Παράδειγμα ή προεπισκόπηση;

Mετά τα γεγονότα της Τετάρτης, αλλά και τα όσα επακολούθησαν αυτών στα ΜΜΕ, στο μυαλό μου κυριαρχεί ένα δίλημμα. Η χώρα μας, η Ελλάδα, στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα, έχει μπει εδώ και μήνες στο επίκεντρο του παγκοσμίου ενδιαφέροντος.

Βρισκόμαστε στο επίκεντρο της παγκόσμιας αναστάτωσης, που ξεκίνησε με την οικονομική κρίση του 2008. Αυτό είναι το δεδομένο. Όλα αυτά, τα οποία επικαλούμαστε, οι ελληνικές παράμετροι, η διαφθορά, η αδιαφορία, η κομματοκρατία, είναι σαφώς παράγοντες, οι οποίοι συνέβαλαν στο να γιγαντωθεί στην χώρα μας η κρίση, την οποία αντιμετώπισε στο όνομα της παγκοσμιοποίησης και της «ελεύθερης διακίνησης του κεφαλαίου» όλη η υφήλιος.
Δεν είναι όμως αυτά η γενεσιουργός αιτία της κρίσης. Όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, δεν οφείλεται η κατάρρευση της Lehman Brothers και της AIG (αμερικανική τράπεζα και ασφαλιστική) στο ότι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι είναι κατά τι υπεράριθμοι. Δεν οφείλεται η κατάρρευση ενός συστήματος που παρήγαγε «φανταστικό χρήμα» (τοξικά ομόλογα) στο ότι κάποιοι πολιτικοί στην Ελλάδα έπαιρναν μίζες.

 Οι ελληνικές παράμετροι λειτούργησαν - ναι - σαν πολλαπλασιαστές ή μάλλον επιταχυντές της οικονομικής κρίσης στην χώρα μας. Δεν την προκάλεσαν αυτοί όμως.

Αυτό που αναρωτιέμαι τώρα είναι το αν η χώρα μου, η χώρα σας, η χώρα μας είναι το πεδίο ενός μεγάλου κοινωνικού πειράματος. Αυτό που υπάρχει ως δεδομένο αυτή τη στιγμή, είναι το ότι πάνω από το κουφάρι του κράτους της Ελλάδος, πέφτει βαριά η σκιά κάποιων υπερεθνικών οργανισμών. Από τη μία υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίσης, υπάρχουν οι ΗΠΑ, μέσω του ΔΝΤ και τέλος η οργανική ένωση σημαντικότατων οικονομικών παραγόντων, που ονομάζεται - για λόγους ευπρέπειας - αγορά.
Οι τρεις αυτοί παράγοντες διαπλέκονται, συμψηφίζονται, ισορροπούν, διαπραγματεύονται κάθε στιγμή και λεπτό. Δεν είναι μονοδιάστατοι και η εικόνα της καλής Ε.Ε. που θέλει να μας σώσει από τους κακούς των αγορών, είναι μία οφθαλμαπάτη, που τεχνηέντως καλλιεργείται. Δυστυχώς, το κράτος μας πέθανε. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το πώς θα διαχειρισθούν το θάνατό του.
Οι Γερμανοί θέλουν - ίσως δικαίως - να μας κάνουν ένα παράδειγμα προς αποφυγή, διατηρώντας το πτώμα, μη επιτρέποντάς του να αποσυντεθεί, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό μηχανικής υποστήριξης και φορμαλδεΰδης (δάνεια και μέτρα αντίστοιχα). Χρειάζονται το παράδειγμά μας προκειμένου να πείσουν τους άλλους νότιους να καταπιούν το «πικρό φάρμακο» της ευρωπαϊκής ακαμψίας στην οικονομική πολιτική.
Από την άλλη, οι «αγορές» έχουν την καταπληκτική ευκαιρία να δημιουργήσουν έναν μικρό Φρανκενστάιν, για μία προεπισκόπηση του μέλλοντος με την σφραγίδα της παγκοσμιοποίησης. Μία ευρωπαϊκή χώρα με τριτοκοσμικές συνθήκες εργασίας. Το κοινωνικό «οχυρό» της Ευρώπης, που δημιουργήθηκε την δυναμική περίοδο του καπιταλισμού και των κοινωνικών διεκδικήσεων, πρέπει επιτέλους να εξισορροπηθεί με τον υπόλοιπο κόσμο. Η συνεχής αποβιομηχάνιση της Ευρώπης και η μεταφορών των παραγωγικών δραστηριοτήτων της στον «Τρίτο Κόσμο», αφήνει τα ευρωπαϊκά κράτη να δημιουργούν ολοένα και μεγαλύτερα ελλείμματα, προκειμένου να διατηρούν ένα «δίχτυ ασφαλείας» για τους «απορριφθέντες» πρώην παραγωγούς. Και σύντομα τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε. θα αντιμετωπίζουν προβλήματα παρόμοια με αυτά της χώρας μας.
Οι «αγορές» δεν αντιμετωπίζουν αρνητικά την πιθανότητα μίας «τριτοκοσμοποίησης» των ευρωπαϊκών κρατών. Θα δώσει μία νέα αφετηρία στον φαύλο κύκλο τους, που από τη μία επιζητά φθηνή παραγωγή και από την άλλη κατανάλωση.
Για το κράτος της «Ελληνικής Δημοκρατίας» οι δύο αυτές προοπτικές έχουν λίγες διαφορές. Όσες μεταξύ ενός «φυτού» και ενός «ζόμπι». Για τους Έλληνες όμως;
Μία πολύ καλή ερώτηση, στην οποία την απάντηση δεν έχω βρει ακόμη. Τι μπορούμε να κάνουμε; Σίγουρα, το να κάψουμε το κέντρο της Αθήνας (και όσους τυχαίνει να παγιδευθούν σε αυτό) θυμίζει, όπως έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος «ένα γουρουνάκι, που την ώρα που το θυσιάζουν σκούζει και τινάζει τα πόδια». Αν οι εργατοπατέρες θέλουν να διακόψουν την «μηχανική υποστήριξη» ελπίζοντας ότι κάποιο θαύμα του Αποστόλου Μαρξ θα νεκραναστήσει το πτώμα της Ελλάδος, δικαίωμά τους να σκούζουν.
Εγώ προτιμώ να κάτσω και να σκεφθώ - για να πω την αλήθεια δεν μπορώ να κάνω και τίποτε άλλο, αφού είμαι στις Φυλακές Κορυδαλλού - περί μίας νέας προοπτικής, που θα έχει να κάνει με τους Έλληνες πολίτες και την δική τους επιβίωση, ως οργανικής ενότητος. Γιατί ούτε «φυτό» αλλά ούτε και «ζόμπι» είμαι, ούτε και θέλω να γίνω.
Και αυτό σημαίνει δημιουργική διαδικασία. Και όχι αντίδραση, αλλά δράση. Και εναλλακτικές!

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Το αίμα στα χέρια τους

Έρμοι νεκροί, που δεν φροντίσατε από μικροί να γλύψετε κανέναν κώλο, για να μπείτε στο δημόσιο και να κερδίσετε το δικαίωμα να διαδηλώνετε, ενώ οι άλλοι δουλεύουν.

Έρμοι νεκροί, που δεν είχατε γονείς από το Ψυχικό και τα Βριλήσσια, ώστε να είστε αιώνιοι φοιτητές και να τα σπάτε με σπόνσορες!
Έρμοι νεκροί, που η δολοφονία σας έγινε προβοκάτσια στα χείλη των «προστατών» σας, που στο όνομά σας, επικαλέστηκαν την «ομοψυχία» του έθνους, για να καλύψουν τις πομπές και τις απάτες τους.
Έρμοι νεκροί, που σας επικαλέστηκαν ως… αιτία θλίψης, αυτοί που «νανούριζαν» τους δολοφόνους σας.
Έρμοι νεκροί, που ούτε να τους φτύνατε δεν θα θέλατε.
Ας πάρουν στα χέρια τους το αίμα σας. Ας το δουν να κυλάει ανάμεσα από τα δάκτυλά τους. Τόσο αυτοί όσο και οι άλλοι, που μας έριξαν στο χείλος της φωτιάς. Αυτοί που τρίβουν τα χέρια τους καθώς βλέπουν τον εκβαρβαρισμό μιας κοινωνίας, τους κανιβάλους, που μας βλέπουν σαν αριθμούς που εισρέουν στα χαρτοφυλάκιά τους.
Το αίμα όμως και στα χέρια όλων αυτών, των επαγγελματιών που μετά από λίγες μόνο ώρες από τον θάνατό σας έσπευσαν να προσπαθήσουν να διαστρέψουν την πραγματικότητα. Όπως αυτός ο κλασσικός ο μαλάκας, ο νεοέλληνας που δεν ξέρω γιατί, αλλά νομίζω ότι είναι δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος σε βίντεο που παίζεται, φωνάζει στους άνδρες της αστυνομίας και στους πυροσβέστες: «Πείτε στη μάνα ότι το παιδί της είναι καλά», σίγουρος ότι οι τρεις νεκροί είναι μία φήμη, που το σύστημα διέσπειρε για να του διαταράξει την… μεγαλειώδη πορεία του. Και στα δικά του χέρια, μερικές σταγόνες απ’ το αίμα σας.
Τυχεροί είστε, που δεν βγήκε ακόμη κανένας να σας κατηγορήσει ότι επίτηδες πεθάνατε, για να προβοκάρετε τις «επαναστατικές δυνάμεις».

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Το καταφύγιο του απατεώνα

Άκουσα και διάβασα αρκετές φορές στο παρελθόν από χείλη και πένες της αριστεράς μία έκφραση: «Ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του απατεώνα». Πάντοτε απορούσα, καθώς είναι πολλά αυτά, για τα οποία μπορεί κάποιος να κατηγορήσει αυτούς που ανήκουν στον λεγόμενο «πατριωτικό χώρο» αλλά όχι για απατεώνες. Μπορείς να τους πεις εύπιστους, κολλημένους, ψιλομαλάκες, ό,τι θέλει ο καθένας. Αλλά απατεώνες; Άνθρωποι, οι οποίοι επιθυμούν μόνο να δώσουν είναι οι περισσότεροι.

Τον τελευταίο όμως μήνα άρχισα να σκέφτομαι ολοένα και περισσότερο αυτή τη φράση, καθώς άκουγα κάθε είδους λαμόγια να αναφέρονται στον πατριωτισμό που πρέπει να δείξουν οι Έλληνες για να «διώξουν» το ΔΝΤ από την χώρα, αφού πρώτα εκπληρώσουν όλους τους όρους που αυτό θέτει και οι οποίοι οδηγούν στην λεηλασία των κοινωνικών δομών της πατρίδος μας.
Ανοίγει παρένθεση: Τότε όμως κύριοι, δεν θα διώξουμε το ταμείο. Θα φύγουν από μόνοι τους οι άνθρωποι, αφού θα έχουν εκπληρώσει την αποστολή τους. Κλείνουμε την παρένθεση.
Όπως και να έχει, η παραπάνω φράση δείχνει να βρίσκει νόημα στις σημερινές συνθήκες, όπου ακούμε την έννοια του έθνους να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από αυτούς ακριβώς που μέχρι πρόσφατα την θεωρούσαν ως ύβρη και φρόντιζαν να απομακρύνουν την ίδια την λέξη «εθνικό» ακόμη και από τίτλους υπουργείων. Αναρωτιέμαι πώς μπορούν οι υπεύθυνοι για το «Greek Tragedy», όπως αρέσκονται να το αποκαλούν οι Ευρωπαίοι, που ζούμε σήμερα, να μιλούν για «εθνική προσπάθεια» που πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί. Αναρωτιέμαι, πώς μπορούν αυτοί που τα μάσησαν για τα καλά, να ζητούν απ' όλους μας σήμερα «εθνική συναίνεση».
Μπούρδες! Και πάλι μπούρδες, που σαν σκοπό έχουν να συγκινήσουν τους Έλληνες πολίτες, έτσι ώστε να βοηθήσουν να επιβιώσει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Καταφεύγουν οι χθεσινοί απατεώνες, αυτοί που δημιούργησαν τους κομματικούς στρατούς, που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, τα χθεσινά «golden boys» που απομίζησαν τον ελληνικό λαό για βγάλουν μίζες, σε έναν πατριωτισμό - Φρανκενστάιν. Έναν πατριωτισμό που σύμφωνα με την δική τους διαστροφή πρέπει να «στίψει» τους Έλληνες για να κρατήσουν τα προνόμιά τους οι διάφορες «ελίτ».
Δεν μεταμελήθηκαν ξαφνικά οι άλλοτε σοσιαλιστές και νυν νεοφιλελεύθεροι και έγιναν πατριώτες. Δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν καμμία σχέση με τον δικό μας αγνό και τίμιο πατριωτισμό οι εκπρόσωποι της διαφθοράς. Είναι απλά άλλη μία μάσκα που φόρεσαν μετά από αυτήν του «επαναστάτη», του «ριζοσπάστη» και του «εκσυγχρονιστή». Τώρα έγιναν «πατριώτες» και θεωρούν ότι μπορούν να μας κοροϊδέψουν, έτσι ώστε να βάλουμε ώμο στα σχέδιά τους. Δεν θα πρέπει όμως να ελπίζουμε άδικα, παρ' όλο που δίπλα τους έχουν τα συστημικά ΜΜΕ, που προσπαθούν να κάνουν το άσπρο μαύρο και να μας πείσουν ότι η βαριά νύχτα που έπεσε στη χώρα μας είναι «ακτίδα ελπίδας». Εάν κάποιοι περιμένουν από τους Έλληνες να κάνουν τα μουλάρια, πρέπει να τους διαψεύσουμε. Και ο τρόπος είναι απλός.
Για την συναίνεση που μας ζητούν, να ζητήσουμε συγκεκριμένα ανταλλάγματα. Πρώτο και σημαντικότερο, το τέλος των τζακιών. Την τιμωρία όλων αυτών που τόσα χρόνια έπιναν στην υγεία του κερατά. Δηλαδή όλων των απλών και ανωνύμων Ελλήνων. Χωρίς αυτά, η συναίνεση το μόνο που θα μας εξασφαλίσει είναι η περαιτέρω διαμονή των φεουδαρχών στις θέσεις τους. Δεν θα είναι όμως πια άδικο. Κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι τον κορόιδεψαν. Ο Έλληνας θα έχει κάνει την επιλογή του να είναι σκλάβος.

Δημήτρης Παπαγεωργίου