ευκαιρία που προβάλλει είναι αυτή της κατεδαφίσεως του πολιτικού κατεστημένου, που έχει τις ρίζες του στην δεκαετία του '50 και εκτείνεται μέχρι σήμερα, τρεις ολόκληρες γενιές μετά. Είναι αλήθεια ότι μας περιμένουν δύσκολα χρόνια, χρόνια στα οποία θα δοκιμασθούμε σαν κοινωνία, όσον καιρό θα είμαστε όμηροι του διεθνούς κεφαλαίου. Θα πρέπει όμως μέσα σε αυτά τα χρόνια να θέσουμε τις βάσεις μίας υγιούς εναλλακτικής λύσης, την οποία επιτέλους θα μπορούμε να απευθύνουμε προς τον λαό μας, που έχει ίσως κουραστεί να ακούει μόνο κραυγές και επικλήσεις στο συναίσθημά του.
Αυτά τα δύο πάνε χέρι-χέρι. Η κατεδάφιση των «τζακιών» πρέπει να συμβαδίζει με την δημιουργία μίας νέας αντίληψης για την πορεία της χώρας μας. Εάν μία από τις δύο συνθήκες δεν ικανοποιηθεί θα έχουμε χάσει το τραίνο που οδηγεί σε μία πιθανή σωτηρία της πατρίδος μας.
Δημήτρης Παπαγεωργίου
Σύμφωνα με μερικά βιβλία και κάποιες ταινίες, όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει, βλέπει ολόκληρη τη ζωή του να περνά μπροστά από τα μάτια του. Τις καλές και τις κακές στιγμές του. Όλα αυτά σε περίοδο κάποιων δευτερολέπτων. Αναρωτιέμαι, αν οι «εγκέφαλοι» και οι εμπλεκόμενοι στα θέματα εξουσίας στην πατρίδα μας, επιχείρησαν να κάνουν μία τέτοιου είδους ανασκόπηση για την πολιτική περίοδο της μεταπολίτευσης. Ή αν περιμένουν την αξιολόγηση της περιόδου αυτής να την κάνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Να κρίνει αυτός την πορεία της χώρας υπό την επιστασία δύο-τριών οικογενειών τις τελευταίες δεκαετίες, το τι άφησαν πίσω τους. Το πώς τους αξίζει να μείνουν στην συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού. Οι Κινέζοι έχουν μία κατάρα: «Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς». Για κάποιον λόγο, η δική μας γενιά ζει σε τέτοιους. Σε μια μεταβατική περίοδο.Με δεδομένη την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔΝΤ, το οποίο για τα προσχήματα θα φορά έναν ευρωπαϊκό φερετζέ, πολλοί κάνουν λόγο για κοινωνικές εκρήξεις και για επανάληψη του «ουγγρικού φαινομένου», όπου η κυβέρνηση των σοσιαλιστών κατέρρευσε... «Wishful thinking» που λένε και οι υπερατλαντικοί... νταβατζήδες μας.
Οι τάσεις στην Ελλάδα δείχνουν προς μία άλλη κατεύθυνση. Προς μία «αποπολιτικοποίηση» των μαζών που έχουν πλήρως απογοητευθεί. Η απογοήτευση αυτή δεν οφείλεται στην ανάγνωση της διαφθοράς των πολιτικών ελίτ και της διαπλοκής τους με το ντόπιο και διεθνές επιχειρηματικό κατεστημένο. Σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό την ευθύνη για το φαινόμενο αυτό έχει η εξάπλωση της διαφθοράς στις χαμηλότερες βαθμίδες της εξουσίας, που πνίγει στην κούνια κάθε προσπάθεια παραγωγικής διαδικασίας. Την ευθύνη για την απογοήτευση αυτή έχει η συμπεριφορά μικρής εμβελείας «αξιωματούχων», οι οποίοι μεταφέρουν το κλίμα του πολιτικού γίγνεσθαι στον μικρόκοσμό τους. Παραδείγματος χάριν, οι διάφοροι «συνδικαλιστές», τους οποίους κάποιοι έχουν φουσκώσει με υποσχέσεις για «πολιτική ανέλιξη», τυφλώνοντάς τους έναντι των ζητημάτων επιβίωσης των ιδίων τους των κλάδων. Παραδείγματα πολλά. «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα» ζητάνε στην TV, «να πάει κάποιος φυλακή» λένε οι άλλοι. Αυτά εκφράζουν το αίσθημα οργής του λαού όμως.
Το δίκαιο αλλά ανεκπλήρωτο, αφού το σύστημα «έχει δέσει τον γάιδαρό του», πίσω από τόνους χαρτιού, διατάξεων και παραδιατάξεων. Αυτό που πρέπει να ανατραπεί, να αλλάξει, είναι η «απογοήτευση».
Να πάρει ο μέσος Έλληνας την πρωτοβουλία που μέχρι τώρα άφηνε στα χέρια των «αντιπροσώπων» του. Για να το πετύχουμε αυτό, θα πρέπει να κινητοποιήσουμε τους ίδιους τους ενδιαφερομένους και όχι να τους ζητήσουμε απλά τη «συγκατάθεση», τη «στήριξη» ή τελικά την «ψήφο» τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το τι συνέβη στην Ερμού, το περασμένο Σάββατο, όπου οι ίδιοι οι καταστηματάρχες αποφάσισαν να επέμβουν για να αλλάξουν μία συγκεκριμένη κατάσταση που τους «γονάτιζε».
Αυτό που χρειάζεται η χώρα μας, είναι ο πολλαπλασιασμός τέτοιων καταστάσεων. Και δεν αναφέρομαι στο ζήτημα των επεισοδίων αλλά στην κινητοποίηση των ιδίων των καταστηματαρχών, έξω από αυτό που κάποιοι τους είχαν οριοθετήσει ως «τρόπο αντίδρασης».
Αυτό που θ' αλλάξει την κατάσταση δεν είναι και δεν μπορεί να είναι οι αριθμοί από μόνοι τους. Χρειαζόμαστε ένα νέο αποτύπωμα του θυμικού στο χώρο της πραγματικότητας, της ίδιας της ζωής. Που θα ξεκινήσει μία σειρά διαδικασιών, που ίσως οδηγήσουν σε μία αναγέννηση της πολιτικής στην καθημερινότητα των πολιτών εκτός του βούρκου της διαφθοράς και του συμβιβασμού.
Δημήτρης Παπαγεωργίου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
