xwriskordonia

Από καρδιάς...

2010-08-03T01:36:00.000-07:00

Είναι αλήθεια ότι χρειάστηκα δύο ημέρες περίπου προσωπικού χρόνου, μέχρι να εγκλιματιστώ και πάλι στην «πολιτική» ζωή. Δύο ημέρες όμως μου ήταν αρκετές. Αυτό που προέχει αυτή την στιγμή για εμένα, είναι το να στείλω τις θερμότερες ευχαριστίες - από τα βάθη της ψυχής μου - σε όλους τους ανθρώπους που κατά την διάρκεια των έξη μηνών που πέρασαν μου συμπαραστάθηκαν, με κάθε τρόπο, είτε προσωπικά σε εμένα και την οικογένειά μου, είτε με τίμησαν βάζοντας την υπογραφή τους στο κείμενο που ζητούσε την απελευθέρωσή μου και καταδίκαζε τις μεθοδεύσεις για την προφυλάκιση μου, είτε συμμετείχαν στις εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα, είτε ακόμη και διαδίδοντας στο διαδίκτυο, τα όσα εξωφρενικά συνέβησαν στην περίπτωση μου. Όπως επίσης θέλω να ευχαριστήσω, όλους όσους στάθηκαν δίπλα μου σε νομικό και πολιτικό επίπεδο, επιλέγοντας στρατόπεδο, σε αυτή την συγκυρία.
Ιδιαίτερα τους δικηγόρους που ανέλαβαν την υπόθεση μου. Επίσης όσους συναδέλφους μου τόλμησαν να σπάσουν το τείχος της αυτολογοκρισίας που επέλεξε να υψώσει η πλειονότητα των δημοσιογράφων, που θεώρησαν την όλη ιστορία ως μη γενόμενη.
Προσωπικά βγαίνω από αυτή την διαδικασία, όχι καταπονημένος, όχι τρομαγμένος, αλλά πολύ πιο αποφασισμένος. Και αυτό γιατί αισθάνομαι δικαιωμένος, που για πρώτη ίσως φορά στην Μεταπολίτευση, ξεπεράστηκαν όρια και στεγανά, και δόθηκε ευκαιρία για έναν κοινό αγώνα σε ευρύτερα πλαίσια. Η ηθική ανταμοιβή, ξεπερνά την όποια ταλαιπωρία πέρασα αυτούς τους μήνες. Και σε αυτή την τόσο δύσκολη για την πατρίδα μας περίοδο, θεωρώ ότι μοναδικός τρόπος για να ανταποδώσω αυτή την στήριξη, είναι το να συνεχίσω με μοναδικό όπλο τον λόγο μου, να την υπερασπίζομαι.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Ελευθερία

2010-07-31T05:05:00.001-07:00

Planet Terror

2010-07-31T04:25:00.001-07:00

Ο αγγλικός τίτλος του κειμένου, προέρχεται από μία ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο, ωδή στα B-movies του Χόλυγουντ, με τους γνωστούς ανθρωποφάγους «απέθαντους» - ζόμπι, τους οποίους με καταιγιστικό ρυθμό σκοτώνουν/καίνε/ παλουκώνουν/ανατινάζουν, ο γοητευτικός – σκληρός πρωταγωνιστής και η ελαφρώς «bimbo» συμπρωταγωνίστριά του. Αφού όμως πρώτα αυτά ξεπαστρέψουν τους κομπάρσους της ταινίας, που μπορεί να είναι περαστικοί, φορτηγατζήδες, καταστηματάρχες, συνταξιούχοι ή έστω απλά ατυχείς κάτοικοι της περιοχής. Τα συγκεκριμένα είδη ταινιών έχουν μεγάλη επιτυχία στην Αμερική! Γιατί; Μα γιατί έχουν δύο πολύ συγκεκριμένα πλεονεκτήματα: α) ένα πολύ δοκιμασμένο απλοϊκό σενάριο, στο οποίο «τσιμπάει» το κοινό και β) πολύ χαμηλές απαιτήσεις και ως εκ τούτου προϋπολογισμό. Ωραία, θα πει κανείς, εμείς γιατί να μάθουμε για τα αμερικάνικα «b-movies»; Δεν έχουμε τίποτε σημαντικότερο να ασχοληθούμε; Δεν έχουμε πιο πιεστικά προβλήματα;Σαφώς και ναι.
Εδώ όμως, πίσω από τα συρματοπλέγματα και τους επτάμετρους τοίχους των φυλακών Κορυδαλλού, το μυαλό μου κάνει περίεργα κόλπα και παραλληλισμούς.

περισσότερα

Κι αυτό που ζούμε στη χώρα μας τους τελευταίους μήνες, ξαφνικά όλο και περισσότερο μοιάζει με φθηνή παραγωγή ταινίας τρόμου σαν την παραπάνω. Και τα συνδυάζω στο μυαλό μου και κάπως έτσι σας τα μεταφέρω, μία συρραφή, μισή από δελτία ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης, μισή από ταινία. Η μικρή λοιπόν, κωμόπολη, της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας μας, που ονομάζεται «Greece» ή Ελλάδα ιθαγενιστί, δέχθηκε επίθεση εκεί γύρω στον Δεκέμβριο – Ιανουάριο από έναν απρόσωπο απροσδιόριστο εχθρό, δίχως τις συνήθεις ανθρώπινες αδυναμίες και με εμφανείς τάσεις κανιβαλισμού. Τον ονομάσαμε «αγορές» ή «κερδοσκόπους» αλλά στην δική μου φαντασία, την επηρεασμένη, θύμιζε περισσότερο τα ζόμπι, γεμάτα φουσκάλες, από τις οποίες δεν έβγαινε πύον αλλά χρυσόσκονη. Αυτές λοιπόν οι αγορές – ζόμπι εμφανίσθηκαν ξαφνικά στην πόλη μας και ξεκίνησαν να τρώνε τους καημένους τους κομπάρσους. Στην αρχή βέβαια, ακούσαμε μόνο από μακριά τα γρυλίσματά τους. Φώναζαν κάτι περίεργα: «Έλλειμμα, «spreads», προϋπολογισμοί κλπ. Ο πρωταγωνιστής, γελούσε και προσπαθούσε να ηρεμήσει τους κομπάρσους γύρω του. Κάπου εκεί όμως κύλησε το πρώτο αίμα: «Πάγωμα μισθών και περικοπή επιδομάτων». Μπούκαραν τα ζόμπι στο νοσοκομείο και δεν άφησαν γέρο για γέρο – τέρμα η 13η και 14η σύνταξη. Εντάξει, λυπηθήκαμε για τα γερόντια, υπήρχαν όμως ακόμη οι υπόλοιποι κομπάρσοι που έπεφταν σιγά-σιγά θύματα των αγορών. Νέοι, έφηβοι και μεσήλικες, οικογενειάρχες και μη έχαναν τα μέλη τους, καθώς διάφορα ζόμπι, φορώντας μπλουζάκια που έγραφαν πάνω «ΦΠΑ» ή «Ανατιμήσεις» έπεφταν πάνω τους σ’ ένα όργιο αίματος. Κάπου εκεί όμως, στο σπίτι, που έχει καταφύγει ο πρωταγωνιστής και η παρέα του - κάπως σε ελληνικό ακριτικό νησί μου έφερνε – μπήκε στην ταινία και ο έμπειρος στρατιώτης που θα καταστρώσει το σχέδιο μάχης. Περίεργο πράγμα στην φαντασία μου, είχε τρία τατουάζ στο γυμνασμένο χέρι του. Το ένα έγραφε «ΔΝΤ», το άλλο «ΕΕ» και το τρίτο «ΕΚΤ». Αυτός αρχικά, επέβαλε απαγόρευση της κυκλοφορίας στην κωμόπολη και τότε πολλοί φίλοι μου έμειναν άνεργοι. Αμέσως μετά, έκανε μία ομάδα επιλέκτων για να πάνε να φέρουν βοήθεια και ξεκίνησαν. Φυσικά, κάπου εκεί τελείωσε και ο ρόλος των κομπάρσων, που αφέθηκαν θηράματα των αγορών – ζόμπι, ενώ ο πρωταγωνιστής με την παρέα του αναζητούσαν τον δρόμο για την σωτηρία. Δεν ξέρω, πώς τελικά γλίτωσαν ο πρωθυπουργός – πρωταγωνιστής και οι κολλητοί του, γιατί έμεινα πίσω στην πόλη, που λεηλατούσαν τα ζόμπι! Τότε πετάχτηκε ένας σχολιαστής δελτίου ειδήσεων και με έβρισε, με είπε λαϊκιστή και μετά εξαφανίστηκε. Είμαι βέβαιος όμως, ότι γλίτωσε κι αυτός τελικά, γιατί πάντα οι πρωταγωνιστές γλιτώνουν. Αλίμονο στους κομπάρσους που λέγαμε, τους περαστικούς, τους μαγαζάτορες, τους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους, τους κατοίκους γενικότερα. Τεχνικά, αφού οι πρωταγωνιστές γλίτωσαν, αυτό που φαντάστηκα χαρακτηρίζεται ως «happy end» ή στα καστελλοριζίτικα «ασφαλές λιμάνι». Έζησαν αυτοί καλά και ή άλλοι καθόλου. Μήπως έχω νοσηρή φαντασία...

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Ελεύθερος ο Δημήτρης

2010-07-30T02:02:00.000-07:00

Παρά την αρνητική εισήγηση του εισαγγελέως, το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών αποφάσισε την με περιοριστικούς όρους αποφυλάκιση του Δημήτρη Παπαγεωργίου. Έξι μήνες μετά την άδικη και καθαρά πολιτική προφυλάκισή του, στις 23 Ιανουαρίου, ο αρχισυντάκτης του «ΕΚ» αφήνεται ελεύθερος με χρηματική εγγύηση και απαγόρευση εξόδου από την χώρα.
Προφανώς, για κάποιους εξακολουθεί να θεωρείται «επικίνδυνος», πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα σταματήσουν να επιδιώκουν την φυσική, οικονομική και ηθική εξόντωση του Δημήτρη Παπαγεωργίου και κάθε άλλου ενεργού πατριώτη. Είναι ωστόσο βέβαιο ότι η δίκη που θα πραγματοποιηθεί την επόμενη χρονιά θα καταδείξει την σκευωρία που διαπράχθηκε εις βάρος του αρχισυντάκτη μας αλλά και τους πραγματικά επικίνδυνους για την ελληνική κοινωνία.

Νέες ομάδες, ίδια Ιστορία!

2010-07-23T12:48:00.000-07:00

«Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ένωσης, όπου υπάρχει ιδεολογική τρομοκρατία». Τάδε έφη ο Ιταλός δημοσιογράφος Βιτόριο ντα Ρόλντ, με αφορμή την δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια, από την «Σέχτα Επαναστατών». Απόλυτο δίκιο, έχει δυστυχώς, ο Ιταλός συνάδελφος που προερχόμενος από μια χώρα που βίωσε τα «χρόνια του μολύβου» έχει επίγνωση του φαινομένου της πολιτικής τρομοκρατίας. Η Ιταλία βίωσε σε μεγαλύτερη έξαρση από την Ελλάδα την τρομοκρατία. Υπήρχε όμως μια βασική διαφορά. Οι ένοπλες οργανώσεις της Αριστεράς στην Ιταλία απέτυχαν, ενώ στην χώρα μας σε μεγάλο βαθμό κατόρθωσαν να επιβάλλουν ένα μεγάλο ποσοστό της ατζέντας τους.
Ποια είναι όμως αυτή η ατζέντα; Γιατί δεν βιώσαμε κάποια «επανάσταση», κάποια ένοπλη εξέγερση της άκρας αριστεράς. Η αλήθεια είναι ότι στην χώρα μας δεν υπήρξαν ποτέ οργανώσεις όπως οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» που να θέλησαν να «μαζικοποιήσουν» την ένοπλη «αντίσταση» κατ’ αυτούς, «βία» κατά τους υπολοίπους. Οι οργανώσεις στην χώρα μας επέλεξαν να δράσουν ως «ένοπλες πτέρυγες» ενός ακαθόριστου κατά τ’ άλλα λαϊκού κινήματος.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την απεμπόληση της επαναστατικής λογικής και ενός επαναστατικού χρονοδιαγράμματος και την «επικαιροποίηση» της δράσης τους. Οι τρομοκράτες στην Ελλάδα δεν είχαν δηλαδή ποτέ ως στόχο την ανατροπή του «αστικού» πολιτεύματος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το μόνο που ήθελαν ήταν η «παρέμβαση» με μορφή «τιμωρίας» ή «προειδοποίησης». Γι’ αυτό και η αρχική δράση της 17 Νοέμβρη γνώρισε υποστήριξη από ένα μέρος της κεντροαριστεράς. Γιατί δίχως την ανατρεπτική «προοπτική» της επανάστασης, ο καθένας μπορούσε αναλόγως του στόχου, να ταυτιστεί με το ακαθόριστο «λαϊκό κίνημα».
Με αυτούς τους όρους η «τρομοκρατία» είχε αποτελέσματα στην Ελλάδα. Κατάφερε να επιπλεύσει ιδεολογικά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα και έως ένα βαθμό να την επιτείνει μέσω της δολοφονίας εκδοτών της δεξιάς και της κατατρομοκράτησης των υπολοίπων. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ανδρώθηκε και εμπεδώθηκε η κυριαρχία της Αριστεράς, στα ΜΜΕ.
Γι’ αυτά, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είναι ένας παλιάτσος, που συνεχώς μας πληροφορούν ότι η δημοτικότητά του φθίνει, γι’ αυτά ο Σαρκοζί είναι τυχαία Πρόεδρος της Γαλλίας, λόγω «προσωρινών προβλημάτων» των Σοσιαλιστών. Το πόσο αντιστοιχούν αυτές οι απόψεις τους στην πραγματικότητα, είναι μια άλλη ιστορία. Τώρα, όμως, σιγά – σιγά τα κλασικά ΜΜΕ αποκαθηλώνονται από τον θρόνο του μονοπωλίου της ενημέρωσης. Τα νέα media, αποσπούν όλο και περισσότερο μερίδιο. Και παρ’ όλο που ακόμη υπάρχουν οι κλασικοί παίκτες, υπάρχει χώρος στο διαδίκτυο και για διαφορετικές φωνές. Κάτι που από ό,τι φαίνεται δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.
Γι’ αυτό και οι σφαίρες που σκότωσαν τον Σωκράτη Γκιόλια ήταν πολλές, 17 ή 18. Γιατί έστελναν μηνύματα σε πολλούς αποδέκτες. Στην Κούβα, οι bloggers φυλακίζονται (κάποιοι τελευταία αποφυλακίζονται κιόλας). Στην Ελλάδα δολοφονούνται. Αυτή η δολοφονία υπέδειξε κάτι πολύ σημαντικό. Ότι οι νεότερες οργανώσεις ακολουθούν την πεπατημένη. Επικαιροποιούν την δράση τους, έτσι ώστε να συμβάλλουν στην διατήρηση του Status Quo. Η αντίληψή τους, παρ’ όλο που διακηρύσσουν την «επαναστατικότητά» τους, είναι αυτή της συμπόρευσης με τα αιτήματα του «κινήματος» όπως αυτά εκφράζονται, στα διάφορα «indy». Δεν ξέρω αν ήταν «άγιος» ο μακαρίτης. Ξέρω, όμως, ότι την όποια επιρροή του δεν την αντλούσε μέσω «εκδοτών – εργολάβων» αλλά σε απ’ ευθείας σχέση με το κοινό που τον προτιμούσε. Ξέρω επίσης ότι επέτρεψε στο «troktiko» την πολυφωνία. Ξέρω, ακόμη ότι ήταν ένα ακόμα θύμα της βίας που προέρχεται από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Ο έκτος φέτος. Και ξέρω τις συνέπειες που θα έχει η δολοφονία του, κάτω από το σπίτι του. Κάποιοι προσπαθούν να χαρακτηρίσουν «ποινικούς» τους δολοφόνους του. Δεν είναι όμως. Οι άνθρωποι δεν προσπαθούν να βγάλουν λεφτά. Δεν έγιναν «πιστολέρο» της νύχτας. Είναι στρατιώτες της ιδεολογίας τους, με την οποία διαφωνώ. Και τις θεωρίες συνωμοσίας δεν τις χάφτω. Το ζήτημα είναι ξεκάθαρο. Το δυστύχημα είναι ότι στην χώρα μας, οι αποχρώσεις αυτής της ιδεολογίας κυριαρχούν. Εκεί βρίσκεται το κλειδί της μάχης.
Όσο το «άσυλο» και το «άβατο» θα τροφοδοτούν τις οργανώσεις και θα προσφέρουν ζωτικό χώρο για την εκκόλαψη νεότερων μελών, όσο το μηντιακό κατεστημένο θα δημιουργεί συνθήκες ακροαριστερής κορύφωσης, όσο οι Λαζόπουλοι θα μπορούν να προπαγανδίζουν με ψυχαγωγικό μανδύα, η Ελλάδα θα παραμένει η μοναδική χώρα στην Ένωση, όπου υπάρχει ιδεολογική τρομοκρατία.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Αθήνα 2010

2010-07-17T04:40:00.000-07:00

Aνήκω σε μία ιδιαίτερη γενιά. Γεννημένος το 1980 στο κέντρο της Αθήνας, έζησα μέχρι τα δύο μου πρώτα χρόνια, τα οποία φυσικά δεν πολυθυμάμαι, στον Άγιο Χαράλαμπο, στα Ιλίσια και μετά, λόγω έλευσης της αδελφής μου, μετακομίσαμε στους Αμπελοκήπους, δίπλα σχεδόν στο παλαιό γήπεδο του Παναθηναϊκού, την θρυλική Λεωφόρο. Οι ζωηρότερες και αγαπημένες μου παιδικές αναμνήσεις προέρχονται από τον περιορισμένο ελεύθερο χώρο, πίσω από το γήπεδο, όπου άλλοτε παίζαμε ποδόσφαιρο στην αλάνα και άλλοτε μπάσκετ, ενθουσιασμένοι από την κατάκτηση το 1987 του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από την Εθνική. Γύρω στα 13 με 14 κάναμε συχνές επισκέψεις στην «υπόγα» με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα ποδοσφαιράκια, όπου σίγουροι ότι δεν θα πέρναγε κανείς γνωστός, κάναμε και κανένα κρυφό τσιγάρο. Σήμερα, δεν υπάρχει ούτε ο «Τριφυλλιακός» ούτε η «Άμυνα Αμπελοκήπων», η μπασκετική και ποδοσφαιρική ομάδα, αντίστοιχα, της περιοχής. Τις έθαψε η καινούρια Αθήνα που δημιουργήθηκε από τα μέσα του ’90 και πήρε την οριστική της μορφή τα τελευταία πέντε χρόνια.
Μια μορφή «πολυπολιτισμική», δυσώδης και πλαστική, που αποτυπώνεται στους λαβύρινθους των γκέτο, στις περιοχές που εξουσιάζουν τα συμφέροντα της νύχτας και στον φόβο των Αθηναίων να κυκλοφορήσουν την νύχτα. Που αποτυπώνεται στην επιθυμία χιλιάδων, να δραπετεύσουν από το κέντρο και να πάνε βόρεια ή νότια, ανατολικά ή δυτικά, οπουδήποτε, για να ξεφύγουν αν μπορούν. Λίγο καιρό πριν την προφυλάκισή μου, βρέθηκα σ’ ένα μικρό «reunion» συμμαθητών από την τάξη μου, στο 3ο Λύκειο – και αυτό πίσω απ’ το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Από τους περίπου 20 συμμαθητές που βρεθήκαμε, μόλις δύο ή τρεις από εμάς μέναμε ακόμη στην ίδια περιοχή, στο κέντρο. Κι εμείς, φυσικά, με τάσεις φυγής, καθώς ξεκινούσαμε τις δικές μας οικογένειες και αποζητούσαμε καλύτερες συνθήκες ζωής. Αποζητούσαμε να «δραπετεύσουμε» από μία Αθήνα που μας πνίγει, εμάς που είμαστε εκεί γύρω στα 30, και από την οποία είχαμε τόσο ωραίες αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια. Δεν ξέρω αν το «στατιστικό μου δείγμα», οι 20 συμμαθητές μου, που βγάλαμε μαζί όλο το Γυμνάσιο και το Λύκειο, θα γινόταν αποδεκτό από κάποια εταιρεία δημοσκοπήσεων, εμένα όμως μου λέει πολλά. Όχι, δεν είμαι νοσταλγός! Είμαι υπέρ των αλλαγών και καταλαβαίνω ότι μια πόλη, μια μητρόπολη εξελίσσεται. Αλλά δυστυχώς, στην δική μας πόλη, όλες σχεδόν οι αλλαγές έγιναν προς το χειρότερο. Προς την υποβάθμιση της ζωής των πολιτών, προς την αποψίλωση των ανοικτών χώρων, προς τον ακρωτηριασμό από τον ιστό της πόλης ολόκληρων περιοχών, που μετετράπησαν σε «γκέτο», προς την κομματικοποίηση και ως εκ τούτου την διάλυση των πολιτιστικών πνευμόνων της πόλης. Άλλες «αλλαγές» περιμέναμε μεγαλώνοντας. Περιμέναμε πράγματα, όπως την διάχυση νέων τεχνολογιών, ασυρμάτων δικτύων για πρόσβαση στο διαδίκτυο. Περιμέναμε ανοικτές αθλητικές εγκαταστάσεις, περιμέναμε τον εξορθολογισμό των συγκοινωνιών, περιμέναμε μια πιο ανθρώπινη πόλη. Αντ’ αυτού, μας έσπειραν κεραίες κινητής τηλεφωνίας δίπλα σε σχολεία, κατέστησαν «ταμπού» ολόκληρες περιοχές και μας γέμισαν πράσινα καγκελάκια τα πεζοδρόμια, πάνω στα οποία φίλοι μοτοσικλετιστές έλιωσαν τα κεφάλια τους. Μετέτρεψαν την πόλη μας τον Δεκέμβρη του 2008 σε στίβο μάχης για επίδοξους επαναστάτες και το παλιό αγαπημένο στέκι των πρώτων «κομπιουτεράδων» του ’90, την Στουρνάρη σε δρόμο που θυμίζει Καμπούλ και όχι Αθήνα. Μας γέμισαν τους δρόμους με αμερικανοειδή τέρατα 3.500 κυβικών και τις πλατείες μας με εγκληματίες. Έκαναν το σπίτι του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά εστία μόλυνσης και άντρο τοξικομανών, ενώ την ίδια στιγμή πετσόκοβαν το πάρκο του «Βενιζέλου» στην Βασιλίσσης Σοφίας για να κάνουν πάρκινγκ για τις λουσάτες κυρίες με τις γούνες που πήγαιναν στο Μέγαρο. Και τώρα, φτάνουμε στο σημείο μηδέν. Τώρα που η πόλη μας, μας αντικαθιστά με νέο, φθηνότερο εργατικό δυναμικό, με ορδές βασανισμένων από την Ασία και την Αφρική. Φταίμε εμείς; Δεν νομίζω. Δεν προλάβαμε να της κάνουμε κακό. Αυτή, απλά ίσως δεν μας θέλει πια. Και στο μυαλό μου έρχονται οι στίχοι του Αγγελάκα από τις «Τρύπες», ένα κομμάτι του «soundtrack» της εφηβείας μας: «Γρια πουτάνα που ξυρίζει τα πόδια της
γίναμε άρρωστοι από αυτήνα όλοι
ψυχομαμά που σκοτώνει τα αγόρια της
είναι παράξενη αυτή η πόλη…»

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Το καταστροφικό ΠΑΣΟΚ

2010-07-10T14:38:00.000-07:00

Με την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου (πρώην Προεδρικού Διατάγματος), η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο μεταρρυθμίσεων, που με κάθε τρόπο ζητούσε η Τρόικα. Η χρεοκοπία της χώρας στην ουσία και σε κάθε τι, εκτός από το όνομα, πραγματοποιήθηκε. Μπροστά στην επιλογή της στάσης πληρωμών προς τους διεθνείς πιστωτές, τις ξένες τράπεζες, τα Funds, οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ επέλεξαν επί της ουσίας να προβούν σε «haircut» έναντι των εγχώριων (βλ. ιθαγενών) πιστωτών, δηλαδή των Ελλήνων πολιτών που για δεκάδες χρόνια πλήρωναν κάθε μήνα τις εισφορές τους στα ασφαλιστικά ταμεία. Για να δικαιολογήσουν την επιλογή τους αυτή, επέλεξαν να επικεντρώσουν την συζήτηση στα εγγενή προβλήματα και τις δυσλειτουργίες του συστήματος, τις υπερβολές του και την εκμετάλλευσή του από συγκεκριμένες ομάδες. Τέλος, για να γλυκάνουν το χάπι επέλεξαν να δώσουν ανέξοδες υποσχέσεις για μελλοντική «επανόρθωση αδικιών». Η ουσία όμως είναι η ίδια: η κυβέρνηση προχώρησε σε «haircut» έναντι των ασφαλισμένων. Αυτό όμως από μόνο του δεν είναι «καταστροφικό» για την ελληνική κοινωνία.
Σαφώς σημαίνει την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου πολλών και την οικονομική εξαθλίωση κάποιων, αλλά δεν φέρνει την καταστροφή, την περιδίνηση της οικονομικής κατάστασης που βιώνουμε σήμερα. Αυτήν την προκάλεσαν ξεκάθαρα οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου και όχι τα δημοσιονομικά προβλήματα.

περισσότερα

Ποιες ήταν όμως αυτές οι επιλογές, για τις οποίες δικαιούται ο καθένας να κατηγορεί την κυβέρνηση, ανεξαρτήτως των πραγματικών προβλημάτων της οικονομίας και οι οποίες έχουν ξεκάθαρα πολιτική υφή. Κατ’ αρχάς, η καλλιέργεια της καταστροφολογίας στο εσωτερικό της χώρας. Προκειμένου να απαλύνει το πολιτικό κόστος των επιλογών της, η κυβέρνηση διοχέτευσε μέσω των ΜΜΕ την λογική του «αν δεν πάρουμε αυτές τις αποφάσεις, θα αφανισθούμε». Κάκιστος τρόπος διαχείρισης κρίσης οιασδήποτε μορφής. Το γνωρίζουν αυτό οι κυβερνώντες. Το επέλεξαν όμως, προκειμένου να αποσοβήσουν την λαϊκή δυσαρέσκεια. Οι υπεύθυνοι για την πορεία της χώρας μας επέλεξαν τον ρόλο του «ομήρου», προκειμένου να μην έχουν την αποκλειστική ευθύνη των πράξεών τους. Και δυστυχώς, σε ένα μεγάλο βαθμό, έπεισαν σε αυτό το ρόλο, εντυπώνοντας όμως ταυτόχρονα την προοπτική της καταστροφής σε ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Γεγονός που ήδη μας έχει οδηγήσει σε μεγαλύτερη ύφεση από αυτή που υπολόγιζε η Τρόικα, η οποία από τον Σεπτέμβριο θα ενταχθεί, αφού πάγωσε ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας. Αυτή λοιπόν η πολιτική επιλογή, έναντι μιας σθεναρής κυβερνητικής στάσης του ύφους «κάνουμε το καλύτερο για την χώρα», οδήγησε στον πολλαπλασιασμό του ηθικού κινδύνου για την οικονομία. Μια επίσης καθαρά πολιτική επιλογή ήταν η ανειλικρινής στάση της κυβέρνησης έναντι του ελληνικού λαού, σε σχέση με τα «αναγκαία μέτρα». Αυτό που εύστοχα η Γ.Γ. του ΚΚΕ διατύπωσε ως «μαρτύριο της σταγόνας» και του οποίου η χρήση διαδόθηκε και στις φυλακές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Ακόμη και αν ξεχάσουμε το «λεφτά υπάρχουν» της προεκλογικής περιόδου και αρχίσουμε από τις διαβεβαιώσεις του Δεκεμβρίου – Ιανουαρίου περί μη εμπλοκής με το ΔΝΤ, θα διαπιστώσουμε συνεχείς μεταβολές των κυβερνητικών αναγγελιών, σχετικά με την οικονομία. Ακόμη και μετά την ένταξή μας στον «μηχανισμό» της Τρόικας, τα νέα μέτρα ανακοινώνονται μετά από διαβεβαιώσεις περί μη ύπαρξης νέων μέτρων. Αυτό σαφώς δημιουργεί μία τεράστια κρίση αξιοπιστίας που παγώνει τα πάντα στην πραγματική οικονομία, καθώς κανείς δεν επιθυμεί να παίξει σε ένα παιχνίδι, του οποίου οι όροι και οι κανόνες αλλάζουν απροειδοποίητα. Αυτή η επιλογή της κυβέρνησης, κατά πάσα πιθανότητα, οφείλεται σε εσωκομματικές ισορροπίες στο ΠΑΣΟΚ και όχι στην συνεχή αναπροσαρμογή των οικονομικών δεδομένων. Εξ’ αυτής της επιλογής προέρχεται και η προσλαμβάνουσα καθολικές διαστάσεις απαξίωση των πολιτικών από την κοινωνία και η οποία οδηγεί στο δυναμιτισμό της κοινωνικο-οικονομικής σταθερότητας, καθώς κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο. Πράγματι λοιπόν, η οικονομική κατάσταση είναι δύσκολη. Δυστυχώς, δεν είμαι οικονομολόγος για να αναλύσω τα οικονομικά μέτρα και τις συνέπειές τους. Πιστεύω όμως, ότι η σημερινή κυβέρνηση, λόγω προβληματικών επιλογών επαυξάνει τις δυσκολίες. Θέλοντας να ισορροπήσει στο τεντωμένο σχοινί μεταξύ νεοφιλελεύθερης πρακτικής και σοσιαλιστικής ρητορείας, βουλιάζει την κοινωνία στην ύφεση και κυρίως στην ανεργία. Όχι λόγω οικονομικών θεμάτων αλλά λόγω πολιτικών επιλογών. Γι’αυτόν τον λόγο και θεωρώ ότι η σημερινή κυβέρνηση οφείλει να βρεθεί απολογούμενη κάποια στιγμή για λανθασμένη διαχείριση της κρίσης. Με αυτό το δεδομένο, τις συνέπειες πιθανών εκλογών, την απροθυμία των υπολοίπων κομμάτων να εμπλακούν σε οικουμενικού τύπου κυβέρνηση, δεν βλέπω άλλο μέλλον, παρά να πιούμε μέχρι τέλους το «πικρό ποτήρι», με την ελπίδα μίας μελλοντικής ανατροπής. Μιας ανατροπής που οι δυνάμεις της αριστεράς φροντίζουν να απαξιώνουν με την σημερινή τους στάση. Και ως εκ τούτου μπορεί να προέρχεται μόνον από πατριωτικές – αντιπαγκοσμιοποιητικές δυνάμεις.

Δημήτρη Παπαγεωργίου

Διαδικτυακή κινητοποίηση αλληλεγγύης

2010-07-06T04:11:00.000-07:00

Εντείνεται με κάθε διαθέσιμο τρόπο η εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για την πολιτική δίωξη και προφυλάκιση του Δημήτρη Παπαγεωργίου. Πέρα από την καθημερινή ενημέρωση από το site του Ελευθέρου Κόσμου, της Ελεύθερης Ώρας, των Ελληνικών Γραμμών, και βέβαια αυτού του blog, αλλά και από πολλά άλλα ιστόλογια, έχουν δημιουργηθεί δυο ομάδες αλληλεγγύης και ενημέρωσης στο facebook, η μία με τίτλο «Λευτεριά στον Δημήτρη Παπαγεωργίου», η οποία μέχρι στιγμής έχει 2.500 μέλη, και από την πρώτη μέρα της πολιτικής προφυλάκισης του Δημήτρη, ενημερώνει άμεσα και καθημερινά για τις εξελίξεις της υπόθεσης και για τα μηνύματα του φυλακισμένου δημοσιογράφου μέσα από τις φυλακές. Η δεύτερη ομάδα με τίτλο «Όλοι μαζί για τον Δημήτρη Παπαγεωργίου» μέχρι στιγμής αριθμεί 260 μέλη.
Εκτός από το facebook ιδιαίτερα σημαντική είναι η κινητοποίηση στο YouTube, όπου το κανάλι του Ευώνυμου έχει όλα τα βίντεο με τις εκπομπές, τις παρεμβάσεις στην βουλή, τις ομιλίες, και την συνέντευξη τύπου για την υπόθεση του Δημήτρη. Επιπλέων πολύ σύντομα θα υπάρξει δραστηριοποίηση και μέσω twitter για αμεσότερη και ταχύτερη ενημέρωση σχετικά με τις εξελίξεις στην υπόθεση του Δημήτρη.

Η παράνομη προφυλάκιση του Δημήτρη "Στον ιστό της αράχνης"

2010-07-05T13:47:00.000-07:00

Η κρίση ως... κρίση

2010-07-03T07:37:00.000-07:00

Είναι ίσως μάταιο να ασχολείται κάποιος με τα των οικονομικών της χώρας μας, τόσο κοντά πια στην περίοδο των… μπάνιων του λαού, όταν όλα περνάνε σε δεύτερο βαθμό. Αυτό το γνωρίζει φυσικά και η κυβέρνηση, η οποία δείχνει αποφασισμένη να περάσει τις οδυνηρότερες «μεταρρυθμίσεις» μέσα σ’ αυτήν την καλοκαιρινή περίοδο, προκειμένου να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις. Και από ό,τι φαίνεται θα τα καταφέρει, παρά τις «μυξογκρίνιες» και τα «τραβάτε με κι ας κλαίω» των κυβερνητικών βουλευτών. Κύριοι σύμμαχοί της σ’ αυτό το εγχείρημα, συγκεκριμένα συγκροτήματα του χώρου των ΜΜΕ αλλά και μυωπική «επαναστατική άσκηση» του ΚΚΕ που απαξιώνει κάθε είδος αντίστασης στα μάτια της ευρύτερης κοινωνίας. Με αυτό ως δεδομένο, η οικονομική κρίση, που μέχρι πριν λίγους μήνες σημειωνόταν με κόκκινα ψηφία σε υπολογιστές των διεθνών Funds και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων σε Νέα Υόρκη και Λονδίνο θα αποτυπωθεί στην πραγματικότητα σε συνθήκες κοινωνικού νεοβαρβαρισμού με σοσιαλιστική… σαντιγί.
Ο νόμος της ζούγλας δεν θα επικρατήσει μόνο στα εργασιακά, αλλά στην καθημερινότητα, καθώς για πολλούς, το «ο θάνατός σου η ζωή μου» θα γίνει δόγμα, με αποτέλεσμα μια πρωτόγνωρη αύξηση της εγκληματικότητας. Και για όσους αμφισβητούν την συμβολή των αλλοδαπών μεταναστών στον συγκεκριμένο τομέα, ας κάνουν τον κόπο να περάσουν μια βόλτα από ‘δω, στις Φυλακές Κορυδαλλού, για να το διαπιστώσουν με τα μάτια τους. Ο μεγαλύτερος φόβος μου δεν είναι η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της χώρας ούτε η ένταση των κοινωνικών φαινομένων. Ο πραγματικά μεγάλος φόβος μου είναι ότι η οικονομική κρίση θα χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο κοινωνικής μηχανικής για να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα που θα μετατρέψουν τους Έλληνες σε πρόβατα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Η πλήρης αποσύνθεση των κοινωνικών δομών της χώρας, η απόλυτη υποταγή του οικονομικά απελπισμένου αλλά και η αποδημητική πορεία χιλιάδων νεαρών Ελλήνων θα έχουν ως αποτέλεσμα τον διαμελισμό του σώματος (corpus) των Ελλήνων και την μετατροπή του ελληνικού κράτους σε μία νομικίστικη δομή επιβολής συγκεκριμένων αποφάσεων. Η απώλεια της αίσθησης της συλλογικότητος σε εθνικό επίπεδο θα διευκολύνει την δημιουργία μιας κοινωνίας κομμένης και ραμμένης στα μέτρα του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου και των διακινητών και των επιτηρητών του. Η ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή, θα περάσει μία κρίση που ομοιάζει με αυτή του τοξικομανή, που του έκοψαν τις ουσίες. Ή θα σκύψει το κεφάλι και θα υπακούσει στους εμπόρους, ξεπουλώντας ό,τι έχει και δεν έχει, δίνοντας ακόμη και κ**ο για να πάρει λίγο πράμα (βλ. δάνεια) ή θα πρέπει να στηλώσει τα πόδια, να βασισθεί στις δικές τις δυνάμεις και με έναν συνδυασμό πείσματος και σκληρής δουλειάς να βγει από την κρίση υγιής. Και λέγοντας υγιής, δεν εννοούμε την διατήρηση της εξάρτησης, δηλαδή των σημερινών και χθεσινών παθογενειών, τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Εννοούμε μία κοινωνία με δυνατές ρίζες, με αίσθηση της κοινής πορείας στον χρόνο, ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης και ένα πεπρωμένο. Είμαι πεπεισμένος ότι κάποιοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν την οικονομική κρίση για να απονευρώσουν τον Έλληνα, αλλά και άλλους ευρωπαϊκούς λαούς και να εξομοιώσουν την Γηραιά Ήπειρο με τον Τρίτο Κόσμο. Και ως πειραματόζωα εξέλεξαν εμάς. Υπάρχει όμως ακόμη περιθώριο οι σχεδιασμοί τους να αποτύχουν. Γιατί , αν στις δύσκολες στιγμές, όταν σου βάζουν ζυγό, δεν γονατίσεις, τότε γίνεσαι πιο δυνατός και αποκτάς χαρακτηριστικά που σε οδηγούν στην απελευθέρωση. Με την ευκαιρία της κρίσης, δίδεται σ’ έναν λαό η ευκαιρία να επιλέξει τι θέλει για το μέλλον του. Την μετατροπή του στο γκρίζο κατάπλασμα της παγκοσμιοποίησης ή την αναγέννησή του.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Η υπόθεση του Δημήτρη στο προσκήνιο

2010-07-01T14:28:00.000-07:00

Κλιμακώνεται η εκστρατεία ενημέρωσης της κοινής γνώμης για την πρωτοφανή στα νομικά μας χρονικά υπόθεση της προσωρινής κράτησης του Δημήτρη.
Την Κυριακή, η ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» κάλυψε την υπόθεση, ενώ είχαν προηγηθεί και δημοσιεύματα εθνικής κυκλοφορίας ημερήσιων εφημερίδων, για τα οποία σας ενημερώσαμε. Ακολούθησε η κατάθεση ερώτησης στην Κομισιόν από τον ευρωβουλευτή της ΝΔ Γιώργο Παπανικολάου και η παρουσίαση των πτυχών της υπόθεσης από το δημοσιογράφο Άρη Σπίνο στην εκπομπή του στον τηλεοπτικό δίαυλο EXTRA.
Πολύ σημαντική και κομβική για την υπόθεση εξέλιξη, ήταν η συζήτηση στη Βουλή της επίκαιρης ερώτησης του Θάνου Πλεύρη. Εκεί, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης επικαλέστηκε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, κράτησε όμως χαμηλούς τόνους, αποφεύγοντας να αναφερθεί στην πολιτική χροιά της υπόθεσης, που εκθέτει ανεπανόρθωτα την αριστερά αλλά δυστυχώς και τις αρχές ασφαλείας, που στην υπόθεση αυτή «συνεργάστηκαν».
Από την πλευρά του, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ αναρωτήθηκε πως είναι δυνατόν να κρατείται επί πέντε μήνες κάποιος που κατηγορείται για διατάραξη της ειρήνης, ενώ αναφέρθηκε και στο ρόλο που είχαν στη ΓΑΔΑ το βράδυ των επεισοδίων στην Πανόρμου, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Μουλόπουλος και Στρατούλης.Την Πέμπτη, το θέμα κάλυψαν οι εφημερίδες «Απογευματινή», «Βραδυνή» και «ΕΩ», ενώ την Παρασκευή εκ νέου και η εφημερίδα «Αδέσμευτος», ενώ μεγάλο είναι και το ενδιαφέρον εκ μέρους του επαρχιακού τύπου, που από την πρώτη στιγμή συμπαραστάθηκε στον Δημήτρη Παπαγεωργίου.Είναι πλέον σαφές ότι η δίωξη εναντίον του Δημήτρη έχει φρονηματικά χαρακτηριστικά, καθιστώντας τον στην ουσία πολιτικό κρατούμενο. Επίσης, η έλλειψη ισονομίας που παρατηρείται, δεδομένου ότι αριστεριστές που συνελήφθησαν επ' αυτοφώρω να διαπράττουν σοβαρά αδικήματα αφέθηκαν αμέσως ελεύθεροι, κλονίζει την εμπιστοσύνη των συμπολιτών μας στους θεσμούς και δίνει μια εικόνα χειραγώγησής τους από την καθεστηκυία τάξη.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια υπόθεση, που ντροπιάζει τη χώρα μας διεθνώς.

Συζήτηση στην βουλή για την παράνομη προφυλάκιση του Δημήτρη

2010-07-01T14:23:00.000-07:00

Ερώτηση στην Ευρωβουλή για τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

2010-07-01T14:18:00.000-07:00

Ερώτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με αφορμή τη σύλληψη και τη συνεχιζόμενη προσωρινή κράτηση του Δημήτρη, κατέθεσε ο ευρωβουλευτής της ΝΔ (και πρώην πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ), Γιώργος Παπανικολάου. Παραθέτουμε την ερώτηση, που αφορά σε μια πρωτοφανή υπόθεση-όνειδος για τη χώρα μας και το νομικό της πολιτισμό και αναδεικνύει θεσμικές δυσλειτουργίες:
"Η απρόσκοπτη άσκηση της δημοσιογραφίας θεωρείται - δικαίως - πυλώνας της σύγχρονης δημοκρατίας. Το δημοσιογραφικό λειτούργημα βασίζεται στην ελευθερία της έκφρασης και της πληροφόρησης. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ελευθερία της γνώμης και η ελευθερία της λήψης η μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών. Τα δικαιώματα αυτά προστατεύονται τόσο από τους συνταγματικούς χάρτες των κρατών - μελών όσο και από την ευρωπαϊκή νομοθεσία, κατοχυρώνονται δε ρητώς στο άρθρο 10 της ΕΣΔΑ και στο άρθρο 10 του Χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο στις μέρες μας, που η οικονομική κρίση δημιουργεί σοβαρές κοινωνικές εντάσεις, εκφράζονται φόβοι ότι η άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και ειδικότερα της μάχιμης δημοσιογραφίας θα δυσχεραίνεται ολοένα και περισσότερο.

Ερωτάται η Επιτροπή:
1. Έχουν αναφερθεί και διαπιστωθεί σε σχέση με τα κράτη μέλη και ειδικότερα σε σχέση με την Ελλάδα περιστατικά περιορισμού της έκφρασης των ατόμων που ασκούν το δημοσιογραφικό επάγγελμα και πιο συγκεκριμένα περιστατικά όπως διώξεις κατά δημοσιογράφων, ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης ή ακόμα και μέτρα στέρησης της ελευθερίας τους, όπως πχ η προσωρινή κράτηση;
2. Αν ναι, καταδικάζει η Επιτροπή τέτοιου είδους πρακτικές; Αναμένονται πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της προστασίας του δημοσιογραφικού λειτουργήματος;"

Όχι στη φρονηματική δίωξη
Είναι πλέον σαφές ότι η συνεχιζόμενη προσωρινή κράτηση του αρχισυντάκτη του «ΕΚ» και δημοσιογράφου της Ελεύθερης Ώρας», έχει προκαλέσει αντιδράσεις, οι οποίες κλιμακώνονται. Είναι επίσης σαφές ότι η αναπόφευκτη διεθνοποίηση της υπόθεσης, αναδεικνύει τις εν Ελλάδι θεσμικές αδυναμίες που οδηγούν σε παρακμιακές καταστάσεις, όπως είναι ο τραυματισμός, η σύλληψη και η προσωρινή κράτηση (επί πεντάμηνο πλέον) ενός επαγγελματία δημοσιογράφου. Καιρός είναι λοιπόν οι αρμόδιοι να προβληματισθούν και να αναλογιστούν ποιες θα είναι οι συνέπειες για τη χώρα μας από τη φρνηματική δίωξη κατά του Δημήτρη.

Συζήτηση και στην Βουλή των Ελλήνων
Αύριο το πρωί στις 10:00 αναμένεται να συζητηθεί και η επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε προ μερικών ημερών ο βουλευτής Αθηνών του ΛΑ.Ο.Σ. Θάνος Πλεύρης, σχετικά με την προνομιακή μεταχείριση αριστεριστών και αναρχικών έναντι της αντιμετώπισης του Δημήτρη Παπαγεωργίου, ο οποίος να θυμίσουμε ότι είναι ο μοναδικός Έλληνας πολίτης, στον οποίον έχει εφαρμοσθεί ο νόμος περί κουκούλας. Την συζήτηση θα μπορέσετε να παρακολουθήσετε είτε από το κανάλι της βουλής είτε από την διαδικτυακή της πύλη (πιέστε εδώ) είτε μαγνητοσκοπημένη στην ιστοσελίδα μας.

Σύνολο ή άθροισμα;

2010-06-28T10:34:00.000-07:00

Στον κυκεώνα των ριζικών αλλαγών που βιώνουμε σήμερα, οι εξελίξεις μερικές φορές τρέχουν τόσο γρήγορα, που σε κάνουν να ξεχνάς τις βασικές δομές της σκέψης σου. Αυτή τη στιγμή, η πατρίδα μας, ο λαός μας, δέχεται απανωτά κτυπήματα σε κάθε επίπεδο. Οικονομικά, πολιτικά, πολιτισμικά. Και πρέπει να έχουμε μία απάντηση για το καθένα από αυτά. Από τις υποβαθμίσεις των «αγορών» μέχρι τις προβοκάτσιες του ΚΚΕ και από τα εθνικά θέματα ως την αποδόμηση των εργατικών δικαιωμάτων των Ελλήνων, προς όφελος παρασιτικών δυνάμεων. Από τον αφελληνισμό των νεαρών συμπατριωτών μας έως την βαναυσότητα της διαφθοράς ως κοινωνικού φαινομένου, που υποσκάπτει το μέλλον των επομένων γενεών. Οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ζητήματα, τις προκλήσεις του σήμερα, δεν μπορούν να είναι απλοϊκές και μονοσήμαντες. Δεν μπορούν να δοθούν χωρίς να υπάρξει μία εξελικτικού τύπου σκέψη, που θα ξεκινά από μία συμπαγή βάση. Αυτή τη βάση θα πρέπει με απόλυτη σιγουριά να ξεκαθαρίσουμε άμεσα, πριν χαθούμε σε δαιδαλώδη μονοπάτια εξειδίκευσης του κάθε θέματος ξεχωριστά. Θα πρέπει να δώσουμε μία απάντηση που θα χρησιμεύσει ως θεμέλιο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό:
Ως τι αντιλαμβανόμαστε την πατρίδα μας, την κοινωνία μας, τον περίγυρό μας; Σύμφωνα με τις κρατούσες αντιλήψεις του νεοφιλελευθερισμού, το έθνος μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά το άθροισμα των κατοικούντων στη χώρα μας ατόμων. Ως εκ τούτου, η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, αυτή στην οποία επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας σε κοινωνικό επίπεδο, είναι η φυσική κατάληξη της πορείας της χώρας μας. Το ότι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βρίσκεται στον πάτο της «τροφικής αλυσίδας» της «ελεύθερης αγοράς», είναι αποτέλεσμα που δεν μπορεί να μας εκπλήσσει, καθώς αποτελούμε το πρότυπο αυτού που οικονομολόγοι όπως ο Πωλ Κρούγκμαν αποκαλούν ευνοιοκρατικό καπιταλισμό. Στην διάρθρωση του οικονομικο-πολιτικού συστήματος θυμίζαμε περισσότερο τριτοκοσμική χώρα παρά ευρωπαϊκή, με ένα «εκσυγχρονιστικό» μακιγιάζ, να προσπαθεί από το 2000 και μέχρι σήμερα να καλύψει την ασχήμια μας. Μπορεί όμως η απάντησή μας σε αυτό το ζήτημα να έχει να κάνει μόνο με την επιβολή ενός χρονοδιαγράμματος μεταρρυθμίσεων του συστήματος, που θα επιφέρει διαχειριστικές και μόνον αλλαγές, τις οποίες θα κληθεί φυσικά να πληρώσει ο απλός Έλληνας πολίτης; Δική μου άποψη είναι πως δεν γίνεται αυτό. Ακόμη και αν μέσω μίας περιόδου στερήσεων, λιτότητος (ετεροβαρούς πάντοτε) καταφέρουμε να σταθεροποιήσουμε το οικονομικο-πολιτικό σύστημα της χώρας, απλά θα έχουμε πάρει μία μικρή παράταση. Με δεδομένη την ιδεολογική κυριαρχία του «ατόμου» έναντι του συνόλου, αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε ενώπιον μίας ακόμη κρίσης. Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι αυτή ακριβώς η κυρίαρχη νοοτροπία. Για εμάς, το έθνος δεν είναι άθροισμα ατομικοτήτων. Είναι ένα σύνολο, μία κοινότητα με κοινό πεπρωμένο. Τα ατομικά «συμφέροντα» δεν μπορούν να υπερίπτανται των κοινωνικών δικαιωμάτων. Και αυτό, όχι με τον τρόπο που θα το έλεγε ένας αριστερός, θεωρώντας κοινωνικά δικαιώματα τις απαιτήσεις ατόμων και υποομάδων, αλλά το δικαίωμα του έθνους, ως πολιτικής μονάδας πλέον, να υπερασπισθεί την υγεία του, το δικαίωμά του στο μέλλον. Σαράντα σχεδόν χρόνια μεταπολίτευσης οδήγησαν στην επιβολή του νόμου της ζούγκλας. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Ξεπερνώντας τα «επιχειρηματικά» όσο και τα «ταξικά» και «ατομικά» συμφέροντα, πρέπει να επανακαλύψουμε τα εθνικά συμφέροντα, που δεν μπορεί να εξαντλούνται στην εξωτερική πολιτική, αλλά πρέπει να αφορούν πάνω απ' όλα τα εσωτερικά ζητήματα και ταυτίζονται με την ψυχοσωματική υγεία του έθνους.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Στο δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης η υπόθεση του Δημήτρη

2010-06-26T03:17:00.001-07:00

O δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης και μέλος της επιτροπής συμπαράστασης στον Δημήτρη Παπαγεωργίου, Γιάννης Κουριαννίδης έθεσε για άλλη μια φορά στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης το θέμα του αδίκως διωκόμενου και προφυλακισμένου δημοσιογράφου.
Συγκεκριμένα, στη συνεδρίαση της περασμένης Πέμπτης 24/06/2010, επεσήμανε τα εξής: «Αποτελεί ντροπή για όλους μας η συνεχιζόμενη προφυλάκιση του Δ. Παπαγεωργίου. Για 5ο μήνα, η πασοκική αντίληψη περί δημοκρατίας δείχνει το σκληρό και ανάλγητο πρόσωπό της.
Ένας δημοσιογράφος που τραυματίστηκε από παρακρατικούς σε ώρα καθήκοντος, παραμένει φυλακισμένος χωρίς καμμία δικαιολογία, τη στιγμή που αριστεριστές, συλληφθέντες για τρομοκρατικές επιθέσεις με μολότοφ, αφήνονται ελεύθεροι μετά πάροδο μερικών ημερών!
Προφανώς, το ότι ο Δ. Παπαγεωργίου αρθρογραφεί στις εφημερίδες «Ελεύθερος Κόσμος» και «Ελεύθερη Ώρα» και όχι σε κάποια... προοδευτική εφημερίδα, κάποιοι έκριναν ότι έπρεπε να αποτελέσει αιτία της συνεχιζόμενης διώξεώς του».

Video από την συνέντευξη τύπου για τον Δημήτρη

2010-06-24T02:47:00.001-07:00

Ηχηρό μήνυμα από τον Δημήτρη

2010-06-24T02:42:00.000-07:00

Στην συνέντευξη τύπου που δόθηκε στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου διαβάστηκε το παρακάτω μήνυμα του Δημήτρη...
Σήμερα, 22 Ιουνίου, συμπληρώνω πέντε μήνες «προσωρινά κρατούμενος» (ευφημισμός του προφυλακισμένος) στην φυλακή του Κορυδαλλού. Πέντε μήνες από την σύλληψή μου, εν μέσω απαράδεκτων μεθοδεύσεων και καλλιέργειας ενός κλίματος κυνηγιού μαγισσών από συγκεκριμένους κύκλους. Όντας θύμα επίθεσης ο ίδιος, με επτά ράμματα στο κεφάλι, μεταβλήθηκα σε θύτης, από την αγαστή συνεργασία ακραίων πολιτικών δυνάμεων και «προθύμ220610-esiea02ων» να τους ικανοποιήσουν κρατικών λειτουργών, οι οποίοι στον βωμό της πολιτικής βούλησης θυσίασαν όχι μόνο την έννοια της δικαιοσύνης, αλλά και την ίδια την κοινή λογική.
Απορώ ακόμη, πώς δέχθηκα το κτύπημα που μου άνοιξε το κεφάλι, αφού φορούσα κράνος. Απορώ, πώς κανείς αρμόδιος δεν αντελήφθη τις αντιφάσεις των «μαρτύρων» κατηγορίας.
Πιστεύω ότι, όταν η υπόθεση φθάσει στο ακροατήριο, κάποιοι θα πάρουν τις κατάλληλες απαντήσεις.

Εν τω μεταξύ όμως, παραμένω προφυλακισμένος, θύμα μίας παράλογης και εκδικητικής νοοτροπίας, επειδή στη ζωή μου επέλεξα έναν δρόμο που δεν ταιριάζει με τα όσα προτάσσει το σύστημα αξιών της κοσμοπολίτικης αριστεράς. Εάν εργαζόμουν στην «Αυγή» ή στην «Ελευθεροτυπία» και πέρναγα όσα περνάω σήμερα, θα είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν και ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη θα μου ζητούσε συγγνώμη. Είμαι όμως προφυλακισμένος εδώ και πέντε μήνες, επειδή τα όσα γράφω και λέω, θεωρούνται εμπόδια, μη αποδεκτά από μία ομάδα ανθρώπων που θέλουν εργολαβικά να «μετασχηματίσουν» την ελληνική κοινωνία, σύμφωνα με τις ιδεολογικές τους θέσεις.
Δεν είχα την τύχη να γεννηθώ και να μεγαλώσω στα Β. Προάστια ούτε να φοιτήσω σε κολλέγια και πανεπιστήμια του εξωτερικού. Είχα όμως την μεγάλη ευκαιρία να πάρω στην ζωή μου αρχές, όπως το να λέω τη γνώμη μου, με ό,τι συνέπειες και αν αυτό έχει, ακόμη και αν γίνομαι δυσάρεστος στους «ισχυρούς». Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2010, εάν δεν σκύβεις το κεφάλι στην «ρητορεία» της αριστεράς, εάν υπερασπίζεσαι παραδοσιακές ιδέες, είσαι εύκολος στόχος για ένα διεφθαρμένο σύστημα.
Η κράτησή μου είναι ξεκάθαρα πολιτικής υφής και έχει πολύ συγκεκριμένους στόχους: να φοβίσει, να στριμώξει στη γωνία όσους αντιδρούν στα σχέδια της κυβέρνησης και των εξ’ αριστερών υποστηρικτών της πολυπολιτισμικής Ελλάδος που ονειρεύονται. Στο πρόσωπό μου, συμπυκνώνεται μία διάθεση καταστολής κάθε δράσεως που έχει τον χαρακτήρα του «εθνικού».
Η δική μου αγωνία όμως, δεν είναι προσωπική. Δεν «αγωνιώ» για το πότε θα αποφυλακισθώ. Ούτως ή άλλως, αυτό το κράτος, όπως στέρησε από εμένα την ελευθερία μου, στερεί από χιλιάδες Έλληνες το δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή. Αυτό που με τρώει είναι το να μην «πάει τζάμπα» αυτό που περνάω. Να λειτουργήσει ως ένα καμπανάκι για τους «ελεύθερους» πολίτες αυτής της χώρας.
Και η σημερινή συνέντευξη τύπου, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας ανθρώπων με διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, αλλά με κοινό την ευαισθησία τους, δείχνει ότι εν μέρει κάτι τέτοιο έγινε. Το καμπανάκι ήχησε. Και γι’ αυτό τους ευχαριστώ!

Συνέντευξη τύπου για τον Δημήτρη

2010-06-24T02:35:00.000-07:00

Πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι η Συνέντευξη τύπου που παρέθεσε η Επιτροπή για την Αποφυλάκιση του Δημήτρη Παπαγεωργίου στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου. Οι επικεφαλής της επιτροπής, δημοσιογράφοι και μέλη της ΕΣΗΕΑ, Σπύρος Χατζάρας και Νίκος Χιδίρογλου, μαζί με τον εκδότη του «ΕΚ» Δημήτρη Ζαφειρόπουλο και τον συνήγορο του Δημήτρη, Θάνο Πλεύρη, έθεσαν υπ’ όψιν των δημοσιογράφων που παρέστησαν όλο το ιστορικό αλλά και το παρασκήνιο της πολιτικής προφυλάκισης του αρχισυντάκτη της εφημερίδας μας.
Συγκινητική ήταν η παρέμβαση της μητέρας του Δημήτρη, Στέλλας Παπαγεωργίου, η οποία με ιδιαίτερο σθένος δήλωσε ότι είναι περήφανη για το παιδί της, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Μέσα από αυτήν την συγκυρία τον γνώρισα καλύτερα».
Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που συμμετείχαν, αίσθηση έκανε η παρουσία του μέλους του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, Δημήτρη Τσαλαπάτη, των τ. Γενικών Γραμματέων της ΕΣΗΕΑ Κώστα Μπετινάκη και Γιώργου Λεονταρίτη.
Από τον πολιτικό κόσμο, πλην του συνηγόρου του Δημήτρη Παπαγεωργίου, βουλευτή ΛΑ.Ο.Σ. Θάνου Πλεύρη, παρέστησαν και ο βουλευτής της ΝΔ Νίκος Νικολόπουλος, τα μέλη της Κ.Ε. του ΛΑ.Ο.Σ. Μπάμπης Καραθάνος και Γιάννης Γιαννάκενας, η Νομαρχιακή Σύμβουλος της Ν.Δ. Χριστίνα Σιδέρη, ο πρόεδρος της νεολαίας του ΛΑ.Ο.Σ. Γιάννης Παναγιωτακόπουλος και ο πρόεδρος του Δ’ Διαμερισματικού Συμβουλίου Περιστερίου Γιάννης Σύρρος. Το παρών έδωσαν επίσης, ο Διευθυντής του ιδρύματος Ελευθέριος Βενιζέλος, κ. Δημήτρης Μιχαλόπουλος, ο αρχιπλοίαρχος ε.α. κ. Αντώνης Ναξάκης και ο ιστορικός Σταύρος Καρκαλέτσης.
Η Επιτροπή ολοκλήρωσε την ενημέρωση αναφέροντας ότι τις επόμενες ημέρες θα κατατεθούν στην βουλή σχετικές ερωτήσεις τόσο από όλους τους βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. όσο και από ομάδα βουλευτών της Ν.Δ.

Η βουβουζέλα της αριστεράς

2010-06-24T02:20:00.000-07:00

Eίναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που έχω καταφέρει, χάρις στον εγκλεισμό μου στον Κορυδαλλό - να παρακολουθήσω το σύνολο των αγώνων ενός μουντιάλ (βλ. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου). Λόγω της μη ύπαρξης εναλλακτικών δραστηριοτήτων - εκτός του διαβάσματος - έχω βαλθεί να βλέπω τον κάθε αγώνα με μία ιδιαίτερη προσήλωση. Υπάρχει όμως κάτι που μ' ενοχλεί ιδιαίτερα κατά την διάρκεια των αναμεταδόσεων - μάλλον δεν είμαι ο μόνος. Αναφέρομαι φυσικά στον ήχο από τις βουβουζέλες, ο οποίος εκτός από το ότι με κάνει να ψάχνω για το κουνούπι που με γυροφέρνει, σκεπάζει και τα συνθήματα που παραδοσιακά με πάθος φωνάζουν οι υποστηρικτές των ομάδων και για μένα είναι τόσο δομικό στοιχείο του ποδοσφαίρου όσο και ο τερματοφύλακας. Για χάρη της νοτιοαφρικανικής παράδοσης και... πολιτισμού, η FIFA αποφάσισε να μην τις απαγορεύει από τα γήπεδα της Νότιας Αφρικής. Υπάρχουν όμως οι βουβουζέλες, που σκεπάζουν τα συνθήματα, μόνο στα γήπεδα; Εν μέσω οικονομικής κρίσης στην χώρα μας και των λαϊκών αντιδράσεων σ' αυτή, αρχίζω να υποψιάζομαι ότι οι βουβουζέλες βρίσκονται σε ευρεία χρήση και εδώ. Και εάν δεν έχουν την ίδια ακριβώς μορφή, παράγουν τα ίδια αποτελέσματα. Τον ενοχλητικό θόρυβο - βουητό το έλεγαν στο χωριό μου - που σκεπάζει τα συνθήματα. Γιατί τι άλλο ρόλο, παρά αυτόν της βουβουζέλας έχουν όλες αυτές οι προσπάθειες συγκεκριμένων φορέων - κομματικής υφής - που προσπαθούν να ακουστούν πάνω από τα συνθήματα κοινωνικής δικαιοσύνης του ελληνικού λαού, έτσι ώστε να τα συνδέσουν με τα κομματικά τους συμφέροντα; Οι δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες ίσως, που θα ήταν διατεθειμένοι να συμμετάσχουν σε κινητοποιήσεις κατά των μέτρων που επιβάλλει η Τρόικα και ως υπεργολάβος υιοθετεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, φοβούνται ότι η δική τους φωνή θα σκεπαστεί από τις κομματικές βουβουζέλες του Περισσού ή και της Κουμουνδούρου σε ένα «ξέπλυμα» - όχι μαύρου χρήματος - αλλά κοινωνικής αγανάκτησης, με την χρήση αυτής για την κτήση πολιτικής υπεραξίας από τις δυνάμεις της αριστεράς. Όσο τρομάζουν τους Έλληνες πολίτες τα μέτρα της κυβέρνησης άλλο τόσο τους τρομάζει η προοπτική, σταλινικού τύπου ομάδες να «χτίσουν» πάνω στην δική του πλάτη. Τον ρόλο αυτό της «βουβουζέλας», τον οποίο έχει αναλάβει η αριστερά, φαίνεται ότι σιγά-σιγά τον αντιλαμβάνονται κάποιοι. Γράφει στην «Ελευθεροτυπία» ο Κώστας Βεργόπουλος για τις δυνάμεις της αριστεράς: «Αντί να είναι κοινωνιοκεντρικοί, παραμένουν εξουσιοκεντρικοί. Αντί να απευθύνονται προς την κοινωνία, της στρέφουν τα νώτα και απλώς την επικαλούνται καιροσκοπικά στις μεταξύ τους διενέξεις. Αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός της γραφειοκρατικοποίησης των αριστερών σχημάτων και μορφωμάτων, που καταλήγουν σήμερα να εμπνέουν περισσότερη καχυποψία, παρά εμπιστοσύνη. Καταγεγραμμένη φιλοδοξία όλων είναι να ηγεμονεύσουν σε κάποιο μυθικό κοινωνικό κίνημα, που φαντάζονται ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την ηγεσία τους.» Η διάγνωση λοιπόν, είναι πλέον εύκολη. Δύσκολη είναι η θεραπεία του προβλήματος. Το πώς δηλαδή θα μπορέσει να εκφραστεί στις πραγματικές της διαστάσεις η οργή του ελληνικού λαού. Πώς θα μπορέσει να εκφραστεί ο Έλληνας χωρίς την παρεμβολή διαφόρων «ενδιάμεσων» που θέλουν να τον χρησιμοποιήσουν; Την ίδια ώρα που το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί προεδρικά διατάγματα για να παρακάμψει αντιδράσεις στην βουλή και οι συνδικαλιστές έχουν μετατραπεί σε εχθρούς της κοινωνίας, που χρησιμοποιούν ως ομήρους τους πολίτες, καμμία απάντηση δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Μήπως κάποιοι θα έπρεπε να ανασκουμπωθούν και να ασχοληθούν με αυτό το ζήτημα;

Δημήτρης Παπαγεωργίου

200 υπογραφές για την αποφυλάκιση του Δημήτρη

2010-06-19T04:40:00.000-07:00

Με μεγάλη προσέλευση συμπολιτών μας που εκφράζουν τη θερμή συμπαράστασή τους στον Δημήτρη, συνεχίζεται η συλλογή υπογραφών για την αποφυλάκισή του. Πολλοί επικοινωνούν σε καθημερινή βάση και διατρανώνουν τη θέλησή τους να αγωνιστούν για να τερματιστεί η καθ’ όλα άδικη προσωρινή φυλάκιση του Δημήτρη.
Μέχρι τώρα έχουν συγκεντρωθεί 200 υπογραφές και μπορεί όποιος θέλει να υπογράψει ηλεκτρονικά και εδώ

Ακριβούλης Θανάσης υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Λάρισας
Αναγνώστου Ανδρέας, δημοσιογράφος
Ανδρεάδης Ανδρέας, ιδιωτικός Υπάλληλος
Ανδρεάτος Γιώργος, πρ. Αγωνιστών Κύπρου ’74 (Πάτρα)
Ανδριόπουλος Ιωάννης, δικηγόρος
Ανδριτσόπουλος Διονύσης υπ. ΝΕ.Ο.Σ. 2ου Διαμ. Ά Αθηνών
Αντύπας Μάκης δημοτικός Σύμβουλος Νεαπόλεως
Αντωνιάδης Ευάγγελος ΓΓ ΟΝΝΕΔ Συκεών
Αξιώτης Γρηγόρης υπ. Οργανωτικού ΝΕ.Ο.Σ.
Αποστολόπουλος Χρήστος, ιδιωτικός Υπάλληλος
Αρβανίτης Ειρηναίος, δημοσιογράφος
Βαμβακερού Γεωργία, δημοσιογράφος
Βάντζος Ιωάννης, ιδ. υπάλληλος
Βασιλόπουλος Χαρίλαος, διαχειριστής ιστοσελίδας macedoniaisgreek.info
Βελόπουλος Κυριάκος βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Βιτάλης Σταύρος, συντονιστής ΠΑ.ΜΕ.
Βορίδης Μάκης, βουλευτής ΛΑΟΣ
Βουγιουκλάκης Αιμίλιος, πρόεδρος συμβουλίου νέων Γλυφάδας
Γεροβασιλείου Κάρολος μέλος Κ.Ε. ΛΑ.Ο.Σ.
Γεωργιάδης Άδωνις βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Γεωργιλάς Μιχαήλ εκδότης «Λόγχη»
Γεωργούλας Ηλίας πρ. Ν.Ο. ΛΑ.Ο.Σ. Λαρίσσης
Γιαννάκενας Γιάννης εκδότης
Γιαννικούλης Χρήστος, πολιτευτής ΛΑΟΣ Ν. Φωκίδος
Γιαννόπουλος Γιάννης υπ. Φ.Ο.Σ. ΤΕΙ Χαλκίδος
Γιαννόπουλος Δημήτρης δημοσιογράφος
Γκέκας Ευάγγελος δημοσιογράφος (Λαμία)
Γκούζιας Κωνσταντίνος, ναυπηγός μηχανολόγος ΕΜΠ
Γούδης Χρίστος καθηγητής πανεπιστημίου
Γρηγοριάδου Αλίκη αντιπρόεδρος Φ.Ο.Σ.
Δάκογλου Πολύδωρος εκδότης εφ. «Ενημέρωση»
Δαμγκαλής Θεόδωρος, λιμενικός
Δασκαλόπουλος Σωκράτης περιφερειάρχης Θεσσαλίας ΛΑ.Ο.Σ.
Δελή Άννα αν. γρ. ΟΝΝΕΔ Συκεών
Δεληγιώργης Θεόδωρος, οικονομολόγος
Δηλές Νίκος, μέλος Παν. Συνδέσμου Αγωνιστών Κύπρου ‘74
Δημακόγιαννης Γιώργος εκδότης εφ. «Αδούλωτη Μάνη»
Δημητρακόπουλος Τάσος δικηγόρος
Δημοπούλου Φωτεινή, Γ.Γ. ΝΔ Τ.Ο. Νεαπόλεως Θες/νίκης
Δούμας Παναγιώτης μέλος Δ.Σ. Ομοσπονδίας Εμπ.Συλλόγων Αττικής
Δράκος Θεόδωρος, μέλος ΛΑΟΣ
Δράκος Ιωάννης εκδότης «Λόγχη»
Ζαφειρόπουλος Δημήτριος εκδότης «Ελεύθερος Κόσμος»
Ζαχαράκης Νίκος υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Μεσσηνίας
Ζουρνατζής Σπυρίδων τ. ευρωβουλευτής
Ζτρίβας Κώστας υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Τρικάλων
Ζωγράφος Γιάννης δικηγόρος
Ζωγράφου Θάλεια, υπ. Γυναικών Δ.Τ.ΝΔ Γλυφάδας
Ζώης Βασίλειος, δημοσιογράφος (Αργολίδα)
Ιορδανίδης Νίκος, εργαζόμενος
Ιωάννου Γεώργιος, ΕΚΦ ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ
Κακαφώνης Νίκος, ΔΑΚΕ δασκάλων
Καλαντώνης Γιάννης εκπρ. Τύπου ΝΕ.Ο.Σ.
Καλαποθαρέα Ευαγγελία, μέλος Δημ. Τ.Ο. ΝΔ Φαλήρου
Καλατζιδάκης Λευτέρης υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Αν Αττικής
Καλλίτση Αικατερίνη, επιχειρηματίας
Καραγκιουλές Τρίφων, πρ. Παν. Συνδέσμου Αγωνιστών Κύπρου ‘74
Καραθάνος Μπάμπης πρόεδρος Ενώσεως Βορειοηπειρωτών
Καράμπελας Παναγιώτης μέλος Κ.Ε. ΛΑ.Ο.Σ.
Καρδαράς Κώστας πρόεδρος Ν.Ο. ΛΑ.Ο.Σ. Καρδίτσης
Καρκαλέτσης Σταύρος ιστορικός
Καρλιαμάτης Γεώργιος, ναυτικός
Καρράς Νίκος, συγγραφέας
Καστόρα Νάντια, στέλεχος ΔΑΚΕ-ΕΚΟ ΥΠΕΘΑ
Κατσιβαρδάς Χάρης διαμ. σύμβουλος Δ. Αθηναίων
Καψάλας Δημήτριος δημοσιογράφος
Κερέζη Ιωάννα, πρ. ΔΑΚΕ υγειονομικών Σερρών
Κιλτίδης Κωνσταντίνος, ανεξάρτητος βουλευτής
Κιούσης Δημήτρης, πρόεδρος ΟΝΝΕΔ Γλυφάδας
Κιρμιζάκης Παναγιώτης, δημ. Παράταξη «Ν. Γενιά» (Ελληνικό)
Κοκκινόπουλος Απόστολος, γεμμολόγος – αδαμαντολόγος
Κολοβός Γιάννης συγγραφέας
Κολοκοτρώνης Άγγελος βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Κομνηνάκης Βαγγέλης υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Β1 Νομαρχιακής
Κομπογιάννη Έφη, αντιπρ. ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Κοινωνικής Θεολογίας
Κοντακάς Κώστας, συνταξιούχος (Λάρισα)
Κοντέα Πηνελόπη στέλεχος ΝΔ
Κοραντής Ιωάννης, Βουλευτής Επικρατείας ΛΑΟΣ
Κορωνιοτάκης Αργύρης υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Χανίων
Κοσσιώρης Χρήστος, ταξίαρχος ε.α.
Κουκοβίστας Θανάσης, δημοσιογράφος
Κούκος Γιώργος υπ. Φ.Ο.Σ. Φιλοσοφικής Αθηνών
Κούκουνας Δημοσθένης εκδότης «Μέτρον»
Κουλασιώτου Γεωργία, οικοκυρά (Περαία Θεσσαλονίκης)
Κουλουμβάκη Αικατερίνη, οικοκυρά
Κουλουμβάκης Γεώργιος, πολιτευτής ΛΑΟΣ Κοζάνης
Κουλουμβάκης Μιχαήλ, αξιωματικός ε.α.
Κουμουσίδης Βασίλης υπ. Φ.Ο.Σ. Θεολογικής Αθηνών
Κουριαννίδης Ιωάννης δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης
Κούρτη Βιβή, ιδ. Υπάλληλος
Κούρτης Γιάννης, συνδικαλιστής ΔΑΚΕ-INFOTE
Κρανιδιώτης Φαήλος δικηγόρος
Κρεμμύδα Αθηνά υπ. Τομέα Β/Ηπειρωτικού Αγώνος της ΝΕ.Ο.Σ.
Κυριακίδης Νίκος, μηχανικός Τηλεπικοινωνιών
Κυρόπουλος Χρήστος δικηγόρος
Κωνσταντάρας Δημήτρης δημοσιογράφος, τ. βουλευτής
Κωνσταντέλλος Γρηγόρης, πρ. Ένωσης Χειριστών ΥΠΑ
Κώνστας Μανώλης εκδότης «Νοών»
Λαγόπουλος Πάνος, αιρ. Μέλος ΔΚΜ Μηχανικών
Λεβετσοβίτης Νίκος, αντιδήμαρχος Γλυφάδας
Λεονταρίτης Γεώργιος δημοσιογράφος
Λιούλιας Χαράλαμπος δικηγόρος
Λουκάκος Γιώργος ιατρός
Μαδιάς Κώστας, μέλος ΝΟΣ Β2 ΝΔ
Μακρής Γιάννης, μέλος Κ.Ε. ΛΑΟΣ
Μανουσάκης Αθανάσιος, δημοσιογράφος
Μάρα Γεωργία, ελ. Επαγγελματίας
Μαρί Μελπομένη, ιατρός
Μάρκου Χριστόδουλος, Έλλην του εξωτερικού
Ματσιμάνης Σάκης, στέλεχος Β1 ΝΟΔΕ ΝΔ
Μεταξάς Γεράσιμος υπ. Συντονιστικού Λεκανοπεδίου Αττικής της ΝΕ.Ο.Σ.
Μηλιώνης Αλέξανδρος, πρ. Συλλόγου Βετεράνων Κύπρου 1964-67
Μιχαλόπουλος Γεώργιος εκδότης εφ. «Ελεύθερη Ώρα»
Μιχαλόπουλος Δημήτριος μέλος Δ.Σ. Ιδρύματος «Ελευθέριος Βενιζέλος»
Μίχος Χριστόφορος, επιχειρηματίας
Μοτζάκης Ηλίας μέλος Κ.Ε. ΛΑ.Ο.Σ.
Μπελέρης Διονύσιος πρόεδρος Ενώσεως Χειμαρριωτών
Μπετινάκης Κώστας δημοσιογράφος
Μπεχράκης Νεκτάριος, εκδότης
Μπιρνάρας Δημήτριος γρ. Δ.Ο. ΛΑ.Ο.Σ. Παλαμά Καρδίτσας
Μπουλούκος Γιώργος, ταμίας Δ.Σ. Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών
Μπράμης Δημήτριος δικηγόρος
Μυλωνάς Πέτρος, δημοσιογράφος
Ναξάκης Αντώνιος αρχιπλοίαρχος ε.α.
Νιζάμης Παναγιώτης, δημοσιογράφος
Νικολαϊδης Ανδρέας, Δρ. Μηχανολόγος Μηχανικός (Τρίπολη Λιβύη)
Νικολόπουλος Ιωάννης, φοιτητής Νομικής
Νικολόπουλος Νίκος βουλευτής ΝΔ
Ντάτσουλης Παναγιώτης, δημοσιογράφος (Θεσσαλονίκη)
Παναγάκος Κωνσταντίνος αξ/κός Π.Α. ε.ά.
Παναγιωτακόπουλος Γιάννης πρόεδρος Νεολαίας ΛΑ.Ο.Σ
Πάνου Κώστας δημοσιογράφος (Ιωάννινα)
Πανταζάκος Θεοφάνης αντιπρόεδρος Ν.Ο. ΛΑ.Ο.Σ. Καρδίτσης
Παπαγεωργίου Νίκος, συνταξιούχος,
Παπαδάκης Γεώργιος
Παπαδόπουλος Βαγγέλης δημοσιογράφος
Παπαδόπουλος Σπύρος, πρ. Τ.Ο. ΛΑΟΣ Κυψέλης
Παπαπέτρου Αλέξανδρος
Παρασκευόπουλος Δημήτρης υπ. Φ.Ο.Σ. Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Πέτρου Ευθύμιος δημοσιογράφος
Πήλιουρας Γιάννης πρόεδρος Φ.Ο.Σ.
Πισσαλίδης Γιώργος δημοσιογράφος
Πλεύρης Θάνος, βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Πλεύρης Κωνσταντίνος δικηγόρος
Πλιάτσικας Βασίλης υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Α' Αθηνών
Πολατίδης Ηλίας βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Πρίσκος Θεοφάνης, βιοτέχνης (Μέγαρα)
Ραζέλος Δημήτριος, δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω
Σαββίδης Δημήτριος, συγγραφέας
Σαγιάς Γιώργος αντιδήμαρχος Λαμίας
Σαραβάνου Μαρία, υπάλληλος ΟΓΑ
Σεδαρίδης Ιωάννης, στέλεχος ΑΕΕΔ
Σιδέρη Χριστίνα τομεάρχης Β3 ΝΔ
Σκυλάκου Αντιγόνη, δικηγόρος
Σπύρου Αλέκος, μέλος Κ.Ε. ΝΔ
Σταθόπουλος Σπυρίδων διδάκτωρ Πανεπιστημίου
Σταυρόπουλος Μιλτιάδης, εκπαιδευτικός (Θεσσαλονίκη)
Στυλιανέσης Βασίλειος
Συραγάκη Μαρία-Χριστίνα, αν. Γραμμ. ΟΝΝΕΔ Π.Φαλήρου
Σύρρος Γιάννης πρόεδρος 4ου δ.δ. Περιστερίου
Σχοινάς Γιάννης εκδότης «Νέα Θέση»
Ταμβανίδης Αλέξανδρος, αντιπρ. Εν. Εκπαιδευτών Οδηγών Αθηνών
Ταραζόνας Δημήτρης, στέλεχος Δ.Ο.ΝΔ Βύρωνα
Τζηκαλάγιας Ζήσης βουλευτής ΝΔ
Τζιόβας Χρήστος υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Καρδίτσης
Τζιόπας Νικόλαος, υπ. Οργανώσεως Ν.Ε. ΛΑΟΣ Ν. Φθιώτιδος
Τόσκας Αστέριος δικηγόρος
Τριανταφυλλίδης Πολυχρόνης γ.γ. ΟΝΝΕΔ Μενεμένης
Τριανταφυλλούδης Αλέξανδρος δικηγόρος
Τσάμης Σπύρος υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Α' - Β' Πειραιώς
Τσαουσοπούλου Ρένα, μέλος Δημ Τ.Ο. ΝΔ Γλυφάδας
Τσιάρας Δημήτρης μέλος Κ.Ε. ΛΑ.Ο.Σ.
Τσιλιμίγκρα Μελίνα υπ. .Φ.Ο.Σ. Νομικής Αθηνών
Τσιόλας Χρήστος πρόεδρος Ν.Ο. ΛΑ.Ο.Σ. Τρικάλων
Τσιρόγλου Δημήτριος, ιδιωτικός υπάλληλος
Τσούγκος Δημήτριος, δικηγόρος
Φράγκος Γεώργιος δημοσιογράφος
Φρέγκογλου Νίκος υπ. Φ.Ο.Σ. Νοσηλευτικής Σπάρτης
Φρυδάκης Μανώλης υπ. ΝΕ.Ο.Σ. Β2 Νομαρχιακής
Χάνδακας Μιχάλης εκδότης «Εν Πειραιεί»
Χανιώτης Ευάγγελος συγγραφέας
Χαρίτος Χρήστος μέλος Κ.Ε. ΛΑ.Ο.Σ.
Χατζάρας Σπύρος δημοσιογράφος
Χατζηαγγελίδης Ιπποκράτης σύμβουλος επιχειρήσεων
Χατζηγώγος Θόδωρος δημοσιογράφος
Χατζηδάκης Μανώλης συγγραφέας
Χατζηελευθερίου Κωνσταντίνος, καθηγητής μέσης εκπαιδεύσεως
Χατζηνικολάου Δημήτριος, φοιτητής αγγλικής φιλολογίας
Χατζηπαράσχου Τάσος, μέλος της Κ.Ε. του ΔΗΚΚΙ
Χατζής Κώστας μέλος ΚΕ ΟΝΝΕΔ
Χιδίρογλου Νίκος δημοσιογράφος
Χουσέας Κυριάκος δικηγόρος
Χρήστου Βασίλης εκδότης
Χριστοδούλου Βασίλειος, φυσικοθεραπευτής
Χριστόπουλος Γιάννης καλλιτέχνης
Χριστόπουλος Γιάννης, δικηγόρος
Χρυσανθακόπουλος Αλέξανδρος βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Ψαρρός Μάρκος, αρχαιολόγος
Ψωμιάδης Παναγιώτης νομάρχης Θεσσαλονίκης

Τιμώντας τα «πρώτα»

2010-06-12T13:29:00.000-07:00

Από δύο πλευρές με δύο εντελώς διαφορετικές αφορμές άκουσα τώρα τελευταία τη φράση: «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Η πρώτη φορά ήταν αναφορικά με την υπόθεση του Άκη Τσοχατζόπουλου και του περίφημου σπιτιού του, σε έναν «αρχοντικό» δρόμο της Αθήνας. Κάποιοι πρώην «σύντροφοί» του (μόνο στους αγώνες ή και στο φαΐ;) το έλεγαν, θαρρείς με χαιρεκακία. Η δεύτερη περίπτωση ήταν από κάποιους «Συριζαίους», δεν ξέρω αν ήταν από το Συνασπισμό ή κάποια συνιστώσα, που το απεύθυναν προς τους «διασπασμένους» βουλευτές που ακολούθησαν τον Φώτη Κουβέλη στην ανεξαρτητοποίηση. Δύο διαφορετικές περιπτώσεις. Η έκφραση όμως, χρησιμοποιήθηκε (για τους εκφέροντες αυτήν) με ιδιαίτερη ειρωνεία, για να γίνει η διαπίστωση ότι κάτι χάλασε στο τέλος της «πορείας». Χάλασε όμως πραγματικά κάτι; Ή πράγματι τα στερνά τίμησαν τα πρώτα;
Ξεκινώντας από την δεύτερη περίπτωση, επιβεβαιώνεται αυτή η άποψη, καθώς είναι φυσιολογικό η διάσπαση ενός κομμουνιστικού κόμματος να ξαναδιασπάται και στο μέλλον ξαναματαδιασπάται.

Όντως, η «ανανεωτική πτέρυγα» τίμησε τα «πρώτα» της, μένοντας σταθερή στην προτίμησή της για μια ιδεολογικοπολιτική ανεξαρτησία, αντί του σφιχτού εναγκαλισμού της με κομματικές γραμμές. Προτιμούν να είναι «ελεύθεροι και ακραίοι». Το ίδιο ισχύει και για την πρώτη περίπτωση, αυτή του Άκη Τσοχατζόπουλου. Όχι, ο κ. Τσοχατζόπουλος δεν ήθελε να είναι «ελεύθερος». Το απέδειξε με τον γάμο του στο Παρίσι και την δεξίωση στο Four Seasons. Αυτός είχε άλλα «πρώτα» να τιμήσει. Δεν έπρεπε να ακολουθήσει μια παράδοση διασπάσεων. Άλλωστε, το Κίνημα ήταν πάντα ένα προσωποκεντρικό κόμμα. Και ηγέτης-έμβλημά του ήταν ο μακαρίτης πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού μας, Ανδρέας. Για ένα «κωλόσπιτο» πήγε να την πατήσει κι εκείνος. Κι αν τελικά, δικαστικά αθωώθηκε, το ίδιο κατά πάσα πιθανότητα θα συμβεί και με τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ. Η ειρωνεία σε αυτήν την υπόθεση είναι το ότι ο τωρινός Παπανδρέου απέπεμψε τον Άκη για ένα «κωλόσπιτο»! Κι όχι η δήθεν «απογοήτευση» των στελεχών του ΠΑΣΟΚ για την στάση του συντρόφου τους. Από ‘κει και πέρα, μπορούμε στην σύγχρονη κοινωνία να βρούμε πολλές ακόμη εφαρμογές του ρητού αυτού, περί «στερνών». Όλο αυτό που ζούμε – δεν αναφέρομαι τόσο στην οικονομική κρίση, αλλά στον εκχυδαϊσμό της καθημερινότητος μέσω της γενίκευσης της διαφθοράς – είναι μια πιστή εφαρμογή του ρητού. Η χώρα της οποίας η πολιτική «αναγέννηση» ξεκίνησε μέσα από μία τεράστια τραγωδία, αυτή του Κυπριακού Ελληνισμού, είναι λογικό να φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα. Η γενιά αυτών που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας μας, τιμά τώρα τα πρώτα της, με την επιχείρηση συγκάλυψης που έχει στηθεί γύρω από το πώς φτάσαμε στα σημερινά χάλια. Ζούμε σε μία χυδαία κοινωνία. Μια κοινωνία, όπου το μέτρο της επιτυχίας είναι το πόσους καταφέρνει κανείς να κοροϊδέψει. Όπου οι άνθρωποι έχουν γίνει στα μάτια κάποιων αριθμοί και στα μάτια κάποιων άλλων επαναστατικό υποκείμενο. Αυτό είναι το δράμα και όχι η οικονομική κρίση. Αυτή, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα την ξεπεράσουμε ή θα την συνηθίσουμε. Αυτό που χάσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια, ήταν κάτι πολύ σημαντικότερο από τα δισ. ευρώ που λεηλάτησαν οι εγχώριοι και αλλοδαποί νταβατζήδες (δεν είναι βρισιά, πρώην πρωθυπουργός το είπε). Χάσαμε την αίσθηση του κοινού πεπρωμένου μας ως λαού. Όταν το ’50 και το ’60 οι Έλληνες στριμωγμένοι οικονομικά έφευγαν μετανάστες στο εξωτερικό είχαν το όνειρο να επιστρέψουν στην πατρίδα ή να φτιάξουν μια ελληνική κοινότητα ή έστω να κτίσουν ένα σχολείο ή μία εκκλησία στον τόπο καταγωγής τους. Σήμερα, αυτοί που φεύγουν ή που το σκέφτονται - είναι πολλοί και θα γίνουν περισσότεροι – το μόνο που επιθυμούν είναι να ξεφύγουν. Είναι η λήθη! Αυτό κατάφερε η προηγούμενη γενιά. Να καταναλώσει το απόθεμα ψυχής του λαού μας και να μετατρέψει την Ελλάδα σε κάτι το αποκρουστικό. Και το κατάφερε, τιμώντας τα «πρώτα» της…

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Ανανεώσιμες πηγές

2010-06-11T02:09:00.000-07:00

Μία από τις πλέον συνήθεις προεκλογικές δεσμεύσεις του σημερινού πρωθυπουργού της χώρας Γιώργου (πρώην Γιωργάκη) Παπανδρέου ήταν η έμφαση προς την «πράσινη ανάπτυξη» και ιδιαίτερα τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (Α.Π.Ε.) που κατά κάποιους θα ήταν κάτι σε νέο «Ελ Ντοράντο» στην ελληνική κοινωνία. Οι αντικειμενικές συνθήκες, δηλαδή η πραγματικότητα, ήλθε να «προσγειώσει» τον πρωθυπουργό μας, ο οποίος αναγκαστικά μαζεύτηκε λίγο. Και ήλθε αντιμέτωπος με τις ανανεώσιμες πηγές βλακείας του ελληνικού πολιτικού κόσμου, ο οποίος την ίδια στιγμή που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, επιμένει να δρα με μικροκομματικό προσανατολισμό. Περιπτώσεις, όπως αυτή του μέλους της εξεταστικής επιτροπής που ανάγκασε όλη τη χώρα να ασχολείται με τα ντουλάπια ενός ύποπτου επιχειρηματία, δεν θα είναι «εξαιρέσεις». Ο νεοέλληνας έχει μία τάση να ενθουσιάζεται παρακολουθώντας βλακείες. Όπως τώρα μου έρχεται στο μυαλό ο περσινός Ιούνιος όταν όλη η χώρα έτρεχε να βρει μάσκες και αντιγριπικά, για να προφυλαχθεί από την περιώνυμη γρίπη, που θα μας «αφάνιζε» και της οποίας τελικά τα θύματα ήταν κατά τι λιγότερα από μια μέση πασχαλινή «απόδραση» των νεοελλήνων.
Έτσι τώρα όλοι ψάχνουν την SIEMENS και το Βατοπαίδι, όχι σε αληθινό και πραγματιστικό επίπεδο, αλλά με μία μέθοδο που μου φέρνει στο μυαλό κυνήγι πεταλούδας, όπου περιφερόμενοι με απόχες στα τηλεοπτικά λειβάδια, μετράνε πράσινες και μπλε πεταλούδες που έπιασαν. Και γύρω μας τα πάντα καταρρέουν, οι συνταξιούχοι μετατρέπονται σε επαίτες, νέοι στην πιο δημιουργική τους ηλικία ψάχνουν να βρουν δουλειά και όσοι τυχεροί την έχουν, δέχονται ό,τι και να τους ζητήσουν. Και κάποιοι πιστεύουν ότι το ίδιο το σύστημα εξουσίας μπορεί να αυτοκαθαρθεί και να συνεχίσουμε «όπως πριν». Πιστεύουν ότι μία κοινωνία μπορεί να επανέλθει σ' ένα πρότερο στάδιο με καθαρά οικονομικού και διαχειριστικού τύπου αλλαγές.
Δυστυχώς όμως, όταν σε μια κοινωνία υπερέχει ως αξία και ως αντικείμενο η οικονομία, τότε ο πολιτισμός της κοινωνίας αυτή τελεί υπό κατάρρευση. Για να επιβιώσει η δική μας κοινωνία από αυτή την κρίση, χρειάζεται κάτι άλλο, πέραν των «μέτρων» που πήρε και όσων ακόμη πάρει η κυβέρνηση της χώρας. Χρειάζεται να βρούμε «ανανεώσιμες πηγές ελληνικότητος» που θα ανατροφοδοτήσουν την λειτουργία του ελληνικού κράτους, το οποίο - δικαιολογημένα - αντιμετωπίζουν πλέον ως εχθρό οι Έλληνες πολίτες. Να μετατραπεί ο κρατικός μηχανισμός από μία τυπική δικαστική διάταξη, ελεγχόμενη από διεθνείς οργανισμούς σε εκπεφρασμένη οντότητα του κοινού των Ελλήνων. Η μόνη δύναμη που μπορεί να το καταφέρει αυτό, η μόνη ανανεώσιμη πηγή ελληνικότητας που διαθέτει η χώρα μας είναι οι νέοι Έλληνες. Τους οποίους όμως, εδώ και χρόνια προσπαθεί να μετατρέψει το κράτος σε απάτριδες και κοσμοπολίτες, αποκόπτοντάς τους από την έννοια του έθνους. Η γενιά που κάποτε «επαναστάτησε» προτάσσοντας την «παιδεία» ανάμεσα στο ψωμί και την ελευθερία, χαντάκωσε την ελληνική παιδεία, λόγω ιδεοληπτικών συμπλεγμάτων και εξόρισε όσα ελληνικά μυαλά δεν κατάφερε να να αφομοιώσει στο σύστημα της μίζας, της συνδιαλλαγής και του κομματισμού. Και κάθε χρόνο που περνά, δεκάδες χιλιάδες νέοι Έλληνες καταφεύγουν στο εξωτερικό για να σπουδάσουν, πολλοί από τους οποίους μένουν εκεί, ανίκανοι πια να ελιχθούν στο διεφθαρμένο ελληνικό σύστημα. Για να ξεκινήσει μία πραγματική αλλαγή να λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, η αφετηρία της θα πρέπει να βρίσκεται, όχι στο Υπουργείο Οικονομικών, αλλά στο Υπουργείο Παιδείας. Όταν όμως αυτό στελεχώνεται από άτομα όπως η κυρία Δραγώνα, που με την στάση της σε μια πλειάδα θεμάτων αποδεικνύει, ότι πνίγεται στην Ελλάδα, πώς μπορεί να έχει κανείς ελπίδες; Όταν η κυβέρνηση «αγωνιά» για τις πηγές ενεργείας, αλλά δεν φροντίζει για τις πηγές της ελληνικότητας ως «Ανανεώσιμες πηγές εισοδήματος», τι ελπίδα υπάρχει στον ορίζοντα;

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Επιτροπή για την αποφυλάκιση του Δημήτρη

2010-06-05T03:16:00.001-07:00

Τέσσερις μήνες μετά τη σύλληψή του στη διάρκεια των επεισοδίων στην οδό Πανόρμου και ενώ κάλυπτε τα τεκταινόμενα για λογαριασμό μιας ημερήσιας και μιας εβδομαδιαίας εφημερίδας, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Παπαγεωργίου παραμένει αναιτίως και αδίκως προφυλακισμένος. Και αυτό, αν και είναι γνωστός ο τόπος διαμονής του και εργασίας του και δεν δύναται να θεωρηθεί ύποπτος φυγής στο εξωτερικό.
Είναι φανερό πλέον ότι ο παρατεινόμενος εγκλεισμός του εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες της εξουσίας, σε μια εποχή μάλιστα που όλα γύρω μας αλλάζουν, τις περισσότερες φορές παρά τη θέλησή μας. Ο τρόπος σύλληψης του Δημήτρη Παπαγεωργίου, ο τραυματισμός του και τα όσα ακολούθησαν, αποτελούν τον προάγγελο εξαιρετικά δυσάρεστων καταστάσεων ανελευθερίας, που κανείς από εμάς δεν θα ήθελε να βιώσει.
Η επιβολή του μέτρου της στέρησης της ελευθερίας (βάσει αντικρουόμενων «μαρτυριών») σε ένα νέο άνθρωπο και δη δημοσιογράφο, ο οποίος θεωρείται εμπόδιο στις κυβερνητικές μεθοδεύσεις και μάλιστα την ώρα που ύποπτοι για την τέλεση πολύ σοβαρών εγκλημάτων που συνελήφθησαν επ’ αυτοφώρω αφήνονται ελεύθεροι (βλέπετε υπόθεση επίθεσης με βόμβα μολότοφ κατά ΑΤ στην Πλατεία Σαρόκο Κέρκυρας), αναδεικνύει τις προθέσεις του συστήματος και σε ποιους αυτό «κλείνει το μάτι». Παράλληλα, κλονίζει την εμπιστοσύνη πολλών εξ ημών στους θεσμούς.
Η όλη υπόθεση, της οποίας επίκειται η διεθνοποίηση, αποτελεί όνειδος για τη χώρα μας και θα την οδηγήσει σύντομα και για μια ακόμα φορά κατηγορούμενη ενώπιον των αρμοδίων διεθνών αρχών.
Οι υπογράφοντες, διατρανώνουμε την πρόθεσή μας να αγωνιστούμε ώστε να τερματιστεί η άδικη και συνεχιζόμενη κράτηση του Δημήτρη Παπαγεωργίου, που αποτελεί κόλαφο για τον πολιτικό και το νομικό μας πολιτισμό.

Δήλωσε και εσύ την συμμετοχή σου, υπέγραψε τώρα εδώ

Στο στέγαστρο

2010-05-29T03:52:00.000-07:00

Ένα από τα σημάδια μίας υγιούς κοινωνίας είναι η δυνατότητά της να αυτοσαρκάζεται και να κάνει καυστική σάτιρα των παθογενειών της. Στο παρελθόν, η ελληνική κοινωνία το έκανε και μάλιστα ιδιαίτερα επιτυχημένα. Ποιος δεν θυμάται τους ταλαντούχους ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που ανέλυαν μέσα από σπαρταριστές κωμωδίες τα κακώς κείμενα της κοινωνίας του τότε. Νεοπλουτισμός, ξενομανία και πάρα πολλοί άλλοι τομείς είχαν τύχει εξαιρετικής κοινωνικής ανάλυσης από τους κωμικούς της εποχής. Ρόλοι αξέχαστοι, που αντηχούν στο σήμερα. Σήμερα, που όλο το φάσμα των πολιτικών και των δημοσιογράφων, των κρατικών αξιωματούχων τάχα σοκάρεται, ακούγοντας τον πρώην υπουργό κ. Μαντέλη, να ομολογεί ότι δέχθηκε δύο απανωτά δωράκια από την SIEMENS. Πόσο εξαίσια ενσαρκώνεται ο ρόλος της Πάστα-Φλώρας, που παραγεμισμένη με μαρμελάδες δεν καταλαβαίνει δήθεν τίποτε από όσα συμβαίνουν γύρω της. Σήμερα, που παραφουσκωμένοι με ξένα χρήματα εφοριακοί, γιατροί και νεαροί υπουργοί αντιγράφουν τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, ζώντας ζωή κοσμικών όχι σε κάποιο ξενοδοχείο της Ύδρας, αλλά σε Μύκονο, Ελβετία και Νέα Υόρκη.

Τι κι αν τα χρήματα δεν τα πληρώνει κάποιος πλούσιος που θέλει να κερδίσει κάποιο στοίχημα, αλλά ο ελληνικός λαός, εν αγνοία του. Η λειτουργία του σύγχρονού μας ελληνικού κράτους έχει μεταβληθεί σε μία φαρσοκωμωδία, το σενάριο της οποίας θα ζήλευε ο Σακελλάριος και ο Φίνος. Ακόμη όμως και στις κωμωδίες τους, πριν το happy-ending, υπήρχε η κάθαρση, η «αποκαθήλωση» του κεντρικού προσώπου. Δυστυχώς, όπως δείχνουν να πηγαίνουν τα πράγματα στην χώρα μας, την κάθαρση καλείται να την πληρώσει ο απλός λαός, ο οποίος θα καταβάλει το αντίτιμο της συμπεριφοράς αυτών που εμπιστεύθηκε για να παίξουν τον ρόλο των σωτήρων του. Και όσο οι Μαντέληδες θα μπορούν να μας φτύνουν στη μούρη, μιλώντας για χορηγίες ενώπιον της εμβρόντητης εξεταστικής, στο δικό μου μυαλό έρχεται μία συγκεκριμένη εικόνα. Αυτό το στέγαστρο του Καλατράβα, στο Ολυμπιακό Στάδιο, του οποίο το κόστος καλύφθηκε από τον ελληνικό λαό για να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία αυτών που ήθελαν να το παίξουν «Κωνσταντάρες». Αν υπήρχε κάποιου είδους κοσμική δικαιοσύνη, λίγο «κάρμα», ένας απ’ όλους αυτούς τους νεόπλουτους μιζολάβους, θα επέλεγε να αυτοκτονήσει πηδώντας από εκεί. Για να κλείσει και τυπικά η εποχή του «νεοπλουτισμού» της Ελλαδίτσας, που γράφτηκε με τόνους βενζίνης που κατανάλωσαν τα Cayenne και άφθονο ιδρώτα στις πισίνες των προνομιούχων. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται όμως. Η αληθινή ζωή διαφέρει από τις ταινίες. Αντ’ αυτού, έχουμε τον Κώστα Σημίτη να «σοκάρεται» από την παραδοχή Μαντέλη και να μιλά για… αθλιότητες, που αμαυρώνουν την προσφορά του στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Θέλουν να μας τρελλάνουν, να ανεβάσουν τον ελληνικό λαό στις στέγες των σπιτιών του, να νιαουρίζει από την πείνα, για να μη ανέβει κανείς από αυτούς στο στέγαστρο του Καλατράβα, έστω μέχρι να έρθει η Πυροσβεστική να τον κατεβάσει! Έτσι, για να πει μονάχα ότι το έκανε. Και όχι, το συγκεκριμένο στέγαστρο δεν μου έρχεται τυχαία στο μυαλό. Είναι για εμένα ένα πολύ δυνατό σύμβολο της εποχής του επιφανειακού, της λεγομένης και μεταπολίτευσης, κατά την οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα. Της εποχής που όλη η αξία δόθηκε στο «φαίνεσθαι» και όχι στην ουσία. Την εποχή που είπαμε ψέμματα για να μπούμε στην νομισματική ένωση, λέγαμε ψέμματα για να μείνουμε σε αυτήν, ώστε να μπορούν τα τρωκτικά να μασουλάνε τις επιδοτήσεις και να καταλήξουμε στην βουλγαράκειο λογική του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Που επιβραβεύεται με τα πενηντατόσα ακίνητα του πρώην υπουργού. Έχουμε λίγη ακόμη κατηφόρα να διανύσουμε πριν φτάσουμε εντελώς στον πάτο! Το θέμα είναι τι θα κάνουμε μετά. Και όταν αντί για Σακελλάριο έχουμε τον Λαζόπουλο των κότερων, τα πράγματα δεν δείχνουν καλά!

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Κάτω τα ξερά σας από τον Δημήτρη

2010-05-21T15:34:00.000-07:00

Προς εχθρούς και «φίλους»... Ο Δημήτρης επί τρεισήμισι μήνες παραμένει προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό, προ δεκαημέρου απερρίφθη η τρίτη αίτηση αποφυλακίσεως που έχει κάνει. Τα αίτια της προφυλάκισης του Δημήτρη μπορούν να χωρισθούν σε δύο κατηγορίες: τα νομικά και τα πολιτικά.

Όσον αφορά τα νομικά αίτια, ο αρχισυντάκτης του «ΕΚ» είναι προφυλακισμένος εξαιτίας του νόμου περί κουκούλας. Ενός νόμου, που προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ είχε δεσμευθεί ότι θα αποσύρει και όχι μόνον δεν απέσυρε, αλλά αντίθετα στους μήνες της διακυβέρνησής του, βλέπουμε να τον χρησιμοποιεί επιλεκτικά, κρατώντας έναν πατριώτη δημοσιογράφο στην φυλακή και αποφυλακίζοντας άτομα που έχουν συλληφθεί να πετούν μολότοφ ή να ενέχονται σε εκδηλώσεις που οδήγησαν σε υλικές καταστροφές αλλά και στον θάνατο αθώων πολιτών.
Τα πολιτικά όμως αίτια της κράτησης του Δημήτρη είναι τα πιο ουσιαστικά και αφορούν την ιδεολογική και πολιτική του τοποθέτηση στον πατριωτικό χώρο και όχι σε αυτόν της αριστεράς.
Εκφράζει δε ο Δημήτρης έναν πατριωτικό χώρο καινούριο και χωρίς τις όποιες αμαρτίες του παρελθόντος. Έναν χώρο μακριά από τις όποιες αγκυλώσεις, τους φατριασμούς, τις ύποπτες σχέσεις με υπηρεσίες και πολιτικές παρακάμερες. Και ακριβώς αυτό πληρώνει.
Είδαμε λοιπόν, μετά την τρίτη απόρριψη αιτήσεως αποφυλακίσεώς του, δυστυχώς, αυτές οι λογικές που ο ίδιος τόσο απεχθάνεται να εμφανίζονται και να λειτουργούν στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, ο οποίος εξακολουθεί να παραμένει στην φυλακή. Χρειάζεται περίσσιο θράσος κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι πριν τα γεγονότα της Πανόρμου στοχοποίησαν τον Δημήτρη ως δήθεν αρχηγό κάποιας οργάνωσης αυτονόμων εθνικιστών, να εμφανίζονται τώρα ως υπερασπιστές του. Χρειάζεται περίσσιο θράσος, κάποιοι άνθρωποι που την ημέρα της προφυλάκισής του τον χαρακτήριζαν ως προβοκάτορα, να εμφανίζονται τώρα ως όψιμοι επικριτές των κρατούντων του.
Βέβαια, σ' αυτόν εδώ τον τόπο, το θράσος πάντα περισσεύει. Όταν όμως αυτό συνδυάζεται με την ηλιθιότητα και την σκοπιμότητα, τότε μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Όλοι οι προηγούμενοι στις αναφορές τους αρνούνται να αναφέρουν την δημοσιογραφική ιδιότητα του Δημήτρη στις εφημερίδες «Ελεύθερη Ώρα» και «Ελεύθερος Κόσμος». Μία ιδιότητα, εξαιτίας της οποίας βρέθηκε στην Πανόρμου και εξαιτίας της οποίας στοχοποιήθηκε και προφυλακίστηκε.
Ίσως όλοι αυτοί οι διάφοροι ενοχλήθηκαν από το κύμα συμπαράστασης προς αυτόν, το οποίο ξεκινά από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργο Καρατζαφέρη, περιλαμβάνει δημοσιογράφους (ακόμη και με αντίθετες ιδεολογικές καταβολές), καθηγητές πανεπιστημίου, ιερωμένους και φτάνει στον βουλευτή της Ν.Δ., Νίκο Νικολόπουλο. Αυτή η συμπαράσταση είναι ίσως που ενοχλεί, καθώς γκρεμίζει τα στεγανά, στα οποία κάποιοι θέλουν τον πατριωτικό χώρο περιχαρακωμένο και αυτοεγκλωβισμένο. Επειδή λοιπόν δεν θα αφήσουμε να παίζονται μικρά και μεγάλα πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη ενός προφυλακισμένου, ο «ΕΚ» παίρνει την πρωτοβουλία για την σύσταση μίας «Επιτροπής Αλληλεγγύης στον Δημήτρη Παπαγεωργίου». Όλα τα κείμενα, οι πρωτοβουλίες, οι εκδηλώσεις και οι προσπάθειες που αφορούν την αποφυλάκισή του, θα γίνονται και θα ανακοινώνονται μέσω αυτής της επιτροπής, ώστε κάθε «ανευθυνο-υπεύθυνος» και κατεργάρης να παραμείνει στο περιθώριο που έχει επιλέξει να τον τρέφει...

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος

Από τον Σεπτέμβριο τα χειρότερα

2010-05-21T15:17:00.000-07:00

Ο Σεπτέμβριος που έρχεται θα είναι μάλλον ο πιο δύσκολος της τελευταίας πεντηκονταετίας για τους κατοίκους του ελληνικού κράτους. Όταν θα αρχίσουν να φαίνονται τα αποτελέσματα των «μέτρων» που πήρε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά και τα αποτελέσματα της στάσης ορισμένων που θα έχουν χαντακώσει τον τουρισμό. Κούτσα-κούτσα, το καλοκαίρι θα το βγάλουμε. Λίγο τα μπάνια, λίγο η ραστώνη εξ' αιτίας του καύσωνα, ο λαός θα κάνει υπομονή. Οι άνεργοι θα ελπίζουν για το φθινόπωρο και οι επιταγές-βόμβες θα έχουν φυτίλι μέχρι τότε. Τον Σεπτέμβριο όμως, τα ψέματα θα τελειώσουν. Όσα τώρα συζητάμε «φιλολογικά», η ύφεση, την οποία τώρα προσπαθούμε να προσδιορίσουμε με βάση τις ποσοστιαίες μονάδες, θα γίνουν πραγματικότητα. Τα νούμερα και οι στατιστικές θα γίνουν οι γείτονες, οι συγγενείς ή ακόμη και εμείς οι ίδιοι, που θα είμαστε άνεργοι, θα δούμε τα πράγματα αλλιώς. Θα κοιτάξουμε στα μάτια τα αποτελέσματα του «μεταπολιτευτικού κράτους».

Μιας τριακονταπενταετίας, κατά την διάρκεια της οποίας η πορεία της χώρας μας προσδιορίστηκε από έναν βλάχο-νέο-πολιτισμό, όπως αυτός εκφράστηκε μέσω του ευνοιοκρατικού συστήματος που χτίσαμε.Ενός συστήματος, που όχι απλά ανέθρεψε γενιές απατεώνων και προέβαλλε ως πρότυπα τεμπέληδες και τσούλες, αλλά περιθωριοποίησε και απομάκρυνε οποιονδήποτε είχε την διάθεση να σταθεί στα δικά του πόδια. Δεν ξέρω και αν όλα αυτά θα τελειώσουν μαζί με την περίοδο του καλοκαιριού, όσα κι αν λένε οι κυβερνώντες. Δεν υπάρχει κάτι που να τα επιβεβαιώνει. Κατά πάσα πιθανότητα, ο λιγότερος πλούτος, απλά θα μοιράζεται μεταξύ λιγότερων ανθρώπων. Η μέθοδος η ίδια και απαράλλακτη, απλά σε μικρότερη κλίμακα. Για εμάς τους υπολοίπους; Όχι, δεν θα πεθάνουμε, απλά κάποια πράγματα που τα θεωρούσαμε «κεκτημένα» και δεδομένα, θα τα έχουμε πια ως «επιθυμίες». Την ίδια στιγμή, όμως, ο Σεπτέμβρης θα αποτελέσει ένα σταυροδρόμι για την κοινωνία, που θα κληθεί να επιλέξει τον δρόμο για το μέλλον. Θα κληθεί να επιλέξει αν θα σκύψει το κεφάλι και θα ακολουθήσει τις διαταγές των ΜΜΕ και του ΔΝΤ ή θα βυθιστεί στο χάος, μέσω της ενδυνάμωσης των «αυτοκαταστροφικών» δυνάμεων της αριστεράς που δρουν αυτή τη στιγμή ως «προστάτες» εντός των υγιών και των καρκινικών κυττάρων του συστήματος, σε έναν άκρως συντηρητικό ρόλο. Υπάρχει τρίτος δρόμος; Υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε, πέραν αυτών των δύο; Αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται κάτι. Κι αυτό, γιατί ανάμεσα στον λαό μας δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα ισχυρό κίνημα σκαπανέων, που θα σηκώσουν τα μανίκια και θα σκάψουν έναν νέο δρόμο, που θα μας περάσει με ασφάλεια από τις παγίδες που υπάρχουν στους άλλους δρόμους. Κάποια σημάδια αυτού του δρόμου υπάρχουν. Βρίσκονται στις προσπάθειες και τις κινήσεις πολιτών, όχι μόνο στις γειτονιές της Αθήνας αλλά και της επαρχίας, που δημιουργούν τις δικές τους «επιτροπές πολιτών». Τις δικές τους αχειραγώγητες ομάδες που αγωνίζονται για το συνολικό καλό, απορρίπτοντας τόσο την διαφθορά όσο και την κηδεμονία που η αριστερά προσπαθεί να τους επιβάλει. Βρίσκονται ακόμη και στο διαδίκτυο, εκεί όπου χιλιάδες νέοι εκφράζουν την αγανάκτησή τους. Αλλά βρίσκονται τα σημάδια ακόμη και στους μηχανισμούς των κομμάτων, εκεί όπου οι προστριβές και η σαστιμάρα αποτελούν πλέον τον κανόνα. Ως Έλληνες πατριώτες, οφείλουμε μία επιτέλους φορά να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Και να βοηθήσουμε τον λαό μας να μεταστρέψει την οργή και την δυσφορία του σε δημιουργική κατεύθυνση. Κι αυτό δεν θα το καταφέρουμε με γκρίνιες, με διαμαρτυρίες και δείχνοντας με το δάκτυλο. Ας το αφήσουμε αυτό για άλλους. Εμείς ας μετατραπούμε στη «νεότητα» αυτού του λαού, επιλέγοντας ένα νέο δρόμο. Ας βγούμε από τα διαμερίσματα και τις δουλειές μας, ας γνωρίσουμε τον διπλανό μας, ας συζητήσουμε μαζί του, επιδιώκοντας λύσεις σε τοπικό επίπεδο και οργανώνοντας δίκτυα αλληλεγγύης, πριν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε την «διεθνή σκηνή». Δεν είναι εύκολο. Σημαίνει όμως πολλά. Από αυτό θα εξαρτηθεί το μέλλον της πατρίδος μας. Όταν όλα γύρω μας καταρρέουν, κάποιοι θα πρέπει να σταθούμε όρθιοι και να δώσουμε το χέρι μας και στους άλλους.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Απερρίφθη η αίτηση αποφυλακίσεως του Δημήτρη

2010-05-15T08:48:00.000-07:00

Απερρίφθη προ ολίγου η αίτηση αποφυλακίσεως του Δημήτρη, ο οποίος θα συμπληρώσει σε λίγες μέρες τον τέταρτο μήνα της πολιτικής προφυλακίσεώς του. Απ' ό,τι φαίνεται, ο αρχισυντάκτης του «ΕΚ» θα συνεχίσει να αποτελεί το εξιλαστήριο θύμα της «σολωμοντίου» πολιτικής των «επιτυχημένων» υπουργών του ΠΑΣΟΚ. Μίας πολιτικής που αποφυλακίζει τρομοκράτες και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και κρατεί μόνο για τα προσχήματα, για λίγες ώρες, άτομα που έχουν συμμετάσχει σε δολοφονικές εμπρηστικές επιθέσεις.

Πρόκειται για την ίδια πολιτική που στέλνει για ψήλου πήδημα κάθε πατριώτη πίσω απ' τα σίδερα και επιβραβεύει τους εποίκους της χώρας μας με την... ιθαγένεια. Πρόκειται για την πολιτική που τρέφει τον ανθελληνισμό, αφήνει ατιμώρητη την καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, εξευτελίζει το στράτευμα, οπισθοχωρεί στις προκλήσεις και του πιο αδύναμου γείτονα και - το χειρότερο - περιθωριοποιεί τον μέσο Έλληνα πολίτη, απογυμνώνοντάς τον από κεκτημένα, από περιουσία, από πόρους και από εθνική αξιοπρέπεια.

Όπως και ο ίδιος ο Δημήτρης όμως έχει πει, η πολιτική του αυτή κράτηση, από αυτήν την κάστα ολιγαρχών, αποτελεί τίτλο τιμής και το μόνο που αυτοί πετυχαίνουν είναι να τον δικαιώνουν ακόμη περισσότερο στην συνείδηση κάθε Έλληνα. Κι αυτό, όχι επειδή ο Δημήτρης διώκεται απλά επειδή υπερασπίστηκε τα πιστεύω του, αλλά διότι αυτά τα πιστεύω συνδέονται με την επιβίωση της πατρίδας, των συμπατριωτών του και κάθε νέου Έλληνα που βγαίνει εξ' αρχής περιθωριοποιημένος σε μία αλωμένη κοινωνία.

Ο «ΕΚ» ηεφημερίδα που εργάζεται αλλά και όλοι φίλοι του και οι σύντροφοι του θα συνεχίσει ανένδοτος την προσπάθεια για την αποφυλάκιση του αρχισυντάκτη του, ενώ ο τελευταίος, εις πείσμα εκείνων που θέλουν να τον φιμώσουν, εις πείσμα όλων αυτών που προσπαθούν να τον «νουθετήσουν», θα συνεχίσει, έστω και μέσα από τη φυλακή, το έργο που η χούντα του ΠΑΣΟΚ θέλει πάση θυσία να αποτρέψει.

Παράδειγμα ή προεπισκόπηση;

2010-05-15T08:44:00.000-07:00

Mετά τα γεγονότα της Τετάρτης, αλλά και τα όσα επακολούθησαν αυτών στα ΜΜΕ, στο μυαλό μου κυριαρχεί ένα δίλημμα. Η χώρα μας, η Ελλάδα, στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα, έχει μπει εδώ και μήνες στο επίκεντρο του παγκοσμίου ενδιαφέροντος.

Βρισκόμαστε στο επίκεντρο της παγκόσμιας αναστάτωσης, που ξεκίνησε με την οικονομική κρίση του 2008. Αυτό είναι το δεδομένο. Όλα αυτά, τα οποία επικαλούμαστε, οι ελληνικές παράμετροι, η διαφθορά, η αδιαφορία, η κομματοκρατία, είναι σαφώς παράγοντες, οι οποίοι συνέβαλαν στο να γιγαντωθεί στην χώρα μας η κρίση, την οποία αντιμετώπισε στο όνομα της παγκοσμιοποίησης και της «ελεύθερης διακίνησης του κεφαλαίου» όλη η υφήλιος.
Δεν είναι όμως αυτά η γενεσιουργός αιτία της κρίσης. Όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, δεν οφείλεται η κατάρρευση της Lehman Brothers και της AIG (αμερικανική τράπεζα και ασφαλιστική) στο ότι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι είναι κατά τι υπεράριθμοι. Δεν οφείλεται η κατάρρευση ενός συστήματος που παρήγαγε «φανταστικό χρήμα» (τοξικά ομόλογα) στο ότι κάποιοι πολιτικοί στην Ελλάδα έπαιρναν μίζες.

Οι ελληνικές παράμετροι λειτούργησαν - ναι - σαν πολλαπλασιαστές ή μάλλον επιταχυντές της οικονομικής κρίσης στην χώρα μας. Δεν την προκάλεσαν αυτοί όμως.

Αυτό που αναρωτιέμαι τώρα είναι το αν η χώρα μου, η χώρα σας, η χώρα μας είναι το πεδίο ενός μεγάλου κοινωνικού πειράματος. Αυτό που υπάρχει ως δεδομένο αυτή τη στιγμή, είναι το ότι πάνω από το κουφάρι του κράτους της Ελλάδος, πέφτει βαριά η σκιά κάποιων υπερεθνικών οργανισμών. Από τη μία υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίσης, υπάρχουν οι ΗΠΑ, μέσω του ΔΝΤ και τέλος η οργανική ένωση σημαντικότατων οικονομικών παραγόντων, που ονομάζεται - για λόγους ευπρέπειας - αγορά.
Οι τρεις αυτοί παράγοντες διαπλέκονται, συμψηφίζονται, ισορροπούν, διαπραγματεύονται κάθε στιγμή και λεπτό. Δεν είναι μονοδιάστατοι και η εικόνα της καλής Ε.Ε. που θέλει να μας σώσει από τους κακούς των αγορών, είναι μία οφθαλμαπάτη, που τεχνηέντως καλλιεργείται. Δυστυχώς, το κράτος μας πέθανε. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το πώς θα διαχειρισθούν το θάνατό του.
Οι Γερμανοί θέλουν - ίσως δικαίως - να μας κάνουν ένα παράδειγμα προς αποφυγή, διατηρώντας το πτώμα, μη επιτρέποντάς του να αποσυντεθεί, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό μηχανικής υποστήριξης και φορμαλδεΰδης (δάνεια και μέτρα αντίστοιχα). Χρειάζονται το παράδειγμά μας προκειμένου να πείσουν τους άλλους νότιους να καταπιούν το «πικρό φάρμακο» της ευρωπαϊκής ακαμψίας στην οικονομική πολιτική.
Από την άλλη, οι «αγορές» έχουν την καταπληκτική ευκαιρία να δημιουργήσουν έναν μικρό Φρανκενστάιν, για μία προεπισκόπηση του μέλλοντος με την σφραγίδα της παγκοσμιοποίησης. Μία ευρωπαϊκή χώρα με τριτοκοσμικές συνθήκες εργασίας. Το κοινωνικό «οχυρό» της Ευρώπης, που δημιουργήθηκε την δυναμική περίοδο του καπιταλισμού και των κοινωνικών διεκδικήσεων, πρέπει επιτέλους να εξισορροπηθεί με τον υπόλοιπο κόσμο. Η συνεχής αποβιομηχάνιση της Ευρώπης και η μεταφορών των παραγωγικών δραστηριοτήτων της στον «Τρίτο Κόσμο», αφήνει τα ευρωπαϊκά κράτη να δημιουργούν ολοένα και μεγαλύτερα ελλείμματα, προκειμένου να διατηρούν ένα «δίχτυ ασφαλείας» για τους «απορριφθέντες» πρώην παραγωγούς. Και σύντομα τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε. θα αντιμετωπίζουν προβλήματα παρόμοια με αυτά της χώρας μας.
Οι «αγορές» δεν αντιμετωπίζουν αρνητικά την πιθανότητα μίας «τριτοκοσμοποίησης» των ευρωπαϊκών κρατών. Θα δώσει μία νέα αφετηρία στον φαύλο κύκλο τους, που από τη μία επιζητά φθηνή παραγωγή και από την άλλη κατανάλωση.
Για το κράτος της «Ελληνικής Δημοκρατίας» οι δύο αυτές προοπτικές έχουν λίγες διαφορές. Όσες μεταξύ ενός «φυτού» και ενός «ζόμπι». Για τους Έλληνες όμως;
Μία πολύ καλή ερώτηση, στην οποία την απάντηση δεν έχω βρει ακόμη. Τι μπορούμε να κάνουμε; Σίγουρα, το να κάψουμε το κέντρο της Αθήνας (και όσους τυχαίνει να παγιδευθούν σε αυτό) θυμίζει, όπως έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος «ένα γουρουνάκι, που την ώρα που το θυσιάζουν σκούζει και τινάζει τα πόδια». Αν οι εργατοπατέρες θέλουν να διακόψουν την «μηχανική υποστήριξη» ελπίζοντας ότι κάποιο θαύμα του Αποστόλου Μαρξ θα νεκραναστήσει το πτώμα της Ελλάδος, δικαίωμά τους να σκούζουν.
Εγώ προτιμώ να κάτσω και να σκεφθώ - για να πω την αλήθεια δεν μπορώ να κάνω και τίποτε άλλο, αφού είμαι στις Φυλακές Κορυδαλλού - περί μίας νέας προοπτικής, που θα έχει να κάνει με τους Έλληνες πολίτες και την δική τους επιβίωση, ως οργανικής ενότητος. Γιατί ούτε «φυτό» αλλά ούτε και «ζόμπι» είμαι, ούτε και θέλω να γίνω.
Και αυτό σημαίνει δημιουργική διαδικασία. Και όχι αντίδραση, αλλά δράση. Και εναλλακτικές!

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Το αίμα στα χέρια τους

2010-05-08T11:06:00.000-07:00

Έρμοι νεκροί, που δεν φροντίσατε από μικροί να γλύψετε κανέναν κώλο, για να μπείτε στο δημόσιο και να κερδίσετε το δικαίωμα να διαδηλώνετε, ενώ οι άλλοι δουλεύουν.

Έρμοι νεκροί, που δεν είχατε γονείς από το Ψυχικό και τα Βριλήσσια, ώστε να είστε αιώνιοι φοιτητές και να τα σπάτε με σπόνσορες!
Έρμοι νεκροί, που η δολοφονία σας έγινε προβοκάτσια στα χείλη των «προστατών» σας, που στο όνομά σας, επικαλέστηκαν την «ομοψυχία» του έθνους, για να καλύψουν τις πομπές και τις απάτες τους.
Έρμοι νεκροί, που σας επικαλέστηκαν ως… αιτία θλίψης, αυτοί που «νανούριζαν» τους δολοφόνους σας.
Έρμοι νεκροί, που ούτε να τους φτύνατε δεν θα θέλατε.
Ας πάρουν στα χέρια τους το αίμα σας. Ας το δουν να κυλάει ανάμεσα από τα δάκτυλά τους. Τόσο αυτοί όσο και οι άλλοι, που μας έριξαν στο χείλος της φωτιάς. Αυτοί που τρίβουν τα χέρια τους καθώς βλέπουν τον εκβαρβαρισμό μιας κοινωνίας, τους κανιβάλους, που μας βλέπουν σαν αριθμούς που εισρέουν στα χαρτοφυλάκιά τους.
Το αίμα όμως και στα χέρια όλων αυτών, των επαγγελματιών που μετά από λίγες μόνο ώρες από τον θάνατό σας έσπευσαν να προσπαθήσουν να διαστρέψουν την πραγματικότητα. Όπως αυτός ο κλασσικός ο μαλάκας, ο νεοέλληνας που δεν ξέρω γιατί, αλλά νομίζω ότι είναι δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος σε βίντεο που παίζεται, φωνάζει στους άνδρες της αστυνομίας και στους πυροσβέστες: «Πείτε στη μάνα ότι το παιδί της είναι καλά», σίγουρος ότι οι τρεις νεκροί είναι μία φήμη, που το σύστημα διέσπειρε για να του διαταράξει την… μεγαλειώδη πορεία του. Και στα δικά του χέρια, μερικές σταγόνες απ’ το αίμα σας.
Τυχεροί είστε, που δεν βγήκε ακόμη κανένας να σας κατηγορήσει ότι επίτηδες πεθάνατε, για να προβοκάρετε τις «επαναστατικές δυνάμεις».

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Το καταφύγιο του απατεώνα

2010-05-08T11:00:00.000-07:00

Άκουσα και διάβασα αρκετές φορές στο παρελθόν από χείλη και πένες της αριστεράς μία έκφραση: «Ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του απατεώνα». Πάντοτε απορούσα, καθώς είναι πολλά αυτά, για τα οποία μπορεί κάποιος να κατηγορήσει αυτούς που ανήκουν στον λεγόμενο «πατριωτικό χώρο» αλλά όχι για απατεώνες. Μπορείς να τους πεις εύπιστους, κολλημένους, ψιλομαλάκες, ό,τι θέλει ο καθένας. Αλλά απατεώνες; Άνθρωποι, οι οποίοι επιθυμούν μόνο να δώσουν είναι οι περισσότεροι.

Τον τελευταίο όμως μήνα άρχισα να σκέφτομαι ολοένα και περισσότερο αυτή τη φράση, καθώς άκουγα κάθε είδους λαμόγια να αναφέρονται στον πατριωτισμό που πρέπει να δείξουν οι Έλληνες για να «διώξουν» το ΔΝΤ από την χώρα, αφού πρώτα εκπληρώσουν όλους τους όρους που αυτό θέτει και οι οποίοι οδηγούν στην λεηλασία των κοινωνικών δομών της πατρίδος μας.
Ανοίγει παρένθεση: Τότε όμως κύριοι, δεν θα διώξουμε το ταμείο. Θα φύγουν από μόνοι τους οι άνθρωποι, αφού θα έχουν εκπληρώσει την αποστολή τους. Κλείνουμε την παρένθεση.
Όπως και να έχει, η παραπάνω φράση δείχνει να βρίσκει νόημα στις σημερινές συνθήκες, όπου ακούμε την έννοια του έθνους να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από αυτούς ακριβώς που μέχρι πρόσφατα την θεωρούσαν ως ύβρη και φρόντιζαν να απομακρύνουν την ίδια την λέξη «εθνικό» ακόμη και από τίτλους υπουργείων. Αναρωτιέμαι πώς μπορούν οι υπεύθυνοι για το «Greek Tragedy», όπως αρέσκονται να το αποκαλούν οι Ευρωπαίοι, που ζούμε σήμερα, να μιλούν για «εθνική προσπάθεια» που πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί. Αναρωτιέμαι, πώς μπορούν αυτοί που τα μάσησαν για τα καλά, να ζητούν απ' όλους μας σήμερα «εθνική συναίνεση».
Μπούρδες! Και πάλι μπούρδες, που σαν σκοπό έχουν να συγκινήσουν τους Έλληνες πολίτες, έτσι ώστε να βοηθήσουν να επιβιώσει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Καταφεύγουν οι χθεσινοί απατεώνες, αυτοί που δημιούργησαν τους κομματικούς στρατούς, που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, τα χθεσινά «golden boys» που απομίζησαν τον ελληνικό λαό για βγάλουν μίζες, σε έναν πατριωτισμό - Φρανκενστάιν. Έναν πατριωτισμό που σύμφωνα με την δική τους διαστροφή πρέπει να «στίψει» τους Έλληνες για να κρατήσουν τα προνόμιά τους οι διάφορες «ελίτ».
Δεν μεταμελήθηκαν ξαφνικά οι άλλοτε σοσιαλιστές και νυν νεοφιλελεύθεροι και έγιναν πατριώτες. Δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν καμμία σχέση με τον δικό μας αγνό και τίμιο πατριωτισμό οι εκπρόσωποι της διαφθοράς. Είναι απλά άλλη μία μάσκα που φόρεσαν μετά από αυτήν του «επαναστάτη», του «ριζοσπάστη» και του «εκσυγχρονιστή». Τώρα έγιναν «πατριώτες» και θεωρούν ότι μπορούν να μας κοροϊδέψουν, έτσι ώστε να βάλουμε ώμο στα σχέδιά τους. Δεν θα πρέπει όμως να ελπίζουμε άδικα, παρ' όλο που δίπλα τους έχουν τα συστημικά ΜΜΕ, που προσπαθούν να κάνουν το άσπρο μαύρο και να μας πείσουν ότι η βαριά νύχτα που έπεσε στη χώρα μας είναι «ακτίδα ελπίδας». Εάν κάποιοι περιμένουν από τους Έλληνες να κάνουν τα μουλάρια, πρέπει να τους διαψεύσουμε. Και ο τρόπος είναι απλός.
Για την συναίνεση που μας ζητούν, να ζητήσουμε συγκεκριμένα ανταλλάγματα. Πρώτο και σημαντικότερο, το τέλος των τζακιών. Την τιμωρία όλων αυτών που τόσα χρόνια έπιναν στην υγεία του κερατά. Δηλαδή όλων των απλών και ανωνύμων Ελλήνων. Χωρίς αυτά, η συναίνεση το μόνο που θα μας εξασφαλίσει είναι η περαιτέρω διαμονή των φεουδαρχών στις θέσεις τους. Δεν θα είναι όμως πια άδικο. Κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι τον κορόιδεψαν. Ο Έλληνας θα έχει κάνει την επιλογή του να είναι σκλάβος.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

ο Δημήτρης μιλάει από τις φυλακές

2010-04-28T05:14:00.000-07:00

Κάτσε ψηλά κι αγνάντευε!

2010-04-28T05:05:00.000-07:00

Απ' ό,τι φαίνεται, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει δρομολογηθεί ήδη η προσφυγή της χώρας μας στον περιώνυμο «μηχανισμό στήριξης», όπως κατ' ευφημισμόν ονομάζεται η διμερής επιτροπή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα προχωρήσει σε δανεισμό της χώρας μας με - όχι χαμηλό επιτόκιο, σε αντάλλαγμα για μια δέσμη μέτρων ακαθορίστου μέχρις στιγμής χρονικής διαρκείας και κοινωνικής έντασης.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά στο μυαλό μου, έρχεται μια λέξη από προηγούμενες δεκαετίες. «Αρμοστεία», «Οικονομική Αρμοστεία» θα μπορούσε κανείς να πει. Η αλήθεια είναι απλή. Καλούμε κάποιους Ευρω-αμερικανούς να αναλάβουν την επανασύσταση του βασικού πυρήνα του ελληνικού κράτους, αφού οι Έλληνες απέτυχαν.

Απέτυχαν, λόγω διαφθοράς, λόγω κομματοκρατίας, ας πούμε ό,τι θέλουμε. Το ζουμί είναι το ότι απέτυχαν. Τα έκαναν μαντάρα, έμπλεξαν τα μπούτια τους, τα έκαναν θάλασσα, ο ελληνικός λαός έχει δεκάδες εκφράσεις, με τις οποίες μπορούμε να περιγράψουμε την αποτυχία του νεοελληνικού κράτους.

Τι ξεκινά τώρα; Ξεκινά μια νέα περίοδος για το ελληνικό κράτος, όπου υπό την νέα «διεύθυνση» θα επιχειρηθεί μία «ανακαίνιση» του «καταστήματος». Χωρίς βέβαια να αναφερόμαστε στην συμβιωτική σχέση της «νέας διεύθυνσης» με έδρα την Ουάσινγκτον (ΔΝΤ) και των «αγορών» που υποτίθεται ότι εκβίασαν το «κλείσιμο» της επιχείρησης. Το θέμα είναι το πώς θα είναι η «νέα επιχείρηση», ποια θα είναι η βιτρίνα της.
Το ότι την «ανακαίνιση» θα την πληρώσουν οι απλοί πολίτες της χώρας, οι οποίοι θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος, το θεωρώ δεδομένο. Είναι κάτι που συζητήθηκε και θα συζητηθεί αρκετά. Η «σημαία της ανταγωνιστικότητας» που ήδη σηκώνουν κάποιοι, σημαίνει την «τριτοκοσμοποίηση» της χώρας, προς χαρά των νεοφιλελευθέρων οπαδών της παγκοσμιοποίησης.
Έχω μία φοβία, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές ότι «βιτρίνα» που θα φτιάξει το ΔΝΤ δεν θα έχει καμμία σχέση με την έννοια του «κράτους», όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι το αν η διαδικασία αυτή, στην οποία εισερχόμαστε, θα επιτρέψει την «πολιτική επιβίωση» του γηρασμένου πολιτικού συστήματος. Το ότι ήμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που εφήρμοζε ένα φεουδαρχικό σύστημα «οικογενειοκρατίας», σίγουρα έχει κάποια σχέση με το ότι είμαστε η μοναδική χώρα σε αυτή την κατάσταση. Το ότι είμαστε μια χώρα, στην οποία η «επιχειρηματικότητα» συσχετίζεται με τις πολιτικές διασυνδέσεις, σημαίνει επίσης πολλά.
Αν υπάρχει μία «ευκαιρία» σε όλη αυτή την κατάσταση, σίγουρα δεν είναι αυτή για την οποία κάποιοι αδημονούν, την πλήρη μετεξέλιξη της χώρας μας σε χωράφι της «ελεύθερης οικονομίας» και τον εναρμονισμό μας με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης.
Η μοναδική πραγματική ευκαιρία που προβάλλει είναι αυτή της κατεδαφίσεως του πολιτικού κατεστημένου, που έχει τις ρίζες του στην δεκαετία του '50 και εκτείνεται μέχρι σήμερα, τρεις ολόκληρες γενιές μετά. Είναι αλήθεια ότι μας περιμένουν δύσκολα χρόνια, χρόνια στα οποία θα δοκιμασθούμε σαν κοινωνία, όσον καιρό θα είμαστε όμηροι του διεθνούς κεφαλαίου. Θα πρέπει όμως μέσα σε αυτά τα χρόνια να θέσουμε τις βάσεις μίας υγιούς εναλλακτικής λύσης, την οποία επιτέλους θα μπορούμε να απευθύνουμε προς τον λαό μας, που έχει ίσως κουραστεί να ακούει μόνο κραυγές και επικλήσεις στο συναίσθημά του.
Αυτά τα δύο πάνε χέρι-χέρι. Η κατεδάφιση των «τζακιών» πρέπει να συμβαδίζει με την δημιουργία μίας νέας αντίληψης για την πορεία της χώρας μας. Εάν μία από τις δύο συνθήκες δεν ικανοποιηθεί θα έχουμε χάσει το τραίνο που οδηγεί σε μία πιθανή σωτηρία της πατρίδος μας.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Η αποπολιτικοποίηση των μαζών

2010-04-26T07:28:00.000-07:00

Σύμφωνα με μερικά βιβλία και κάποιες ταινίες, όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει, βλέπει ολόκληρη τη ζωή του να περνά μπροστά από τα μάτια του. Τις καλές και τις κακές στιγμές του. Όλα αυτά σε περίοδο κάποιων δευτερολέπτων. Αναρωτιέμαι, αν οι «εγκέφαλοι» και οι εμπλεκόμενοι στα θέματα εξουσίας στην πατρίδα μας, επιχείρησαν να κάνουν μία τέτοιου είδους ανασκόπηση για την πολιτική περίοδο της μεταπολίτευσης. Ή αν περιμένουν την αξιολόγηση της περιόδου αυτής να την κάνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Να κρίνει αυτός την πορεία της χώρας υπό την επιστασία δύο-τριών οικογενειών τις τελευταίες δεκαετίες, το τι άφησαν πίσω τους. Το πώς τους αξίζει να μείνουν στην συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού. Οι Κινέζοι έχουν μία κατάρα: «Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς». Για κάποιον λόγο, η δική μας γενιά ζει σε τέτοιους. Σε μια μεταβατική περίοδο.

Με δεδομένη την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔΝΤ, το οποίο για τα προσχήματα θα φορά έναν ευρωπαϊκό φερετζέ, πολλοί κάνουν λόγο για κοινωνικές εκρήξεις και για επανάληψη του «ουγγρικού φαινομένου», όπου η κυβέρνηση των σοσιαλιστών κατέρρευσε... «Wishful thinking» που λένε και οι υπερατλαντικοί... νταβατζήδες μας.

Οι τάσεις στην Ελλάδα δείχνουν προς μία άλλη κατεύθυνση. Προς μία «αποπολιτικοποίηση» των μαζών που έχουν πλήρως απογοητευθεί. Η απογοήτευση αυτή δεν οφείλεται στην ανάγνωση της διαφθοράς των πολιτικών ελίτ και της διαπλοκής τους με το ντόπιο και διεθνές επιχειρηματικό κατεστημένο. Σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό την ευθύνη για το φαινόμενο αυτό έχει η εξάπλωση της διαφθοράς στις χαμηλότερες βαθμίδες της εξουσίας, που πνίγει στην κούνια κάθε προσπάθεια παραγωγικής διαδικασίας. Την ευθύνη για την απογοήτευση αυτή έχει η συμπεριφορά μικρής εμβελείας «αξιωματούχων», οι οποίοι μεταφέρουν το κλίμα του πολιτικού γίγνεσθαι στον μικρόκοσμό τους. Παραδείγματος χάριν, οι διάφοροι «συνδικαλιστές», τους οποίους κάποιοι έχουν φουσκώσει με υποσχέσεις για «πολιτική ανέλιξη», τυφλώνοντάς τους έναντι των ζητημάτων επιβίωσης των ιδίων τους των κλάδων. Παραδείγματα πολλά. «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα» ζητάνε στην TV, «να πάει κάποιος φυλακή» λένε οι άλλοι. Αυτά εκφράζουν το αίσθημα οργής του λαού όμως.

Το δίκαιο αλλά ανεκπλήρωτο, αφού το σύστημα «έχει δέσει τον γάιδαρό του», πίσω από τόνους χαρτιού, διατάξεων και παραδιατάξεων. Αυτό που πρέπει να ανατραπεί, να αλλάξει, είναι η «απογοήτευση».

Να πάρει ο μέσος Έλληνας την πρωτοβουλία που μέχρι τώρα άφηνε στα χέρια των «αντιπροσώπων» του. Για να το πετύχουμε αυτό, θα πρέπει να κινητοποιήσουμε τους ίδιους τους ενδιαφερομένους και όχι να τους ζητήσουμε απλά τη «συγκατάθεση», τη «στήριξη» ή τελικά την «ψήφο» τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το τι συνέβη στην Ερμού, το περασμένο Σάββατο, όπου οι ίδιοι οι καταστηματάρχες αποφάσισαν να επέμβουν για να αλλάξουν μία συγκεκριμένη κατάσταση που τους «γονάτιζε».

Αυτό που χρειάζεται η χώρα μας, είναι ο πολλαπλασιασμός τέτοιων καταστάσεων. Και δεν αναφέρομαι στο ζήτημα των επεισοδίων αλλά στην κινητοποίηση των ιδίων των καταστηματαρχών, έξω από αυτό που κάποιοι τους είχαν οριοθετήσει ως «τρόπο αντίδρασης».

Αυτό που θ' αλλάξει την κατάσταση δεν είναι και δεν μπορεί να είναι οι αριθμοί από μόνοι τους. Χρειαζόμαστε ένα νέο αποτύπωμα του θυμικού στο χώρο της πραγματικότητας, της ίδιας της ζωής. Που θα ξεκινήσει μία σειρά διαδικασιών, που ίσως οδηγήσουν σε μία αναγέννηση της πολιτικής στην καθημερινότητα των πολιτών εκτός του βούρκου της διαφθοράς και του συμβιβασμού.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Ανώνυμα ή επώνυμα, δεν έχει σημασία...

2010-04-20T04:47:00.000-07:00

Ας δείξουμε όλοι την αλληλεγγύη μας και ας συμβάλουμε όλοι ενεργά στην απελευθέρωση του Δημήτρη Παπαγεωργίου. Κατεβάστε την επιστολή εδώ και αποστείλετέ την - επωνύμως ή ανωνύμως, όπου μπορείτε είτε με φαξ είτε με email.

Ο Δημήτρης δεν είναι μόνος!

Από τους Καπιταληστές, στους Σοσιαληστές και τώρα Κανιβαληστές

2010-04-13T01:22:00.000-07:00

Κατά την διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα, οι πρωτοπόροι καπιταλιστές δημιούργησαν μία υπόσχεση ευμάρειας για όποιον τολμούσε να ξεφύγει από τον μέσο όρο. Μία υπόσχεση ευμάρειας που στον δικό μας αιώνα, τον 20ο, μεταφράστηκε στην οικονομικά κατεστραμμένη λόγω του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου Ευρώπη, ως το «American Dream». Γύρω του πετούσαν σαν πυγολαμπίδες οι ελπίδες ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων!

Στην αρχή του 21ου αιώνα, αυτό κατέρρευσε την ίδια περίπου στιγμή που κατέρρεαν και τα ίδια του τα σύμβολα, οι «δίδυμοι πύργοι». Ποιητικό; Ή απλά κοσμική αίσθηση του χιούμορ; Όπως και να ‘χει, ζούμε σε μία εποχή-μεταίχμιο, όπου ένας κύκλος κλείνει και κανείς δεν ξέρει τι αρχίζει.
Στην χώρα μας, στην ευρωπαϊκή περιφέρεια που ονομάζεται Ελλάδα, την ξεκομμένη από τους πραγματικούς μηχανισμούς εξουσίας, έχει ανοίξει μία συζήτηση σχετικά με το αν βρισκόμαστε στο τέλος της μεταπολίτευσης.
Κάποιοι, φαίνεται, το αποδέχονται και κάποιοι τρέφουν ακόμη ελπίδες. Προσωπικά, πιστεύω ότι η μεταπολίτευση έχει τελειώσει εδώ και αρκετά χρόνια. Τοποθετώ το τέλος της κάπου κοντά στην περίοδο της πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη. Όταν πια ήταν κατανοητό από όλους, ότι η υποθήκευση της χώρας μας είχε ολοκληρωθεί και πλέον δεν ήμαστε παρά μία επαρχία.
Από ‘κει και πέρα, είχαμε μία απέλπιδα προσπάθεια συγκεκριμένων κύκλων να γαντζωθούν στην εξουσία, κοροϊδεύοντας, παραπλανώντας και τρώγοντας ό,τι μπορούσαν. Αυτή συμπίπτει με την διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος ανακηρύσσεται αυτοδικαίως και σε σύμβολό της. Αν με υποχρέωναν να επιλέξω ένα πρόσωπο - σύμβολο για την μεταπολιτευτική περίοδο, αυτός θα ήταν για πολλούς - άλλους προφανείς και άλλους όχι - λόγους, ο κ. Λαλιώτης.
Όπως και να ‘χει, η μεταπολίτευση είχε σημαντικές συνέπειες για την επαρχία της Ελλάδος. Αναδιένειμε την κοινωνική τράπουλα και δημιούργησε μία ολοκαίνουρια κοινωνική ελίτ, η οποία μπορεί μεν να είχε «δεσμούς αίματος» με την παλιά, αλλά ήταν φορέας ενός νέου «πνεύματος». Ο «κοσμοπολιτισμός» αντικατέστησε την «καθεστηκυία τάξη» και η «οικονομική ανισότητα» τις «ταξικές διαφορές». Σε ουσιαστικό επίπεδο για τον μέσο Έλληνα πολύ κακό για το τίποτε, εκτός αν ήσουν μέρος της νέας ελίτ ή του «στρατού» της. Σε επίπεδο όμως κοινωνικής μηχανικής η νέα ελίτ, δεν ήταν παρά «φτερό στον άνεμο», έτοιμη ανά πάσα στιγμή να κατευθυνθεί προς όποια κατεύθυνση φυσούσε, αφού δεν είχε δεσμούς με την κοινωνία.
Έτσι ακριβώς και η κυβέρνηση Παπανδρέου, που εξελέγη με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», ως αντίθεση στην προοπτική των σκληρών μέτρων που είχε προαναγγείλει ο απερχόμενος πρωθυπουργός ότι θα έπαιρνε αν - παρ' όλους τους σχεδιασμούς του ιδίου και των συνεργατών του - επανεκλεγόταν. Αμέσως μετά, η σημερινή κυβέρνηση έκανε στροφή 180 μοιρών, παίρνοντας μερικά από τα πιο σκληρά μέτρα που έχουν ληφθεί στην χώρα μας. Και μοιάζουν μάλιστα έτοιμοι οι «σοσιαλιστές» να προχωρήσουν στην προσφυγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Το οποίο είναι σίγουρο ότι θα λειτουργήσει με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Επιζητώντας πάνω απ' όλα την ικανοποίηση ενός συγκεκριμένου αιτήματος. Την ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, προκειμένου η χώρα μας να καταστεί «ανταγωνιστική». Τι σημαίνει στην ουσία αυτό; Δεδομένου μάλιστα του ότι δεν έχουμε βαριά ή υψηλής τεχνολογίας βιομηχανία, ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να ομοιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο με τους σκλάβους των τριτοκοσμικών χωρών, όπου οι «πολυεθνικές» έχουν μεταφέρει τις παραγωγικές τους μονάδες. Θα πρέπει δηλαδή να προχωρήσουμε σε κάποιου είδους «κανιβαλισμό» έναντι των πιο αδυνάτων κομματιών της κοινωνίας μας, προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις «διεθνείς αγορές». Δεν γνωρίζω αν είναι δυνατόν να το αποφύγουμε - όσο τουλάχιστον επιμένουμε να παίζουμε μέσα στα όρια που άλλοι έχουν χαράξει για εμάς.
Βιώνουμε την διαστροφή του συστήματος στο πετσί μας. Και φτάσαμε ως εδώ, μέσω μία συγκεκριμένης οδού που συνδύασε την διαφθορά με την συστηματική καταστροφή των κοινωνικών δεσμών και αξιών, έτσι ώστε η κοινωνία να μην μπορεί να αντιδράσει.
Αυτό που μένει να δούμε, είναι το αν εν τέλει κατάφεραν να διαβρώσουν το κοινό των Ελλήνων ή αν απομένουν κάποιες αποθήκες, όπου το κοινοτικό πνεύμα συσσωρεύεται έτοιμο να εκραγεί.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Πατησίων γωνία

2010-04-06T03:31:00.000-07:00

Στον θάλαμό μου, στις φυλακές του Κορυδαλλού ζουν 18 κρατούμενοι. 18 άτομα με τα οποία μοιράζομαι κάθε λεπτό της κάθε ημέρας, τους τελευταίους δύο μήνες και κάτι παραπάνω. 18 άτομα με τα οποία γνωρίζεσαι και μαθαίνεις αναγκαστικά όλη την ζωή τους, προκειμένου να περάσει η κάθε ημέρα. Προσωπικά, αισθάνομαι τυχερός που βιώνω αυτή την εμπειρία, καθώς έρχομαι σε επαφή με εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Αλλά αυτή είναι μία άλλη υπόθεση.

Εν προκειμένω, θα ασχοληθώ με την αντίδραση ενός από αυτούς, του Αχμέντ από την Συρία, στο άκουσμα της βομβιστικής επίθεσης στα Πατήσια: «Ποιος πάει και μένει στα Πατήσια πια;» Ο Αχμέντ μένει στον Κολωνό, για τον οποίο ισχυρίζεται ότι καμία σχέση δεν έχει με τα Πατήσια από πλευράς εγκληματικότητας. Γι’ αυτόν, το ζήτημα είναι οι Πακιστανοί και οι Βορειοαφρικανοί, που έχουν μετατρέψει την περιοχή σε ζούγκλα.

περισσότερα

Όταν το επόμενο πρωί συζητούσαμε τόσο για την βόμβα, όσο και για την δολοφονία του ιδιοκτήτη πρακτορείου ΠΡΟΠΟ από τους όποιας εθνικότητας ληστές, επανέλαβε την άποψή του για την κατάσταση στα Πατήσια.
Μία άποψη με ιδιαίτερη σημασία, καθώς επιβεβαιώνει όλους αυτούς που επί τόσα χρόνια φωνάζουν για την υποβάθμιση και την γκετοποίηση περιοχών της Αθήνας. Όλους αυτούς που επί τόσους μήνες, ενώ φώναζαν στην Πολιτεία για βοήθεια και την παρακαλούσαν να σκύψει στο πρόβλημά τους, αντιμετωπίστηκαν ως παρίες και περιθωριακοί από το σύστημα και ειδικότερα από τα αριστεροκρατούμενα ΜΜΕ, τα οποία τους αντιμετώπισαν ως εγκληματίες. Το περίεργο είναι ότι το ίδιο αυτό κύκλωμα σήμερα αναρωτιέται, γιατί η κατάσταση έχει φτάσει εκεί που έφτασε σε αυτές τις περιοχές, με καθημερινές ληστείες, δολοφονίες και μύρια όσα.
Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για «στρουθοκαμηλισμό». Να πει ότι οι άνθρωποι αυτοί χώνουν το κεφάλι τους στο χώμα, για να μη δουν το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω τους. Αυτή όμως δεν είναι η αλήθεια. Οι άνθρωποι αυτοί κρύβονται πίσω από δάκτυλό τους. Γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει. Και φροντίζουν να αποφεύγουν τις «νάρκες», ζώντας σε «ασφαλείς» περιοχές. Απλά αρνούνται να παραδεχθούν το τι συμβαίνει, γιατί αυτό θα καθιστούσε «άκυρη» την ιδεοληψία τους. Γι’ αυτό και αναγκάζονται να κάνουν τους… χαζούς όταν ασχολούνται με το ζήτημα της εγκληματικότητας.
Είναι ο «ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο», τον οποίο όλοι βλέπουν, αλλά για τον οποίο κανείς δεν συζητά. Και «ελέφαντας» είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής των κυβερνήσεων της τελευταίας εικοσαετίας στο μεταναστευτικό. Οι «ιθύνοντες» και οι «γνώστες» στα ΜΜΕ μιλούν για τον ρόλο της αστυνομίας, για την φτώχεια, για τα κοινωνικά προβλήματα. Τα πάντα θέτονται στο τραπέζι, εκτός από το μεταναστευτικό. Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω, γιατί το συγκεκριμένο ζήτημα είναι κάποιο είδος «ταμπού», ένα «τοτέμ» που κανείς δεν επιτρέπεται ν’ αγγίξει. Κι αν το κάνει, δεν είναι «σφαιρικός» ή «ανοικτόμυαλος», αλλά «ρατσιστής και ακροδεξιός» και άρα εν δυνάμει έγκλειστος στον Κορυδαλλό, όπως ο γράφων.
Είναι μια τρομακτική κατάσταση. Ο «αντιρατσισμός» που εκφράζουν ως πολιτική ορθότητα οι τηλεοπτικοί ταγοί του έθνους, έχει πάρει την μορφή θρησκείας, την οποία όποιος δεν αποδέχεται, πρέπει να υφίσταται τα μαρτύρια της «ιεράς εξέτασης».
Ως λυδία λίθος για όλα τα προβλήματα, για πάσα νόσον και μαλακίαν, παρουσιάζεται μία αξιοπερίεργη έννοια. Η «ανεκτικότητα» ή αγγλιστί «tolerance». Σε απλά ελληνικά τώρα: σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, όποιος κάνει την πάπια σε ό,τι συμβαίνει γύρω του, στην γειτονιά του, είναι de facto καλός άνθρωπος, ενώ όποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί είναι μετενσάρκωση του Νέρωνα, έτοιμος να πετάξει στα λιοντάρια όποιον δεν… γουστάρει.
Ως κοινωνικό φαινόμενο είναι απλό. Οι «ελίτ» του Π. Ψυχικού, της Κηφισιάς και των τηλεοπτικών πλατό, αντιμετωπίζουν με θυμηδία και αηδία τα «λούμπεν» στοιχεία που στις φτωχογειτονιές τους τολμούν να θέλουν να υψώσουν τον λόγο. «Όλος ο κόσμος φοβάται» λένε στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ όσοι Έλληνες ερωτούνται. «Δεν τολμάμε να βγούμε απ’ το σπίτι μας» λένε άλλοι. Και οι δημοσιογράφοι αναρωτιούνται, τι κάνει η αστυνομία. Μα τι να πρωτοκάνει η αστυνομία; Και να τους πιάσει, τι να τους κάνει; Πού να τους βάλει; Κάθε αστυνομικό τμήμα είναι γεμάτο. Και στις φυλακές; Πόσοι να χωρέσουν; Αλλά οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι συνεχίζουν να ασχολούνται με άλλ’ αντ’ άλλων.
Ακούγαμε τόσον καιρό, ότι τα ζητήματα «ασφαλείας» στο εξωτερικό ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις. Σιγά-σιγά θα μπούμε και σ’ αυτήν την κατάσταση και στην Ελλάδα. Τη στιγμή που φοβάσαι για τη ζωή σου, όλα τα’ άλλα έρχονται δεύτερα. Ήδη αντιλαμβανόμενα το γεγονός τα κόμματα της Αριστεράς, κατηγορούν το ΛΑ.Ο.Σ. για εμπόριο φόβου. Όμως, δεν κάνει το ΛΑ.Ο.Σ. τις ληστείες, δεν βάζει τις βόμβες ούτε και έχει την ευθύνη του υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη». Αντιθέτως, αντιμετωπίζει το ζήτημα ρεαλιστικά.
Η ΝΔ από την πλευρά της, έχει μεγάλα βήματα να κάνει για να αποτινάξει την κληρονομιά του κ. Προκόπη Παυλόπουλου και των συν’ αυτώ. Πρέπει όμως να πούμε ότι η επίσκεψη του κ. Σαμαρά στο Α.Τ. Πατησίων ήταν μια κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση.
Μεγαλύτερος ίσως εχθρός της ασφάλειας του πολίτη, είναι ο ίδιος ο υπουργός, υπεύθυνος για την προστασία του. Ο κ. Χρυσοχοΐδης φαίνεται ότι αντί να προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα που ταλανίζουν τον ελληνικό λαό, προσπαθεί να υλοποιήσει τις πολιτικές φαντασιώσεις του, σκεπτόμενος ίσως ένα χολυγουντιανό σενάριο για τη ζωή του. Κι εν τω μεταξύ, οι άνθρωποι στην Αθήνα πέφτουν σαν τις μύγες.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Τα πρεζάκια της Ευρώπης και οι «πυρήνες»

2010-04-01T07:06:00.000-07:00

Σύσσωμο το ελληνικό κατεστημένο ξέσπασε σε πανηγυρισμούς ανήμερα της 25ης Μαρτίου, με αφορμή την δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου, ότι οι κεφαλές της Ευρώπης συμφώνησαν να μας χορηγήσουν έναν ακόμη γύρο δανείων. Με αναστεναγμούς ανακούφισης, οι οικονομικοί δήθεν αναλυτές, σχολίασαν την απόφαση του Τρισέ να «αποδεχθεί» τα ομόλογα (υποβαθμισμένα) των ελληνικών τραπεζών.
Σαν πρεζάκια στην Πλατεία Βάθη, που έμαθαν ότι ο έμπορος θα ερχόταν σε λίγο να τους δώσει τη δόση τους και δεν θα χρειαζόταν να υποφέρουν άλλο. Γιατί αυτής της κατάστασης είναι ανάλογη η λύση που δόθηκε στο «Greek Crisis», όπως ονομάζουν τα διεθνή ΜΜΕ την κατάσταση στην χώρα μας. Ένα άλλοτε περήφανο έθνος να πανηγυρίζει, επειδή του επιτρέπουν να δανεισθεί για να επιβιώσει το επόμενο εξάμηνο.
Να επιβιώσει όμως, όχι ως έθνος, αλλά ως χρεοκοπημένο σύστημα. Να επιβιώσει με κόστος δυσβάσταχτο το εσωτερικό μέτωπο. Να επιβιώσει απομυζώντας την πλειοψηφία του. Περιθωριοποιώντας τα παραγωγικά του κομμάτια. Αυτά όμως έχουν ήδη υπεραναλυθεί. Δεν έχει νόημα να τα συζητήσουμε περαιτέρω. Προσωπικά πολύ πιο επίκαιρη θεώρησα την προκήρυξη των «πυρήνων» σχετικά με τις βομβιστικές τους επιθέσεις.
Ο ιντελιγλεντσισμός τουςΓιατί; Μα γιατί αφορούσε ένα ζήτημα που «καίει» τον ελληνικό λαό. Το μεταναστευτικό. Το οποίο θα ήταν χρήσιμο κάποια στιγμή, να αντιπαραβάλλουμε με το μεταναστευτικό σε επίπεδο καθημερινότητος. Μέχρις στιγμής φαίνονται ως διαφορετικό θέμα, τουλάχιστον στα μάτια των «αναλυτών». Αυτοί το βιώνουν απ’ έξω. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους «πυρήνες». Δεν μπορούν να κατανοήσουν το σύμπλεγμα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κάτοικος του Αγίου Παντελεήμονος, των Πατησίων, της Κυψέλης. Με ύφος κοινωνιολόγου, μας πληροφορούν ότι έχουν δημιουργηθεί διάφορα «γκέτο». Δεν προσπαθούν όμως να ερμηνεύσουν το τι σημαίνει η καθημερινότητα του να ζεις σ’ ένα γκέτο ως «μειοψηφικός Έλληνας». Και πως αν οι περισσότεροι από αυτούς είχαν την οικονομική δυνατότητα να ξεφύγουν θα το έκαναν.
Ολόκληρο το κείμενο της προκήρυξης, αν και ενδιαφέρον, βρίθει από έναν αέρα «ιντελιγκεντσισμού» που αντιμετωπίζει συγκεκριμένες καταστάσεις ως «φαινόμενα». Αποστασιοποιημένες απόψεις, σαν να πηγαίνεις για διάγνωση σ’ έναν γιατρό. Από αυτή την άποψη, οι «πυρήνες» έχουν κάνει ένα βήμα παραπάνω από τις υπόλοιπες τρομοκρατικές οργανώσεις προς την απομόνωση της «επαναστατικής ελίτ». Μια κατάσταση που προοιωνίζει την εσωτερική τους κατάρρευση. Οι πλέον τίμιοι και ειλικρινείς από όλους αυτούς που την αποτελούν το μόνο που έχουν να αναμένουν – και το ξέρουν – είναι ένα ένδοξο τέλος. Επέλεξαν μόνοι τους να αποκοπούν από την κοινωνία και όχι το «σύστημα». Η δε ίδια ποιότητα της «αποστασιοποίησής» τους φανερώνει τους ιδεολογικούς δεσμούς του με την μεγαλοαστική ελίτ της διανόησης του συγχρόνου συστήματος που θέλει να μετασχηματίσει την κοινωνία.
Η «ανάγνωσή» τους, του μεταναστευτικού φαινομένου ξεκινά με την αποδοχή των συνθηκών της «παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας». Πέραν αυτών όμως, αποδεικνύουν ότι είναι πιο σωστοί στην ιεράρχηση των προβλημάτων, από ό,τι τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Παρ’ όλο που την αντικοινωνικότητά τους την αποδέχονται οι ίδιοι στην προκήρυξή τους. Αυτό μας βοηθά να καταλάβουμε το βάθος της αντικοινωνικότητας των ΜΜΕ.
Σε προσωπικό τώρα επίπεδο, αισθάνομαι μία «αγαλλίαση», καθώς ως πρόσωπο δέχομαι την πολεμική όχι μόνον του κράτους, που με κρατά φυλακισμένο, όχι μόνο των δυνάμεων καταστολής που με συνέλαβαν και έκαναν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούσαν την φυλάκισή μου, όχι μόνο των καθεστωτικών ΜΜΕ που έγραφαν ιστορίες για αγρίους (βλ. «Ελευθεροτυπία»), αλλά και των «επαναστατικών ομάδων» που σπεύδουν να αποδεχθούν τα λεγόμενα όλων των παραπάνω.
Εγώ από την πλευρά μου, θα τους παρακαλέσω να χρησιμοποιήσουν όση «επιρροή» έχουν, για να δημοσιεύουν τα κείμενά μου και άλλες εφημερίδες εκτός του «ΕΚ» και της «ΕΩ», όπως αυτές που δημοσιεύουν και την δική τους προκήρυξη. Αν θέλουν δε, θα τα στέλνω και στο Indymedia.
Σαν άνθρωπος, δεν αποδέχομαι τον «ατομικισμό». Είμαι κοινωνικό ον. Όπως και οι περισσότεροι από τους «εθνικιστές». Έτσι η δική μας «ρήξη» με το σύστημα δεν δημιουργείται μέσω της «ελίτ» αλλά της καλλιέργειας μίας βαθύτατα συλλογικής και ουσιαστικά πρακτικής συνείδησης αντίστασης.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Χαρά χουνε τα σίδερα πούσαι φυλακισμένος, γιατί είσαι άντρας με ψυχή κι όχι προσκυνημένος

2010-03-30T06:00:00.000-07:00

Σιδερά δε τσι στένουνε και τοίχοι δε τσι φράζουν,
Τσι ιδέες πούναι αφορμή και σε καταδικάζουν
Χαρά χουνε τα σίδερα πούσαι φυλακισμένος,
Γιατί είσαι άντρας με ψυχή κι όχι προσκυνημένος

Αναστορήσου Έλληνες που φυλακή κλειστήκαν,
Για ιδέες που πιστεύανε και άλλους που σκοτωθήκαν
Να δεις πόσο περήφανος θάσαι για ονομή σου,
Να δεις παλάτι βασιλιά θα βλέπεις στο κελί σου

Και όντε θα βγεις με το καλό θα τοχεις σε τιμή σου,
Πως ούτε λεπτό δεν έσκυψες χάμω τη κεφαλή σου

από το Ρέθυμνο για τον Δημήτρη

Το φυτίλι άναψε

2010-03-29T04:06:00.000-07:00

Την ανάληψη της εξουσίας στη χώρα μας από τον Γιώργο Παπανδρέου θα την θυμόμαστε για πολλές δεκαετίες. Η 5η Οκτωβρίου σηματοδότησε την απαρχή μίας νέας χρονικής περιόδου στην ιστορία της χώρας. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να αισθάνομαι τυχερός που βρίσκομαι φυλακισμένος. Μήπως είμαι σε καλύτερη κατάσταση από αυτούς που βρίσκονται έξω. Γιατί με όποιον κι αν μιλάω για την κατάσταση έξω, εισπράττω μία μαυρίλα, μία απογοήτευση, έναν φόβο για το τι επιτάσσει το μέλλον. Οι λόγοι σαφώς και δεν είναι μόνο οικονομικοί.
Κυριαρχεί μία πικρία για την κατάντια στην οποία έχουμε οδηγηθεί. Αυτό που έχει θιγεί είναι το «φιλότιμο» του Έλληνα, στο οποίο αναφέρθηκε ο Μπάρακ Ομπάμα. Οι ηγέτες μας κατάφεραν να καταρρακώσουν το ηθικό ενός ολόκληρου λαού. Η νέα δε, κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, κατάφερε μέσα σε πέντε σχεδόν μήνες, να μετατρέψει την ελληνική κοινωνία σε ένα κοπάδι φοβισμένων ανθρώπων. Και δε μιλώ για τα οικονομικά μέτρα, τα οποία πήρε ή θα πάρει. Αναφέρομαι στον τρόπο διαχείρισης του προβλήματος.
Και η Ισλανδία αντιμετώπισε παρόμοια προβλήματα, αλλά δε μετατράπηκε σε καραγκιόζη που με απλωμένο το χέρι του ζητά βοήθεια. Αναφέρομαι ακόμη στην πρόθεση της κυβέρνησης να δημιουργήσει ένα νέο κομματικό κράτος. Όχι παλαιού τύπου, με μαζικούς διορισμούς οπαδών - αυτό άλλωστε δεν είναι σε θέση πια να το κάνει - αλλά μέσω του μαστιγίου των απολύσεων και των περικοπών, το οποίο στρέφει επί συγκεκριμένων τομέων.
Και από την άλλη, επανδρώνει νευραλγικές θέσεις του κράτους, με ομοτράπεζους του Παπανδρέου, οι οποίοι έχουν αποδείξει την προσήλωσή τους στο όραμα μίας «πολυπολιτισμικής κοινωνίας». Όπως επίσης και θεσμοποιεί, καθιερώνοντας ως συνομιλητές του κράτους περιθωριακές ομάδες της διεθνιστικής άκρας αριστεράς.
Το πιο σημαντικό όμως απ' όλα είναι το ότι βάζει στο στόχαστρο την ραχοκοκκαλιά του ελληνικού λαού, όλους αυτούς τους ανθρώπους που βασίζονται στην εργασία τους για να επιβιώσουν. Την μικρομεσαία τάξη των ελευθέρων επαγγελματιών, των καταστηματαρχών, όλων αυτών που τρέφονται από τον δημόσιο κορβανά ή τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Των ιδίων ακριβώς που αποτελούν και το μοναδικό ανάχωμα στην πλήρη κομματικοποίηση του κράτους, που δεν αποφασίζουν με βάση το ποιος υπογράφει το μισθολόγιό τους, το τι θα ψηφίσουν στις εκλογές.
Την ίδια στιγμή, σε αγαστή συνεργασία με τους διαπλεκόμενους των ΜΜΕ, η κυβέρνηση έχει καταφέρει να θάψει κυριολεκτικά όλα τα σημαντικά για το μέλλον της χώρας μας θέματα. Δεν πρόκειται να αναφερθώ στα εθνικά ζητήματα που οδηγούνται προς «τακτοποίηση» υπό την ευλογία των υπερατλαντικών συμμάχων μας. Θα το προσπεράσω, διότι γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από τους αναγνώστες είναι ενημερωμένοι σχετικά.
Δύο είναι οι τομείς, στους οποίους θέλω να εστιάσω. Ο ένας, η ήδη διακριτή απομάκρυνση της χώρας μας από το διεθνές σύστημα των κρατών με κάποια κυριαρχία και η μετατροπή μας σε «rogue-state» - κράτος του περιθωρίου θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε. Του οποίου την κηδεμονία θα αναλάβει κάποιος. Κι επειδή η «ατμομηχανή» της Ε.Ε., η Γερμανία δεν θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά, θα αποτανθούμε στο ΔΝΤ, που θα μας κάνει μία ακόμη Πολιτεία των ΗΠΑ στην Ν.Α. Ευρώπη, κερδίζοντας την θέση που μας ανήκει δίπλα στο Κοσσυφοπέδιο.
Αν η χώρα μας είχε αυτοβούλως αποτανθεί στο ΔΝΤ από την αρχή, όπως κάποιοι υποστήριζαν, τα πράγματα θα ήταν άσχημα μεν αλλά όχι όπως τώρα. Αν τελικά πάμε στο ΔΝΤ, επειδή μας απέρριψε η Ε.Ε., θα είμαστε σε δεινή θέση.
Ο δεύτερος τομέας, εξίσου σημαντικός, είναι η επιδείνωση των κοινωνικών προβλημάτων και αναταραχών. Φυσικά απότοκα όχι τόσο της «οικονομικής κρίσεως» αλλά πολύ περισσότερο του γενικευμένου κλίματος της απογοήτευσης που κυριαρχεί. Ο ελληνικός λαός, στερημένος από κάθε στόχο και κάθε προοπτική, ομοιάζει με ακυβέρνητο σκάφος στη μέση του ωκεανού. Οι «καπετάνιοι» του, αντί να δώσουν στίγμα και να ορίσουν πορεία, αναλώνονται στο να υπερασπίζονται γενικότητες, όπως οι «αγορές» και το διεθνές οικονομικό περιβάλλον ή προσπαθούν α διαμορφώσουν την ελληνική κοινωνία. Και αυτό δημιουργεί μία φυσιολογική αποξένωση και αντιπαλότητα μεταξύ λαού και κράτους.
Ας το αντιμετωπίσουμε! Οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν το ελληνικό κράτος εχθρό τους. Αυτό, σε συνδυασμό με την φτώχεια, την εγκληματικότητα και τον απόλυτο νεποτισμό που χαρακτηρίζει τις ανώτερες βαθμίδες της κοινωνίας, αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε κάποιου είδους έκρηξη.
Οι ΗΠΑ, η Γερμανία, οι «καιροσκόποι» και οι τοκογλύφοι επιβάλλουν στη χώρα μας μία νέα συνθήκη των Βερσαλλιών. Ας προσέξουν. Για πόσο καιρό ένας πληθυσμός θα δέχεται να υφίσταται τέτοιου είδους πιέσεις; Για πόσο καιρό οι «Χριστοφοράκηδες» θα βρίσκουν συνεργάτες για να διαφεύγουν; Για πόσο καιρό οι συνεργάτες τους θα βρίσκουν «παρηγοριά», όταν τίθενται εκτός πολιτικής σκηνής, στα τεράστια κέρδη τους;
Μέχρι κάποιοι να φτάσουν στα όριά τους και να τους πάρουν με τις κλωτσιές!

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Λευτεριά στον Δημήτρη

2010-03-27T03:43:00.001-07:00

Όλα συνεχίζονται…

2010-03-26T08:06:00.000-07:00

Κανείς δεν ξεχνάει. Από την Ζάκυνθο μέχρι την Κρήτη
και από την Σαλαμίνα μέχρι την Καλαμάτα..

Άσου μικρέ φίλε Δημήτρη Παπαγεωργίου

2010-03-25T06:10:00.000-07:00

Εγώ δεν θα σου πω την λέξη «κουράγιο» που θα άκουσες πολλές φορές μέχρι σήμερα. Και ακόμη δεν θα σου πω ότι θα βγεις από την Φυλακή ως ΗΡΩΑΣ… Ούτε ότι γράφεις ιστορία. Πέρασα το «Κανάλι» της Φυλακής ΔΥΟ φορές στη ζωή μου. Την μία για 30 ημέρες και την άλλη για 3 χρόνια. Γνωρίζω τι ακριβώς σημαίνουν τα σκουριασμένα κάγκελα. Όπως καλά έχω μέσα μου τις νύχτες, με Μεγάλες Νύχτες της Εσωτερικής Μοναξιάς…
Βρίσκεσαι ΕΚΕΙ όχι γιατί το θέλησαν οι άλλοι, αλλά γιατί το θέλησες ΕΣΥ ο ΙΔΙΟΣ! Και στο λέω αυτό, μικρέ μου φίλε, ότι ΕΣΥ το θέλησες, γιατί απέρριψες το «καλός και συνετός». Θέλησες να περάσεις, να φύγεις, μακριά από την Αυλόπορτα των Φρονίμων. Θέλησες να διαφέρεις. Και το έκανες χωρίς να υπολογίζεις το ΑΥΡΙΟ που μπορεί να σε θέλει ΗΡΩΑ ή να σε κάνει και κάτι παραπάνω.
Εσύ Δημήτρη θέλησες να ΕΙΣΑΙ ο Δημήτρης. Ο Εαυτός σου. Χωρίς υπολογισμούς.
Χωρίς να σε συγκινούν τα λόγια των Αλλων. Χωρίς να λογαριάζεις την κατάληξη αυτής της Ιστορίας. Ξεκίνησες από χρόνια με τον Εαυτό σου, με τον Δημήτρη και για τον Δημήτρη! Τον Δημήτρη μέτρησες. Και τον Δημήτρη υπολόγιζες και υπολογίζεις. Και όταν πήρες τον πυρωμένο δρόμο για τα κάγκελα Εσύ, Μόνο Εσύ, στάθηκες απέναντι στον Δημήτρη για να υφάνεις την ΣΥΝΕΧΕΙΑ όχι με την υπομονή αλλά με την ΑΝΔΡΕΙΑ και την Λεβεντιά.
Και είμαι βέβαιος ότι επιστρέφοντας στο κελί, μετά από κάθε επισκεπτήριο, δίνεις πρες κόνφερανς με τον Δημήτρη. Μιλάς με τον Δημήτρη και το Όραμά του. Μιλάς με το μεγάλο Παιδί της Λεβεντιάς που κρύβεις μέσα σου.. Με τον Δημήτρη, τον Δημήτρη σου, υφαίνεις το όνειρο που σε ανταμώνει με ανοικτά τα μάτια!
Και τότε…
Τότε παίρνεις την πένα και ξεσπάς όχι γιατί σου είναι βαριά η Φυλακή αλλά γιατί ζητάς την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Ψυχής, όπως την προσδιόρισαν οι Ιδέες σου από τα παιδικά σου χρόνια!
Δυστυχώς δεν σε γνώρισα πολύ… Κάπου μερικά λεπτά στα γραφεία της «Ε.Ωρας». Αλλά μέσα σε αυτό τον λίγο χρόνο, όσο κρατάει μια αστραπή, σε μέτρησα, σε ζύγιασα…
«Γράφει καλά», μου είπαν.
Δεν τους απάντησα!
Είδα αμέσως ότι ΔΕΝ γράφεις αλλά κεντάς με τον πόνο για τούτη την πατρίδα, την χωρίς σύνορα, την απροστάτευτη, την χωρίς Ελπίδα για ΑΥΡΙΟ, αν δεν προλάβουμε!
Γνωρίζω ότι ΔΕΝ ζεις για την Αποφυλάκιση, για να περάσεις την πόρτα της Φυλακής προς τα έξω! Αλλά για την Ελευθερία που έχουμε χάσει, εδώ και κάμποσα χρόνια στην Ελλάδα. Αυτό συλλογάσαι. Και τα λόγια του Ρήγα είναι εκείνα που σου ταιριάζουν: «Οποιος λεύτερα συλλογάται, συλλογάται καλά». Και Εσύ συλλογάσαι καλά!
Τα λόγια αυτά είναι από καρδιάς. Δεν πονάω γιατί είσαι στα κάγκελα. Πονάω για όλους Εκείνους που κατάφεραν να βασανίζουν την λέξη της Πραγματικής Ανδρείας και Λεβεντιάς.
ΑΥΡΙΟ, Μεθαύριο, θα βγεις από εκεί. Ενώ Αυτοί, ΟΛΟΙ τους, θα μείνουν στην Φυλακή που έφτιαξαν από μόνοι τους για τον Εαυτό τους!
Ανέβα μόνος σου αυτή την ομορφιά της εσωτερικής Νίκης. Είναι δική σου. Δεν προσπαθώ να φιλολογήσω. Γνωρίζω τα ανθρώπινα της φυλακής. Γνωρίζω τον αξόδευτο χρόνο. Αλλά Εσύ έχεις ένα μεγάλο Οπλο στο χέρι σου: Την Πένα. Είναι ο κόσμος σου. Η ομορφιά σου. Η καταιγίδα που κρύβεις μέσα σου.
Και από την άλλη, ΟΛΟΥΣ Εμάς που σε αγαπάμε. ΟΧΙ γιατί έχουμε έναν ΗΡΩΑ Συντάκτη στην Φυλακή, αλλά γιατί είσαι ο Δημήτρης.
Εμείς τον Δημήτρη γνωρίσαμε, τον Δημήτρη αγαπήσαμε και αγαπάμε. Και αυτόν τον Δημήτρη περιμένουμε!
Κάθε Ανάσταση.

Και μη ξεχνάς: Η Άνοιξη έρχεται – γράφει ο Ρίλκε – αρκείς να ξέρεις να την περιμένεις.

Γρηγόρης Μιχαλόπουλος

«Σκοπός της προφυλάκισής μου είναι η τρομοκράτηση των Ελλήνων»

2010-03-16T13:24:00.000-07:00

Η συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο τεύχος 15 (Φεβρουάριος 2010) του περιοδικού «Απόδραση» της ΝΕ.Ο.Σ.

Δημήτρη, ο κόσμος διαβάζει μέσα απ’ το μπλογκ σου, το «Χωρίς κορδόνια», αλλά και τον «Ελεύθερο Κόσμο», τα κείμενα που γράφεις μέσα απ’ την φυλακή. Αυτό που εντυπώνεται σε όλους είναι ότι διατηρείς την ψυχραιμία σου και το χιούμορ σου.
Στην ζωή για δύο πράγματα δεν πρέπει να στεναχωριέσαι: «Για εκείνα που επανορθώνονται και για εκείνα που δεν επανορθώνονται». Δεν είναι δικό μου. Το διάβασα σε ένα από τα βιβλία που είχα την ευκαιρία να ξεκοκαλίσω κλεισμένος εδώ μέσα. Για μένα το γράψιμο δεν ήταν ποτέ βιοποριστικό εργαλείο. Είναι ανάγκη. Και δεν βρίσκω λόγο ν’ αλλάξει αυτό μόνο και μόνο επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να μας λυγίσουν με σικέ προφυλακίσεις.
Το «Χωρίς Κορδόνια», ο «Ελεύθερος Κόσμος» και η «Ελεύθερη Ώρα» (αλλά και τα πολλά μπλογκς που απ’ ό,τι μαθαίνω αναδημοσιεύουν τα κείμενά μου) είναι για μένα η σημαντικότερη επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Την ψυχραιμία μου να την χάσω για ποιο λόγο; Πληρώνω ένα τίμημα, επειδή επέλεξα την ελευθερία έναντι του κομφορμισμού. Και η επιλογή ήταν συνειδητή.
Γράφτηκε από τα έντυπα με τα οποία συνεργάζεσαι, αλλά ειπώθηκε και από τον πρόεδρο και τους βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ., ότι η προφυλάκισή σου έχει πολιτικά κίνητρα. Ποια πιστεύεις ότι είναι αυτά;
Προσωπικά, πιστεύω ότι πρόκειται περί παραδειγματισμού. Η εξουσία, θέλησε να καταστήσει σαφές ότι θα «πατάξει» όσους φέρνουν αντίρρηση στα σχέδιά της. Η πολιτική βούληση της κυβέρνησης ήταν σαφής από καιρό. Από όταν ο κ. Χρυσοχοΐδης μιλούσε για ακροδεξιά τρομοκρατία που έρχεται.
Σκοπός της προφυλάκισής μου είναι η τρομοκράτηση των Ελλήνων, ώστε να μείνουν αδρανείς και η κυβέρνηση να εκπληρώσει τα σχέδιά της. Μην ξεχνάμε ότι της προφυλάκισής μου προηγήθηκε η στοχοποίηση από το γνωστό Indymedia. Η υπόδειξή μου, δηλαδή, από έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Συμβαίνει κάτι περίεργο. Η προφυλάκισή σου μοιάζει – τουλάχιστον χρονικά - να αποτελεί την αφετηρία μίας άνευ προηγουμένου συσπειρώσεως του πατριωτικού χώρου. Στο συλλαλητήριο που έγινε το περασμένο Σάββατο κατά του νομοσχεδίου για την ιθαγένεια βρέθηκαν μαζί όλες – μα όλες – οι δυνάμεις του πατριωτικού χώρου. Χωρίς καπελώματα και με μόνο σύμβολο την ελληνική σημαία. Πιστεύεις ότι έπαιξε κάποιο ρόλο η προφυλάκισή σου ή είναι σύμπτωση;
Πραγματικά, δεν γνωρίζω. Εύχομαι η δική μου περιπέτεια να αποτέλεσε κατά κάποιον τρόπο «καμπανάκι κινδύνου». Αν πραγματικά συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πω ότι άξιζε τον κόπο. Αυτά τα πράγματα, όμως, χρειάζονται και βάθος χρόνου. Δυστυχώς, όμως, με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο προ των πυλών δεν υπάρχει χρόνος για ζυμώσεις. Χρειάζεται αντίσταση σε κάθε επίπεδο. Αν όμως ισχύει κάτι τέτοιο, όπως προείπα, θα είμαι πραγματικά χαρούμενος.

Οι φωνές που στάθηκαν δημοσίως στο πλευρό σου αυτές τις εβδομάδες που είσαι στον Κορυδαλλό προέρχονται από όλο το πολιτικό φάσμα αλλά και από την Εκκλησία και τον δημοσιογραφικό κόσμο. Ακόμη και συντάκτης των «Νέων» έκανε δημόσια δήλωση κατά της κρατήσεώς σου. Αποτελεί για σένα αυτό μία δικαίωση;
Κοιτάξτε, ενσυνείδητοι και τίμιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού. Όχι όμως, δεν τα εκλαμβάνω ως προσωπική δικαίωση, αλλά ως μία ειλικρινή διάγνωση της ζοφερής πραγματικότητας. Βεβαίως, είναι τιμητικό να μιλούν για μένα προσωπικότητες τέτοιου επιπέδου και τους ευχαριστώ πραγματικά. Όπως ευχαριστώ και τους πολλούς φίλους, γνωστούς ή αγνώστους, που επικοινωνούν με συγγενικά και φιλικά μου πρόσωπα για να εκφράσουν την στήριξή τους. Όπως κι αυτούς που κάνουν το ίδιο μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή συμμετέχουν στις διάφορες ομάδες στο διαδίκτυο. Για μένα είναι εξίσου σημαντικό.

Παρά τις μεμονωμένες δηλώσεις γνωστών δημοσιογράφων υπέρ σου, η ΕΣΗΕΑ δεν σε στήριξε, ενώ είσαι μέλος της. Ενώ ο πρόεδρός της, ο κ. Σόμπολος είχε από την πρώτη στιγμή γνώση απίστευτων καταστάσεων που δημιουργήθηκαν στην ΓΑΔΑ με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να υποδεικνύουν εσένα και άλλους από τους κρατουμένους, δεν τόλμησε να κάνει ούτε μία ουδέτερη τοποθέτηση. Εσύ, ως μέλος αυτού του σωματείου, τι έχεις να πεις;
Κατ’ αρχήν να διευκρινίσω ότι δεν είμαι ακόμη μέλος της ΕΣΗΕΑ. Ακόμη μαζεύω τα ένσημα που χρειάζονται για να καταθέσω την αίτηση μέλους. Το αν τελικά θα το κάνω, είναι κάτι που ακόμη αναρωτιέμαι, βλέποντας το τι συμβαίνει σήμερα. Για τον κ. Σόμπολο δεν θέλω να πω τίποτε το κακό.
Όταν, όπως μου μεταφέρθηκε, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν ό,τι θέλουν μέσα στην ΓΑΔΑ, διατάσσοντας ανώτερους και ανώτατους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ., θεωρώ ότι στην ΕΣΗΕΑ τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα. Κάποια στιγμή όμως, θα πρέπει η ΕΣΗΕΑ να επιλέξει αν εκπροσωπεί τους δημοσιογράφους γενικά ή μόνον τους «Ιούς».

Σύντομα θα είσαι πάλι ελεύθερος. Έχει αλλάξει κάτι στον τρόπο που βλέπεις και θέλεις να δεις τα πράγματα;
Ελεύθερος είμαι και τώρα. Όταν με το καλό βγω απ’ την φυλακή εννοείς. Τις αλλαγές – αν υπάρχουν - σίγουρα δεν μπορώ να τις αντιληφθώ αυτή την στιγμή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά τις «διακοπές» που αναγκαστικά κάνω τώρα θα έχω όρεξη για πάρα πολλά πράγματα. Και σίγουρα θα ήθελα να δω και άλλους ανθρώπους με αντίστοιχη όρεξη.

Ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες της «Απόδρασης»; Να αποδράσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται από τα δεσμά της εικονικής πραγματικότητας και να μετατρέψουν τις ιδέες τους σε βιώματα.

Σε Ρέθυμνο και Αθήνα...

2010-03-13T06:34:00.000-08:00

...φωνάζουμε "Λευτεριά στον Δημήτρη!"

Η αρχή της ανήθικης απόδειξης

2010-03-08T14:40:00.000-08:00

Το παρακάτω κείμενο είναι του Γιάννη Ζωγράφου ενός εκ των συνηγόρων του Δημήτρη. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» την Κυριακή 8 Μαρτίου, λίγες ημέρες μετά την απόρριψη της αίτηση αποφυλάκισης που είχε κατατεθεί.
Μια από τις βασικότερες αρχές της ποινικής μας δικονομίας είναι η «αρχή της ηθικής απόδειξης». Η αρχή αυτή με απλά λόγια, σημαίνει ότι ο δικαστής, προκειμένου να καταλήξει στην ετυμηγορία του, πρέπει, αξιολογώντας το σύνολο των αποδεικτικών μέσων που διαθέτει, να έχει ως έσχατο μέτρο και κριτήριο για την απόφασή του, τη συνείδησή του. Η κρίση αυτή, σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως δε σε μονοπρόσωπα όργανα- όπως για παράδειγμα στην απόφαση περί προσωρινής κράτησης επί κακουργημάτων- είναι καθοριστική. Καμιά φορά όχι μόνο για τη ζωή του κατηγορουμένου, αλλά και για την επιβίωση του «συστήματος», ενεργό μέρος του οποίου, αποτελεί- θέλει δεν θέλει- και ο δικαστικός λειτουργός.
Με αφορμή την εμπλοκή μου ως συνηγόρου υπεράσπισης με την υπόθεση του Δημήτρη Παπαγεωργίου, είχα την ευκαιρία- με τον σκληρότερο τρόπο είναι αλήθεια- να επιβεβαιώσω πλήρως την ανωτέρω διαπίστωση: Ότι δηλαδή το κατεστημένο, σε περιόδους ιδεολογικής φόρτισης, τείνει να δίνει «θεσμικό επίχρισμα» σε αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας, την οποία αναπαράγει και στις λοιπές εκφάνσεις της, που κοινώς είναι γνωστές ως «διακρίσεις»: Τη νομοθετική και τη δικαστική.
Τότε, θα πεί κανείς, τι ρόλο παίζει στο σύστημα αυτό, η έννοια της «ηθικής απόδειξης» στη δικαιοσύνη; Τι νόημα έχει να δίνεται σε έναν λειτουργό της Θέμιδας, το υπέρτατο σε δημοκρατική πολιτεία δικαίωμα, να αποφασίζει, μόνος με γνώμονα τη συνείδησή του, κόντρα στο «κοινώς παραδεδεγμένο»; Η απάντηση είναι απλή, αλλά εξίσου σκληρή: Έχει νόημα, όταν μιλάμε για δικαστικό λειτουργό και όχι για ενεργούμενο της εκτελεστικής εξουσίας, έχει νόημα όταν μιλάμε για Δημοκρατία και όχι για κοινοβουλευτική δικτατορία.
Διαβάζοντας την εισαγγελική πρόταση με την οποία συντάχθηκε ο ανακριτής και απέρριψε την αίτηση αντικατάστασης της προσωρινής κράτησης του Δ. Παπαγεωργίου με περιοριστικούς όρους, μια και μόνη σκέψη μπορείς να κάνεις: Να απορήσεις, πώς είναι δυνατόν, η «συνείδηση» την οποία ο νόμος αναγορεύει ως μέτρο κρίσης , να είναι τόσο επιλεκτική, ώστε από τη μία να επικαλείται τον «νομοταγή φορολογούμενο πολίτη» και από την άλλη να τον φυλακίζει.
Πώς είναι δυνατόν, αφενός να υποστηρίζει ότι ο Δ. Παπαγεωργίου «φορούσε κράνος» και στη συνέχεια να αποδέχεται ότι «διαμετακομίστηκε στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός» για να υποστεί ράμματα στην κεφαλή από χτύπημα;
Πώς είναι δυνατόν να αξιολογεί, καθ' υπέρβαση της λογικής ότι ο Δ. Παπαγεωργίου αναγνωρίστηκε από παθόντες, τη στιγμή που τον παραπέμπει με την επιβαρυντική περίπτωση του «κουκουλονόμου» ήτοι για απόκρυψη των χαρακτηριστικών του προσώπου του. Φορούσε ή δε φορούσε κράνος; Αν φορούσε πώς τον αναγνώρισαν; Αν χτύπησε στο κεφάλι, πώς φορούσε κράνος;
Όχι, η αρχή της «ηθικής απόδειξης», δεν λειτουργεί υπεράνω της λογικής. Αποτελεί μέτρο στάθμισης, κριτήριο, όχι φόρμουλα διαστροφής της πραγματικότητας και συνταγή νόθευσης της αλήθειας. Η αρχή της «ηθικής απόδειξης» δεν ορρωδεί ενώπιον του «...βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου Β. Μουλόπουλου....» που μεταξύ άλλων φέρεται να επιβεβαιώνει τη συμμετοχή του Δ. Παπαγεωργίου στα επεισόδια. Γιατί κάποιοι βουλευτές του ίδιου κοινοβουλίου, τον Δεκέμβριο του 2008, την ώρα που καιγόταν η Αθήνα από τους ομοϊδεάτες τους, παρότρυναν με συγκεκριμένες δηλώσεις τους το «αυθόρμητο ξέσπασμα των νέων», όταν ο ίδιος «νομοταγής φορολογούμενος πολίτης» καλείτο να πληρώσει τα σπασμένα της «εξέγερσης», χωρίς να βρει συμπαραστάτη του, αυστηρό κριτή, κανέναν εισαγγελέα και κανέναν ανακριτή, με την ίδια άτεγκτη συνείδηση. Τότε, κανένας «ανεξάρτητος εισαγγελέας» δεν διανοήθηκε να ασκήσει ποινικές διώξεις κατ' αγνώστων για τις καθημερινές λεηλασίες των καταστημάτων, το κάψιμο σημαιών, την καταστροφή δημόσιας περιουσίας, κανένας «ευαίσθητος για τη νομιμότητα» εισαγγελέας δεν σκέφτηκε να διατάξει την «αμυνόμενη» αστυνομία του Παυλόπουλου να κάνει συλλήψεις, ώστε να αποδείξει έμπρακτα ότι δεν γονατίζει ευλαβικά στα κελεύσματα της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας...
Και μέσα σ΄όλα ετούτα, που θυμίζουν λες, Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του '50, να κι ο...Βολταίρος: Αντιγράφω, γιατί είναι αμίμητο και θα το καταστρέψω, αν προσπαθήσω να το αναπαράξω. Γράφει λοιπόν ένας εκ των κριτών του Δημήτρη: «Όταν διαφωνεί κάποιος με την ιδεολογία του άλλου, θα πρέπει σύμφωνα με τις αξίες του δυτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού και τον Βολταίρο (!!!) να προστατεύει το δικαίωμα στη διαφωνία και όχι να αυτοδικεί κατά των αντιπάλων. Η εξακολουθητική και τυφλή βία, δεν είναι τρόπος αντίδρασης σε πολιτικές του κράτους με τις οποίες διαφωνούμε...» Αντί άλλης απάντησης, ας τον ενημερώσω, ότι κάποιος συνάδελφός του, στο Εφετείο εκείνος, μόλις προχθές, αποφυλάκισε με περιοριστικούς όρους, μετά σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου, τον εμπλεκόμενο για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Πόσο ηθική τελικά, μπορεί να παραμείνει η αρχή της «ηθικής απόδειξης», όταν καθημερινά βιάζεται από την «δημοκρατική» εξουσία;

πηγή

Το κουφάρι του αριστερού ολοκληρωτισμού

2010-03-05T06:16:00.000-08:00

Έχει περάσει ήδη ένας μήνας και μερικές ημέρες από τον εγκλεισμό μου στην φυλακή. Ο καιρός ίσως δεν είναι πολύς. Σίγουρα, στην οικογένειά μου φαίνεται περισσότερος. Αυτό που με τρομάζει, προσωπικά όμως, δεν είναι η διάρκεια της δικής μου κράτησης. Είναι μία οσμή. Η οσμή που φέρνει αναδυόμενο, το κουφάρι ενός ολοκληρωτισμού, που σκοπό έχει να συνθλίψει οποιονδήποτε θέλει να αντισταθεί στην ισοπέδωση όλων αυτών που θεωρούμε «δικά μας».
Μέχρις στιγμής, έχουμε τα πρώτα σημάδια αυτής της διαδικασίας. Τους ανθρώπους, τους φέροντες κάποιον τίτλο Υπουργούς, συμβουλάτορες κλπ., που από τηλεοράσεως καταγγέλλουν και απειλούν όσους έχουν αντίθετη άποψη, χαρακτηρίζοντάς τους ως «αντικοινωνικούς». Και δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν τα μέσα που έχουν στην διάθεσή τους για να εφαρμόζουν ό,τι επιτάσσει η ιδεοληψία τους. Δυστυχώς, η ζωή δεν είναι δίκαιη. Και εάν αυτά τα μέσα αύριο ή μεθαύριο δεν είναι αρκετά, δεν θα διστάσουν να πάρουν και άλλα.

Η εξουσία κάθεται πάνω σε μία πυριτιδαποθήκηΈμαθα για τα γεγονότα της περασμένης Τετάρτης στον Άγιο Παντελεήμονα, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις προσήγαγαν κάποιες δεκάδες Ελλήνων πατριωτών, που δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να επιχειρήσουν να διαμαρτυρηθούν για το υπάρχον κοινωνικό πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και της υποβάθμισης της περιοχής τους. Μάλιστα, συνεχίζουν να κρατούν – ως όμηρο; - τον εκδότη της εφημερίδος «Στόχος».

Τέτοιου είδους γεγονότα έχουμε και άλλα. Και απ’ ό,τι φαίνεται θα έχουμε ακόμη περισσότερα στο μέλλον. Η χώρα, με αφορμή την οικονομική κρίση, περνάει σε μία φάση ταχύτατης αναδιαμόρφωσης. Κοινωνικής, οικονομικής ,πολιτιστικής, ακόμη και πληθυσμιακής. Και αυτή η αναδιαμόρφωση την ευθυγραμμίζει πλήρως, με την «Νέα Τάξη», όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τους πολιτικούς επιγόνους του «εκσυγχρονισμού» του πολύ κ. Σημίτη.
Δεν είχαν λογαριάσει όμως σωστά τις δεξαμενές αντίστασης του ελληνικού λαού. Ακόμη και δεμένος χειροπόδαρα με τραπεζικά δάνεια, σκλαβωμένος στις απαιτήσεις μίας επίπλαστης ευδαιμονίας, ο Έλληνας δεν κατέβασε κεφάλι και σώβρακα, αποδεχόμενος τους σχεδιασμούς τους. Το αποδεικνύουν δημοσκοπήσεις και οι πολλές αντιδράσεις. Ένας κάθετος άξονας διαπερνά την βάση του πολιτικού τόξου.
Ψηφοφόροι όλων των κομμάτων είναι αντίθετοι στην παγκοσμιοποίηση, βλέπουν αρνητικά την λαθρομετανάστευση, αντιδρούν στις εθνικές υποχωρήσεις και αντιμετωπίζουν με συγκατάβαση την «προοδευτική» ιντελιγκέντσια που απαιτεί όλα τα παραπάνω.
Κάθονται πάνω σε μία πυριτιδαποθήκη και το ξέρουν. Γι’ αυτό κι αυτός ο «ολοκληρωτισμός». Είναι η τελευταία γραμμή άμυνάς τους και το ξέρουν. Η «τρομοκράτες» δεν είναι οι Έλληνες πατριώτες, αλλά το σύστημα εξουσίας της αριστεράς. Το σύστημα που διαπλέκει πολιτικούς - ΜΜΕ. Μη κυβερνητικές παραφυάδες και «βασιλικότερες του βασιλέως» αριστεριστικές οργανώσεις. Όλοι μαζί αυτοί, προσπαθούν να αφαιρέσουν το οξυγόνο από κάθε σπίθα αντίστασης. Το κάνουν γιατί ξέρουν ότι οποιαδήποτε από αυτές τις σπίθες μπορεί να προκαλέσει την έκρηξη της πυριτιδαποθήκης πάνω στην οποία κάθονται. Το ότι πια μας κυνηγούν, μας συλλαμβάνουν, μας κλείνουν στην φυλακή, σημαίνει ότι κάνουμε αυτό που πρέπει, αποτελεσματικότερα, καλύτερα από πριν.

Τίτλος τιμής η πολιτική κράτηση στην πιο διεφθαρμένη χώρα της ΕυρώπηςΕδώ υπάρχει και το ζήτημα το προσωπικό. Ως μεν άτομο, ως Δημήτρης, είναι φυσικό να στεναχωριέμαι που έχω φέρει σε πολύ δύσκολη θέση την οικογένειά μου. Από την άλλη όμως, ως άνθρωπος που εδώ και 15 περίπου χρόνια αγωνίζομαι για τα ιδανικά μου, δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι έντιμος προς τον εαυτό μου. Παρ’ όλο που βρίσκομαι κλεισμένος εδώ μέσα, είμαι χαρούμενος. Χαρούμενος, γιατί ακόμη κοιμάμαι σαν πουλάκι. Δύο ειδών άνθρωποι κοιμούνται σαν τα πουλάκια. Αυτοί που δεν έχουν καθόλου συνείδηση και αυτοί που είναι εντάξει με την συνείδησή τους. Πιστεύω ότι ανήκω στην δεύτερη κατηγορία.
Είμαι πολιτικός κρατούμενος στην πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης. Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό παρά τίτλος τιμής. Είμαι πολιτικός κρατούμενος στην μοναδική χώρα της Ευρώπης που έχει ένα ιδιότυπο καθεστώς αριστεροκρατίας. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζω να αντιστέκομαι. Το μυαλό μου συνεχίζει να είναι ελεύθερο.
Το μοναδικό που έχω ανάγκη είναι η βεβαιότητα ότι έξω, στην κοινωνία, υπάρχει ένα κίνημα αντίστασης, που γεμίζει σπίθες την καθημερινότητα. Κάποια από αυτές θα βρει στόχο. Είμαι βέβαιος.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Αλληλεγγύη από την Ζάκυνθο

2010-03-01T10:20:00.000-08:00

Η κοινωνική συνοχή ως προϋπόθεση εθνικής ανεξαρτησίας

2010-02-24T13:45:00.000-08:00

Οι πρώτοι θεωρητικοί του κομμουνισμού, ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Μαρξ, θεώρησαν αναπόφευκτη την επιτυχία της «επανάστασής» τους στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, βασιζόμενοι στο υψηλότερο επίπεδο ταξικής συνείδησης του προλεταριάτου σε αυτές. Αντ’ αυτού, η επιτυχία της ήλθε στην Ρωσία του παρηκμασμένου τσαρισμού, εκεί όπου το κράτος είχε πολύ στενότερα συνδεθεί με την οικογένεια των Ρομανώφ. Το γιατί αυτής της αποτυχίας απασχόλησε τους επόμενους μαρξιστές και οδήγησε σε πληθώρα αναλύσεων.
Η ουσία είναι ότι η εθνική συνείδηση αναδείχθηκε μεσοπολεμικά, ισχυρότερη της ταξικής. Ακόμη και μεταπολεμικά, η κρατική ΕΣΣΔ δεν προσπάθησε να προχωρήσει σε άμεσες ενσωματώσεις κρατών που βρίσκονταν εκτός της παραδοσιακής σφαίρας επιρροής της Ρωσίας. Προτίμησε να διαμορφώσει ένα καθεστώς ασφυκτικής επιρροής των καθεστώτων τους, μίας μικρής ελίτ που ταύτιζε τα συμφέροντά της με αυτά της ΕΣΣΔ.
Σήμερα, η εθνική συνείδηση συνεχίζει να κυριαρχεί ως μέσο αυτοπροσδιορισμού, στην Γηραιά Ήπειρο, καθώς έχει σφυρηλατηθεί μέσα σε χιλιετηρίδες, όχι μόνο πολέμων, επαναστάσεων και δεινών, αλλά και αρμονικής συνύπαρξης. Κι αυτό, διότι αποτελεί μία μορφή αυτοπροσδιορισμού με θετικό πρόσημο. Δεν υπάρχει ως αντιτιθεμένη σε κάποια άλλη μορφή συνείδησης (όπως π.χ. η εργατική κατά της αστικής).

Από την δεκαετία όμως του ’50 παρουσιάζονται κάποια ρήγματα σ’ αυτήν, υπό την σκέπη ιδεολογικών μανδυών, τα οποία οδηγούν στην σημερινή υιοθέτηση συνθημάτων τύπου «Έλληνες είστε και φαίνεστε». Είναι όμως τόσο μικρής επιρροής οι ομάδες που προπαγανδίζουν μία τέτοιου είδους ατομοκεντρική χειραφέτηση, που δεν μπορούν να επηρεάσουν σοβαρά την κοινωνία. Και βασίζονται στην άρνηση της ίδιας της ανθρώπινης φύσεως. Αυτό σημαίνει ότι οι σχεδιασμοί που οδήγησαν στην «αμφισβήτηση» παραγνώρισαν την δυναμική της εθνικής συνείδησης.
Ας το πούμε ξεκάθαρα: η σχολή της Φρανκφούρτης, παρ’ όλο που κατάφερε να κυριαρχήσει στις «ελίτ» του πνεύματος και στην χειραγώγηση των ΜΜΕ (βλ. σχετικό άρθρο στο Patria) απέτυχε στον να εμφυσήσει τις ιδέες της στην κοινωνία. Ακόμη και οι υποστηρικτές των σοσιαλδημοκρατικών ή και παραδοσιακών κομμουνιστικών κομμάτων δεν έχουν αποκοπεί από την παραδοσιακή έννοια του έθνους. Δύο είναι οι ομάδες που δείχνουν να απορρίπτουν πλήρως την ιδέα της «εθνική συνείδησης». Και οι δύο αυτοπροσδιορίζονται ως «πολίτες του κόσμου», δίνοντας φυσικά διαφορετικό νόημα στην έννοια «κόσμος», αφαιρώντας κάθε μεταφυσική, ηθική, «ρομαντική» πλευρά, περιορίζοντάς την σε ένα «λιβάδι».
Αυτό που διαφέρει είναι το χρώμα του λιβαδιού. Οι «φιλελεύθεροι» υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης το βλέπουν ως ένα χώρο «ανταγωνισμού», μία τεράστια αγορά. Ένα λιβάδι γεμάτο με αγελάδες για άρμεγμα. Οι «διεθνιστές» της αριστεράς από την άλλη αντιμετωπίζουν τον κόσμο ως έναν τόπο δυστυχίας, γεμάτο πρόβατα, το οποία αυτοί πρέπει να οδηγήσουν στην ουτοπία. Και καθώς δεν μπορούν να την βρουν κάνουν κύκλους. Και οι δύο αντιλαμβάνονται τον κόσμο, ως την μητρόπολη στην οποία ζουν. Και ο «κόσμος» είναι το σπίτι τους. Η ψυχρή «λογική» αντικαθιστά την παράδοση, η απρόσωπη και δίχως ταυτότητα «κοινωνία» την «κοινότητα». Στην δική τους άποψη δεν υπάρχει «λαός» αλλά «μάζα».
Απέναντι σ’ αυτή την λογική, όλοι εμείς πρέπει να αντιπαραθέσουμε την κοινωνική συνοχή, την θέληση των Ελλήνων να παραμείνουν ένα σύνολο, ως συστατικό μέρος της εθνικής ανεξαρτησίας. Την κοινωνική συνοχή όμως, όχι ως πολιτικοοικονομικό φαινόμενο αλλά ως οργανική πραγματικότητα. Και για να ισχυροποιηθεί αυτή είναι απαραίτητο να εκλείψουν οι παράγοντες που την διασπούν. Τα «καρκινώματα» στο σώμα της. Είναι απαραίτητη η κάθαρση.
Για εμάς η κοινότητα είναι σημαντικότερη από τις «αγορές». Είναι σημαντικότερη από τα οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται την χώρα. Σημαντικότερη από τον δήθεν ομαλό πολιτικό βίο που διασφαλίζει την διαιώνιση της ασυλίας και των προνομίων μίας πολύ μικρής ομάδος που ζει πλουσιοπάροχα, με παρασιτικές μεθόδους.
Η ιδεολογία που σήμερα κυριαρχεί, είναι αυτή που θέτει όλους εναντίον όλων, με σκοπό την επιβίωση. Προτεραιότητα για όσους ακόμη σκέπτονται εθνικά, πρέπει να είναι η υπεράσπιση της κοινότητας. Γιατί χωρίς μία ισχυρή κοινότητα η εθνική συνείδηση παρακμάζει. Και δίχως εθνική συνείδηση δεν μπορεί να υφίσταται εθνική ανεξαρτησία. Το μοναδικό που έχουμε να αντιπαρατάξουμε στην ιδεολογική επικυριαρχία της αριστεράς και στην αδηφάγα μπουλντόζα της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είναι η ειλικρινής αφοσίωσή μας στο σύνολο και η άρνησή μας στον ατομοκεντρισμό. Η οργανική ενότητα του έθνους είναι για εμάς σημαντικότερη των «αγορών».

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Αλληλεγγύη από την Κύπρο

2010-02-20T11:02:00.001-08:00

Από την Σαλαμίνα στο πλευρό του Δημήτρη

2010-02-17T15:36:00.000-08:00

πηγή ediktyo.gr

Κοντά και μακριά

2010-02-12T01:32:00.000-08:00

Καθήκον όλων των Ελλήνων Εθνικιστών είναι σήμερα να ταχθούν αλληλέγγυοι των 45 διωκομένων συναγωνιστών μας. Να βρεθούν κοντά τους με κάθε μέσον με κάθε εκδήλωση συμπαραστάσεως. Είναι καιρός ΤΩΡΑ να μιλήσουν και να τοποθετηθούν δημόσια οι πάντες στον χώρο μας. Και οι “επιφανείς” και οι “αφανείς».
ΚΟΝΤΑ λοιπόν στους διωκόμενους όλοι μας αλλά και συγχρόνως μακριά- ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ από τις παγίδες και από τα ναρκοπέδια που θέλουν κάποιοι κύκλοι να μας οδηγήσουν. Για να μας οδηγήσουν άλλωστε εκεί αφήνουν ΑΣΥΔΟΤΟΥΣ τους άνανδρους που τρομοκρατούν, όποιον σηκώνει κεφάλι στα σχολεία και στα πανεπιστήμια.
Για να μας κατευθύνουν εκεί αφήνουν ΑΣΥΛΛΗΠΤΟΥΣ αυτούς που καίνε την σημαία μας και που χειροδικούν όποτε η αναλογία και η θρασυδειλία τους το επιτρέπει. Για να μας εγκλωβίσουν εκεί άφησαν, αφήνουν και θα ξαναφήσουν ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΥΣ όσους καίνε μέρα – μεσημέρι τα πατριωτικά βιβλιοπωλεία συνέχεια.
Ελπίζοντας, επιδιώκοντας , προσμένοντας και αναμένοντας να μας προκαλέσουν και να μας στρέψουν στο τέλος σε αντίποινα. Κι’ ευθύς με τους παντοδύναμους μηχανισμούς τους να μας εξομοιώσουν στα μάτια της κοινή γνώμης με τους κατευθυνόμενους πρακτορίσκους τους και τους ηλίθιους προστατευόμενούς τους.
ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ. Από τέτοιες λοιπόν παγίδες ΜΑΚΡΙΑ. Χρήσιμους βλάκες ας βρούν εκεί που βρίσκουν συνήθως. Στους άλλους. ΚΟΝΤΑ λοιπόν στους ανθρώπους μας που διώκονται και συκοφαντούνται, ΚΟΝΤΑ Ο ΕΝΑΣ στον ΑΛΛΟ σαν συναγωνιστές σαν αδέλφια σε δύσκολα χρόνια. Τότε θα μας φοβηθούν. Και πιο ΚΟΝΤΑ να σταθούμε με τις καρδιές και τις σκέψεις μας και τον αγώνα μας στο νεαρό φυλακισμένο συστρατιώτη μας Δημήτρη Παπαγεωργίου που βαδίζει σήμερα τον δικό του Γολγοθά μεσ’ τον χειμώνα.
Κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται υπό αντίξοες συνθήκες άλλωστε – για τις έντιμες ιδέες του- τον περιμένει κάποτε ένας μικρός ή μεγάλος Γολγοθάς. Όταν θα πρέπει μόνος του να κουβαλήσει έναν μικρό ή μεγάλο «σταυρό» και να διασχίσει τις παρατάξεις του εχθρικού όχλου μόνος του, ανάμεσα από λακτίσματα και απειλές.
Κι’ ο Γολγοθάς τυγχάνει άλλωστε και μια βαθιά μεταφυσική του πνεύματος και της πίστεως κάθε ιδεαλιστή. Όμως τον Γολγοθά – το ξέρουν και οι πέτρες – τον ακολουθεί η Ανάσταση. Και την ανάσταση των εθνικιστών θα την τρέμουν.

Π.Μ.

Ο Δημήτρης "στον αέρα" των αδελφών Λούμπεν

2010-02-11T05:14:00.000-08:00

Σήμερα ο Δημήτρης επικοινώνησε τηλεφωνικός και βγήκε στον αέρα της εκπομπής των «Αδελφών Λούμπεν», μέσα από τις φυλακές του κορυδαλλού. Ακμαιότατος όπως τον ξέρουμε, σχολίασε τα θέματα που συζητιόντουσαν εκείνη την ώρα στο στούντιο με την γνωστή εύθυμη Λούμπεν διάθεση.

Περιέγραψε μετά, τις συνθήκες που βιώνει μέσα στην φυλακή χωρίς τα κλαψουρίσματα και τις υπερβολές που έχουμε ακούσει κατά καιρούς από Αριστερούς τρομοκράτες που τυγχάνει καμιά φορά να συλληφθούν. Μας περιέγραψε επίσης κωμικοτραγικά περιστατικά από τις «αναγνωρίσεις» και τις αποδώσεις κατηγοριών στην ΓΑΔΑ, όπου οι μεγαλοπαράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ σε ρόλο εισαγγελέως, «αναγνώριζαν» όποιον ήθελαν, απέδιδαν κατηγορίες και σχεδόν διέταζαν τους αξιωματικούς της αστυνομίας για τις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν.
Αποτέλεσμα να βρεθούν οι θύτες στο ρόλο του θύματος και του κατηγόρου, πολλοί από αυτούς σπάζοντας ρεκόρ, με δεκάδες «αναγνωρίσεις» ατόμων που κατά τα άλλα, σύμφωνα με τις κατηγορίες, φορούσαν στην διάρκεια των επεισοδίων… κουκούλες.

Αυτό το ταλέντο κάποιων ΣΥΡΙΖΑίων, να μπορούν να αναγνωρίζουν πρόσωπα που «φορούσαν κουκούλες», σίγουρα θα πρέπει να αξιοποιηθεί από την αστυνομία, αλλά και από τις διεθνείς διωκτικές αρχές, καθώς αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο.

Η επικοινωνία έκλεισε με ανοικτό το ραντεβού της επόμενης τηλεφωνικής παρουσίας του Δημήτρη στην εκπομπή, καθώς δεν μπορεί εύκολα να παίρνει τηλέφωνο αφού του απαγορεύεται η χρήση του κινητού.
Η εκπομπή μας, με το ήμισυ της φυλακισμένο στις φυλακές του ΠΑΣΟΚιστάν, θα συνεχίσει την επίθεσή της ακόμα πιο δυναμικά, στην διεθνιστική Χούντα που καταδυναστεύει την Πατρίδα μας. Όπως υποσχεθήκαμε στον Δημήτρη, αυτό που περνάει δεν θα πάει χαμένο, αφού ήδη γυρνάει μπούμερανγκ στα κεφάλια των διωκτών του. Δουλειά δική του είναι να παραμένει ακμαίος και δυνατός, δουλειά δική μας να διαδώσουμε παντού και με όλα τα μέσα, πως οι ιδέες, η ψυχή και η συνείδησή μας δεν φυλακίζονται…

http://afoilumpen.blogspot.com/

Σημεία και ανάγκες των καιρών

2010-02-09T16:41:00.000-08:00

Μετατρέπεται σιγά-σιγά σε κοινό τόπο η αίσθηση του ότι έχουμε μπει σε μία εποχή, στην οποία προωθούνται με άκρως επιθετικό τρόπο η επιδιώξεις της «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Μία εποχή, στην οποία οι κρατούντες στην εξουσία δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να επιβάλουν – έστω και με τη βία – όσα μέχρι πριν λίγα χρόνια, προωθούσαν εμμέσως ή εντέχνως.
Οι πραίτορες του Χρυσοχοΐδη, παιδιά στην πλειονότητά τους, αναγκάζονται να δέχονται διαταγές από ανθρώπους, που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα για να προωθήσουν την επαγγελματική τους ανέλιξη, ή μέλη πολιτικών κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής ή άκρας αριστεράς, που πλέον κατέχουν «θεσμικό ρόλο» υπό την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ. Και οι οποίοι με περισσό ζήλο αναλαμβάνουν ρόλο αστυφύλακα.
Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, την οποία μερικές μέρες πριν χαρακτήρισα ως «πολυκατοικία» της αριστεράς – στης οποίας τα υπόγεια έχουν στεγασθεί και ομάδες «ιδιαίτερου χαρακτήρα» - είναι απαραίτητη η συστηματική και συνεχής αντίσταση.
Ας το πούμε ξεκάθαρα: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει βαλθεί ν’ αλλάξει την όψη του Ελληνικού Κράτους. Οι αλλαγές όμως δεν θα επέλθουν στα σημεία που πρέπει - δεν θα αλλάξει δηλαδή κάτι όσον αφορά στην διαφθορά, στον παρασιτισμό διαφόρων ομάδων και στην διαπλοκή που χαρακτηρίζει το σύστημα εξουσίας. Αυτά που θα αλλάξουν είναι ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά που αξίζει να διατηρηθούν. Αυτά που αποτελούν για εμάς τον ίδιο τον ορισμό του έθνους, όπως τον έθεσε ο Ηρόδοτος. Το όμαιμον, το ομότροπον και το ομόγλωσσον. Και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, θεωρούνται από την «σύγχρονη διανόηση» και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ως εν δυνάμει «διχαστικοί παράγοντες» της κοινωνίας του Ελληνικού Κράτους (ως έννοια αντίθετη στην ελληνική κοινωνία).
Αυτό συμβαίνει γιατί έχουν μία ολάκερα διαφορετική αντίληψη της έννοιας του κράτους από αυτήν που έχουν οι υπόλοιποι. Για τους Έλληνες πατριώτες το «κράτος» ως σύστημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εκπεφρασμένη βούληση του ελληνικού λαού για αυτοδιάθεση, που λειτουργεί ως μία ασπίδα προστασίας του έθνους, του κοινού των Ελλήνων. Αντίθετα, γι’ αυτούς που αποδέχονται την «ανάγκη» της παγκοσμιοποίησης ως μονόδρομο, το Ελληνικό Κράτος δεν είναι παρά ο διαχειριστικός μηχανισμός της συγκεκριμένης γωνιάς της γης. Παγκοσμιοποίηση δε, σημαίνει μετατροπή της υφηλίου σε μία και μόνο μία σφαίρα οικονομικής επιρροής. Υπ’ αυτήν την έννοια δεν μπορούν να κατανοήσουν το πώς μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται απαρχαιωμένες – γι’ αυτούς – έννοιες, όπως το όμαιμον, το ομότροπον και το ομόγλωσσον στο επίπεδο του έθνους.
Δεν μπορούν να κατανοήσουν και ως εκ τούτου να εξηγήσουν τις αντιδράσεις του Ελληνικού λαού στο ζήτημα των μεταναστών παρά ως κοινωνικές προστριβές, καθώς η συντριπτική τους πλειονότητα έχει ήδη αποκοπεί αυτοβούλως από την έννοια της κοινότητας και δεν μπορούν να κατανοήσουν το αίσθημα της εγγύτητας που έχουν όσοι ανήκουν σε αυτήν.
Πρωτοδιαχωρίστηκαν, αρχικά με ταξικούς και μετά με πολιτιστικούς όρους και σιγά-σιγά μετατράπηκαν σε πολιτιστικούς κανίβαλους. Το μεταναστευτικό είναι μόνο μία όψη του ζητήματος που στοχεύει στο όμαιμον των παραδοσιακών κοινοτήτων. Ένας άλλος στόχος είναι το ομότροπον, ένας ακόμη θεσμός σφυρηλατημένος στην διάρκεια χιλιετηρίδων. Με αφορμή την απόφαση ενός δικαστηρίου, τεχνητής και όχι φυσικής προέλευσης, η κυβέρνηση έκανε επίσημη την πρόθεσή της για την μεταφορά της χώρας σε καθεστώς «ανεκτικής» αθεΐας, με την αποκαθήλωση των θρησκευτικών συμβόλων από τα δημόσια καταστήματα. Το σημαντικό είναι ότι η «θρησκευτική ουδετεροποίηση» του κράτους, δεν έρχεται ως αίτημα του ελληνικού λαού αλλά ως αποτέλεσμα πιέσεων συγκεκριμένης υφής ομάδων, που δίχως την στήριξη κέντρων συμφερόντων δεν θα είχαν καμιά τύχη.
Στο ομόγλωσσον δεν θα αναφερθούμε καν. Τα χάλια και η απαξίωση της ελληνικής παιδείας λένε όσα δεν θα μπορούσαμε ποτέ να γράψουμε στον περιορισμένο χρόνο ενός άρθρου.
Αν θα μπορούσε κανείς να κάνει μία αναλογία, θα έλεγε ότι η εποχή μας είναι η πλήρωση ενός ιστορικού κύκλου. Η επιστροφή στην εποχή των «Ιμπέρια», των αυτοκρατοριών. Η κατάργηση της έννοιας του έθνους-κράτους όμως δεν επιτυγχάνεται με την κατάργηση του κράτους, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, αλλά με την καταστροφή του έθνους. Η ήπειρος, στην οποία το έθνος παίζει το μεγαλύτερο ιστορικό – πολιτιστικό – οικονομικό ρόλο είναι η Ευρώπη. Και είναι στην Ευρώπη που παίζεται το παιχνίδι. Στην Ευρώπη, όπου παρατηρείται το φαινόμενο της αντικατάστασης των ιθαγενών πληθυσμών με τριτοκοσμικούς μετανάστες.
Στην χώρα μας η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δραματική. Και το κράτος δεν λειτουργεί πια ως ασπίδα, υποταγμένο καθώς είναι σε συγκεκριμένες ιδεοληψίες διεθνιστικού χαρακτήρα. Ως ανάγκη λοιπόν των καιρών παρουσιάζεται η μαζική κινητοποίηση όλων όσων δεν είναι διατεθειμένοι να μετατραπούν από πολίτες σε υπηκόους της PAX-AMERICANA.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Αλληλεγγύη παντού...

2010-02-07T15:16:00.000-08:00

Δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στον Σύντροφο στον Φίλο τον Συναγωνιστή… Παντού…

Σε δρόμους… Σε γειτονιές… Σε πόλεις. Κανένα κελί δεν θα μας λυγίσει…

από www.ediktyo.gr/

Σπάστε τα δεσμά

2010-02-07T07:50:00.000-08:00

Η Νέα Εποχή άρχισε να δείχνει το αληθινό της πρόσωπο. Το ειδεχθές της μήνυμα είναι ξεκάθαρο: όποιοι στέκονται απέναντι στον πολυπολιτισμικό ολετήρα, χάνουν την ελευθερία τους! Και όταν δεν μπορούν να φυλακίσουν την φωνή και τη σκέψη, θα φυλακίζουν ανθρώπους.
Η βιομηχανία ποινικοποίησης της ελεύθερης σκέψης και της ανεξάρτητης δράσης μπήκε πλέον σε πλήρη λειτουργία, και αυτό γιατί αυτά ακριβώς είναι που δεν μπορεί να ελέγξει ο πολυπολιτισμικός ολετήρας.
Σε μια εποχή που όλοι και όλα φαίνεται να έχουν θυσιαστεί στον βωμό του νεοταξικού Μολώχ, κάποιοι επιμένουν στην αντίσταση, στην άρνηση του μοντέρνου τρόπου ζωής, στην καταστροφή του σύγχρονου way of life, με ιδέες και μάχες, με σκέψη και δράση, με Πίστη και αποφασιστικότητα, ενάντια σε όλα αυτά που αντιπροσωπεύει ο σύγχρονος εφιάλτης. Χωρίς συμπλέγματα, χωρίς φόβους, πέρα από στερεότυπα και κατεστημένες αντιλήψεις. Αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται οι σύγχρονοι εξουσιαστές, και οι παγκόσμιοι εντολοδότες τους.
Φοβούνται μια νέα γενιά που έρχεται σαν χείμαρρος, φοβούνται την οργή που αρχίζει να εκτινάσσεται μέσα από τις γειτονιές της πόλης, από τα σχολεία, από τους απελπισμένους ανέργους, από τους καταρρακωμένους εργαζόμενους βιοπαλαιστές, και τέλος απ’ αυτούς που ποτέ δεν έκρυψαν πως πιστεύουν σε έναν νέο κόσμο.
Όλοι εκείνοι που είδαν τις γειτονιές τους να μετατρέπονται σε αφρικανικά και ασιατικά τριτοκοσμικά παζάρια και να βρίσκονται ένοχοι όταν μιλούν γι’ αυτό, εκείνοι που από τις οικογένειες του έμαθαν πως είναι Έλληνες και πρέπει να είναι περήφανοι γι’ αυτό και στον αντίποδα στα σχολειά και στα πανεπιστήμια έπρεπε να ντρέπονται . Σ’ αυτούς που το think tank των εκσυγχρονιστών τους δηλητηρίαζε με το μικρόβιο της «ανεκτικότητας» και του πολυπολιτισμού αλλά εκείνοι τους έγραφαν σχολικές εκθέσεις για την Πατρίδα και τον Ελληνισμό. Όλοι εκείνοι που είδαν να χάνουν την δουλεία τους, να κλείνει το κατάστημα του πατέρα τους και να ακούν για αντιρατσιστικές φιέστες. Όλοι εκείνοι που για την ζωή τους έκαναν όνειρα για οικογένεια και ευτυχία, και είδαν αυτά τους τα όνειρα να σκυλεύονται και να ποδοπατούνται στο «interview» κάποιου νεόπλουτου καπιταλιστή, απ’ αυτούς που ξαφνικά είδαν ότι η αξιοπρέπεια και το φιλότιμο είναι άχρηστα σε ένα κόσμο γεμάτο «meetings» και πλαστικούς αριθμούς.
Οι άνθρωποι που βλέπουν πως για πετύχεις στη ζωή σου πρέπει να ξεβρακωθείς στα τηλεπαράθυρα, που έμαθαν πως υπάρχει επάγγελμα «παίχτης reality» και «πανελίστας», πως είναι μόδα και life style να είσαι κίναιδος, και όμως όλα αυτά τα έφτυσαν κατάμουτρα και τράβηξαν την δική τους καθημερινή οδό του προσωπικού τους αγώνα.
Τέλος όλοι αυτοί που έμαθαν από την νεόπλουτη σαρκαστική κοινωνία των εκσυγχρονιστών και των αντιφασίστων πως όποιος δεν έχει λεφτά και συγκεκριμένα πάρα πολλά λεφτά, αυτό είναι άλλωστε το πρότυπο της τηλεπροπαγάνδας, είναι ένα τίποτα, ένα απόλυτο τίποτα, ένα μηδενικό στην σύγχρονη Ελλάδα.
Αυτοί οι σύγχρονοι Άθλιοι είναι που ξεσηκώθηκαν, αυτοί που δημιουργούν μια πραγματική επανάσταση απέναντι στο σύγχρονο κόσμο. Μεγάλωσαν μέσα στον κήπο της πολιτισμικής Εδέμ, αλλά δεν τους συνεπήρε ο πειρασμός. Αντίθετα εξέφρασαν την απολυτή άρνηση, την πιίστη σε έναν νέο τρόπο ζωής, σε μια νέα πίστη για τον κόσμο που έρχεται.
Αυτούς ακριβώς φοβάται το καθεστώς. Αυτούς γιατί είναι οι μόνοι που δεν μπορεί να ελέγξει. Τους λίγους, τους εκλεκτούς, αυτούς που χτες ήταν σκλάβοι μιας κοινωνίας ψυχικών κάτεργων, σήμερα «ακραίοι» μα που το αύριο θα τους δώσει την τιμή του οδηγού. Αυτοί θα οδηγήσουν τον αγώνα μας ενάντια στον επερχόμενο εφιάλτη, ενάντια σε μια κοινωνία που δεν θέλει τον άνθρωπο αλλά τον πολυπολιτισμικό αριθμό.
Πλέον δεν μας απομένει άλλη διέξοδος πάρα αυτή του αγώνα. Πολλές φορές αναρωτιόμουν ποια επιτέλους είναι η κόκκινη γραμμή που θα περάσουμε και μετά απ’ αυτήν δεν θα υπάρχει επιστροφή. Βλέποντας δέσμιους του καθεστώτος Έλληνες νέους να στέκονται περήφανα και με το κεφάλι ψηλά, με μάτια γεμάτα φλόγες οργής, και με καρδιά ζέστη γεμάτη ορμή για αγώνα και Νίκη, κατάλαβα πως αυτή είναι η κόκκινη γραμμή. Πως υπάρχουν Έλληνες που αντιστέκονται, πως ο σπόρος ιδεών και αγώνων τόσων χρόνων έχει πλέον ανθίσει, και πως εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα τώρα πια να κάνουμε πίσω. Ήρθε η ώρα γι’ όλους να επιλέξουν ποιους θα αφήσουν και ποιους θα ακολουθούσουν, σε τελική ανάλυση ήρθε η στιγμή να φανούμε αντάξιοι όλων αυτών που λέμε πως πιστεύουμε.
Ένας από τους εκλεκτότερους συντρόφους μας βρίσκεται φυλακισμένος γιατί τόλμησε να αντισταθεί, γιατί τόλμησε όλα αυτά τα χρονιά να αγωνίζεται για τις ιδέες μας. Αυτός μπροστάρης και εμείς μαζί του στο βαθύ σκοτάδι του μοντέρνου κόσμου. Μα μη ξεχνάτε «αντιρατσιστές» πως το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν το ξημέρωμα.

E.X.

No Platform

2010-02-06T03:40:00.000-08:00

Είναι περίεργος, ορισμένες φορές, ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με τρομακτικές ομοιότητες και ουσιώδεις διαφορές. Σήμερα, αφού κλείσαμε την πρώτη δεκαετία της τρίτης μετά Χριστό χιλιετίας, ξαναζούμε μια περίοδο, που έχει αναρίθμητες φορές διαδραματιστεί. Σαν τη νιοστή επανάληψη ενός σαιξπηρικού δράματος. Με την «εκτελεστική εξουσία» στο ρόλο του διεφθαρμένου άρχοντα, τις διάφορες μη κυβερνητικές, αντιρατσιστικές και κάθε είδους αριστερόστροφες και διεθνιστικές οργανώσεις στο ρόλο του ζηλωτή ιεροεξεταστή, ενώ όσους ακόμα πιστεύουν σε έννοιες όπως το έθνος, η φυλή, η θρησκεία, στον άχαρο ρόλο των αιρετικών.
Έτσι ακριβώς μας αντιμετωπίζουν. Ως «αιρετικούς», στους οποίους δεν πρέπει να δίδεται ούτε ακόμη και αέρας για να αναπνέουν. Διάβαζα πρόσφατα, λίγο πριν οι τοίχοι των φυλακών Κορυδαλλού περιορίσουν την πρόσβασή μου στο διαδίκτυο, περί της πολιτικής «no platform» για την οποία πιέζει έντονα ολόκληρο το σύστημα, να υιοθετηθεί έναντι του βρετανικού κόμματος BNP. Τι σημαίνει «no platform»;
Είναι η ολοκληρωτική άρνηση του δικαιώματός του να υπάρχει δημόσια και αυτό περιλαμβάνει εμπάργκο, από τον τηλεοπτικό αέρα ως και τις κλειστές εκδηλώσεις του. Κανένα όριο δεν τίθεται ως προς τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου. Απαγορεύσεις, απειλές και βία. Μιλάμε δηλαδή για ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών.
Στην Ελλάδα, η κατάσταση δεν διαφέρει καθόλου. Κράτος και παρακράτος (της άκρας αριστεράς και του άβατου των Εξαρχείων) διαγωνίζονται στην καταπίεση των αιρετικών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα καμένα βιβλιοπωλεία, τις «δημοκρατικές» απαγορεύσεις στα πανεπιστήμια, τις δολοφονικές επιθέσεις σε μικρά παιδιά; Όλα στο ίδιο πνεύμα με τη δική μου προφυλάκιση. Είναι σαφές. Στο μυαλό τους, οποιοσδήποτε δεν αποδέχεται το μονόδρομο της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης και είναι διατεθειμένος να στηρίζει έμπρακτα τις ιδέες του, πρέπει να τεθεί στο περιθώριο, να καταστραφεί οικονομικά ή και να φυλακιστεί. Μας έχουν με την πλάτη στον τοίχο. Ο τοίχος όμως αυτός δεν είναι απαραίτητα το τέλος. Μπορεί κάλλιστα να είναι η αφετηρία. Να μας δώσει το μέρος που θέλουμε, για να στηρίξουμε τα πόδια μας.
Έχουμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα που δεν έχουν οι παγκόσμιοι εξουσιαστές. Μία ιστορία χιλιετηρίδων, από την οποία αντλούμε δύναμη. Και την – έστω ενδόμυχη – υποστήριξη του λαού μας που σθεναρά αντιτίθεται στην μετατροπή του σε «πληθυσμό». Οι δεσμοί – οι κοινωνικοί – τους οποίους προσπαθούν να σπάσουν, είναι δυνατοί. Υπ’ αυτήν την έννοια είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ ό,τι θα μπορέσουν ποτέ να είναι οι «υπουργοί», οι «πρωθυπουργοί» με τους «πραίτορές» τους, που μπορούν να φυλακίζουν και να καταδικάζουν.
Αυτή είναι η ώρα για να εντείνουμε τις φωνές μας και να υποστηρίξουμε κάθε προσπάθεια που έχει ως σκοπό την αντίσταση στην Νέα Τάξη που οραματίζονται. Ας γίνουμε το ιστορικό απρόοπτο στους σχεδιασμούς τους. Και κάτι τέτοιο, μαθαίνοντας για τα ανακλαστικά που επεδείχθησαν στην δική μου περίπτωση, μου φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό. Το ότι αρκετός κόσμος αντέδρασε στην μεθόδευση αυτή – με τον τρόπο που έγινε δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για κάτι άλλο παρά για μεθόδευση – είναι ελπιδοφόρο. Για να πω την αλήθεια δεν το περίμενα – σε αυτήν την ένταση – ούτε εγώ αλλά ούτε και η «πολυκατοικία» ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΣΥ.ΡΙΖ.Α., από τα υπόγεια της οποίας εκπορεύονται οι διάφορες «αντί» οργανώσεις. Και όσο ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα, τόσο δυσάρεστη ήταν γι’ αυτούς.
Σιγά-σιγά, συνηθίζω και πάλι το στυλό και μαθαίνω να γράφω στα γόνατά μου ή στην «κουκέτα» που κοιμάμαι. Έτσι και οι κάτοικοι της «αριστερής πολυκατοικίας» θα πρέπει να συνηθίσουν στο ότι δεν είναι μόνοι τους στην χώρα μας.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Να «μην πάει τζάμπα»...

2010-02-05T05:15:00.000-08:00

Από την στιγμή που θα αντικρίσεις την ελευθερία, δεν αποστρέφεις εύκολα το βλέμμα σου από αυτήν. Το να το κάνεις σημαίνει να νεκρώσεις τα πλέον ζωντανά κομμάτια τού είναι σου. Διανύω την 12η μέρα κράτησης στα «φιλόξενα» κελιά του Κορυδαλλού. 12 ημέρες μιας «ψυχοσωματικής δοκιμασίας» όπως το έθεσε ένας στενός φίλος. Δοκιμασίας, όμως, όχι για εμένα, αλλά για τους κοντινούς μου ανθρώπους. Η «πολιτική βούληση» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να επιδείξει «σιδηρά πυγμή», όσον αφορά τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού, βρήκε σε μένα μια ευκαιρία να «παραδειγματίσει». Δεν πιστεύω όμως ότι θα το επιτύχει.
Πιστεύω ότι θα έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Η «εξουσιαστική ελίτ» της χώρας αποδεικνύει ότι σε επανάληψη του αιώνιου κύκλου της παρακμής, έχει χάσει κάθε είδους επαφή με τον ελληνικό λαό. Μια κυβέρνηση, που σηκώνοντας το «σκιάχτρο» της οικονομίας - στην κακή κατάσταση της οποίας έχει συμβάλλει καίρια - προσπαθεί να προωθήσει την πλέον «παγκοσμιοποιητική» και ως εκ τούτου «αντιεθνική» ατζέντα.
Και το κάνει άμεσα, προσπαθώντας να «στριμώξει» όσα περισσότερα μπορεί, σε όσο το δυνατόν μικρότερο χρονικό διάστημα. «Μεταναστευτικό», «Σκοπιανό», «Κυπριακό». Και δεν είναι μόνο αυτά. Ταυτόχρονα θέτει σε κίνηση τους κρατικούς αλλά και παρακρατικούς μηχανισμούς, που ανατροφοδοτούμενοι προσπαθούν να αποκαθηλώσουν τα σημεία κοινωνικής και εθνικής αναφοράς του ελληνικού λαού. Σηκώνεται ένα μέλος π.χ. μιας ακροαριστερής οργάνωσης και φωνάζει: «Εξω οι εικόνες από τα σχολεία».
Ο υπεύθυνος Υπουργός υιοθετεί την πρόταση για το εγγύς μέλλον. Η ακροαριστερή ομάδα, διαδηλώνει σχετικά, ώστε να το μετατρέψει σε δήθεν λαϊκό αίτημα. Και ούτω καθ' εξής. Την ίδια στιγμή, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, προσπαθούν να «ουδετεροποιήσουν» τον Ελληνικό λαό, «στολίζοντας» όποιον αντιδρά με συναισθηματικά φορτισμένους χαρακτηρισμούς ή γραφικοποιώντας τον.
Οι εξελίξεις πολλές, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ο «μετασχηματισμός» της κοινωνίας μας από έθνος - κράτος σε ένα κακέκτυπο φέουδο όπου οι «ελίτ» διατάσσουν τους υπηκόους - οι οποίοι δεν έχουν μεταξύ τους συνεκτικούς δεσμούς ώστε να αντισταθούν - είναι προ των πυλών. Και όποιος τολμά να υψώσει λόγο αντίθεσης, στο «μπουντρούμι».
Χαίρομαι πολύ, προσωπικά, για τα μηνύματα που λαμβάνω απ' έξω, μιλώντας με τους δικούς μου ανθρώπους. Χαίρομαι γιατί καταλαβαίνω, ότι η μεγαλύτερή μου «αγωνία» το να «μην πάει τζάμπα» αυτό που περνάω, αποδεικνύεται αβάσιμη. Γιατί, μέρα με την ημέρα, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος σήμερα.
Γιατί όσο και αν «γαυγίζουν» τα σκυλιά της «αυλής», ο καθένας καταλαβαίνει ότι αυτή την στιγμή βρίσκομαι κρατούμενος, μετά από ένα ξεκάθαρο πολιτικό παιχνίδι με τους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην ΓΑΔΑ σε ρόλο εισαγγελέα, και τον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ σε ρόλο δικαστή. Δεν είναι κάτι που με «πληγώνει» ή το θεωρώ «άδικο». Αν είχε τύχει να γεννηθώ πριν 20 χρόνια στο σιδηρούν παραπέτασμα, δεν θα ήμουν απλά κρατούμενος, αλλά σε κάποιο γκουλαγκ ή τρελοκομείο. Είμαι απλά κρατούμενος γιατί κάποιοι «παππούδες» μου πότισαν με αίμα το δένδρο της ελευθερίας. Ο καιρός όμως περνά.
Απ' ό,τι φαίνεται μέχρι στιγμής πάντως «δεν πάει τζάμπα». Οφείλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους όσους θεώρησαν ότι η δική μου υπόθεση είναι και δική τους. Και να τους διαβεβαιώσω, ότι έτσι είναι.
Αυτή την στιγμή, ο αγώνας δεν είναι πια πολιτικός. Είναι ένας αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ύπαρξής μας. Εάν οι κομισάριοι της κυβέρνησης, τα αργυρώνητα τσιράκια τους και τα «εξημερωμένα» ΜΜΕ, πιστεύουν ότι μπορούν να τον σταματήσουν, κλείνοντάς μας σε φυλακές, φιμώνοντάς μας και ελπίζοντας να καταρρακώσουν το ηθικό μας, πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι άδικα προσπαθούν.
Γιατί είμαστε απόγονοι, της μικρής αυτής δράκας ανθρώπων που τόσες χιλιάδες έτη ζουν σε αυτήν εδώ την μικρή γωνιά του χάρτη και όσο τους χτυπούν, τόσο πεισμώνουν. Και κάθε ένας από εμάς, θα ήταν πρόθυμος να τα δώσει όλα για να έχει μια πλάκα από πάνω του που θα λέει: «Ξένε, πες στους πατριώτες μου, ότι εδώ κείτομαι, πιστός στις δικές τους προσταγές».

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Η Πίστη μας είναι η Δύναμη μας

2010-02-04T02:03:00.000-08:00

Από τη μέρα που ο Δημήτρης προφυλακίστηκε οι φωνές που τάσσονται με το μέρος του και οι δράσεις που ξεκίνησαν λαμβάνουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Ξεκινώντας από τους απλούς πολίτες και φίλους που επικοινώνησαν με τους συντρόφους του, προσφέροντας οικονομική βοήθεια, μέχρι τις αμέτρητες ιστοσελίδες και ιστολόγια που ανήρτησαν το μπανεράκι που φτιάξαμε, παραπέμποντας στο μπλογκ του Δημήτρη.
Αρκετοί είναι εκείνοι που περιμένουν από εμάς και από τον ίδιο τον Δημήτρη να τους πούμε πώς θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Πέραν της οικονομικής βοήθειας, την οποία θα χρειαστεί και ο Δημήτρης αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά που εντελώς άδικα θα βρεθούν στο εδώλιο του δικαστηρίου, υπάρχουν διάφορες ενέργειες, στις οποίες μπορεί κανείς να προβεί, για να συμβάλει στην ανάδειξη του θέματος.
1. Μπορεί να τοποθετήσει το μπανεράκι που έχουμε φτιάξει με σύνδεση στο μπλογκ του «χωρίς κορδόνια».
2. Μπορεί να εκτυπώσει αυτοκόλλητα με συνθήματα για τον Δημήτρη, όπως:
• ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
• ΟΧΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ - ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ
• ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ -ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ
• ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟ -ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ

3. Μπορεί να προβάλει και να έρθει και ο ίδιος με όσους περισσότερους φίλους του στην γιορτή του PATRIA που θα είναι αφιερωμένη στον Δημήτρη.

4. Μπορεί να προωθεί με SMS στους γνωστούς του το ακόλουθο μήνυμα.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΥΒΕΡΝΑ. Η ΝΔ ΣΙΓΕΙ. ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ!

5. Μπορεί να υπογράψει και να στείλει με φαξ ή email την συνημμένη επιστολή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με κοινοποίηση προς τον πρωθυπουργό, τον Υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ., τον Υπουργό Δικαιοσύνης, τους αρχηγούς των κομμάτων της βουλής, τους Διευθυντές των γνωστών εφημερίδων.
6. Μπορεί να συμμετάσχει σε σχετικές ομάδες στο Facebook.
7. Μπορεί να συμμετάσχει σε σχετικά δρώμενα που διοργανωθούν στο ερχόμενο χρονικό διάστημα, μέχρι να αποφυλακισθεί ο Δημήτρης.
Και πάνω απ’ όλα δεν ξεχνάμε πως βρισκόμαστε απέναντι σε ένα εχθρικό κράτος. «Κάποιος από εσάς θα πάει φυλακή. Και θα πάει, γιατί εσείς είστε το μέλλον» ήταν η… παρατήρηση ενός «περαστικού» αριστεριστή στην Ευελπίδων, στη διάρκεια της ανάκρισης των 44 Εθνικιστών και πήρε σάρκα και οστά. Εμείς όμως είμαστε εδώ, θυμόμαστε και πάνω απ’ όλα αγωνιζόμαστε. Λευτεριά στον Συναγωνιστή μας!

Casus Belli

2010-02-03T03:20:00.000-08:00

Φυλακισμένες σκέψεις

2010-02-02T12:08:00.000-08:00

Το πιο δύσκολο στην φυλακή δεν είναι όπως αρχικά φοβόμουν η μοναξιά. Αυτήν είχα ετοιμαστεί να αντιμετωπίσω. Αντίθετα, στην δική μου κατάσταση τουλάχιστον, το πρόβλημα είναι η συμπιεστική συνύπαρξη πολλών διαφορετικών προσωπικοτήτων. Ευτυχώς γι' αυτό, με προετοίμασαν άλλοι. Από την μια το αυστηρό ιδιωτικό σχολείο με το ακριβές πρόγραμμά του και από την άλλη ο στρατός. Αν το σκεφθεί κανείς με απλή λογική, οι τριτοκοσμικές ελληνικές φυλακές δεν είναι παρά μια ακραία έκφραση του αστικού τρόπου ζωής. Το μόνο που αλλάζει είναι η κλίμακα. Αντί να στριμώχνονται 1.500 ψυχές σε 4-5-10 οικοδομικά τετράγωνα, στριμώχνονται σε 1. Αντί του διαμερίσματος, υπάρχει ο θάλαμος, με τις διθέσιες κουκέτες του, που στο μυαλό - και ξέρω γιατί - μου φέρνει εικόνες από μεσαιωνικό αμπάρι πλοίου. Κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ, όπως και οι περισσότεροι από τους συγκρατούμενούς μου.
Η ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είναι ίσως η πιο γαλήνια. 23.24 για την ακρίβεια. Οι πρώτοι - οι πιο τυχεροί - έχουν ήδη κοιμηθεί. Οι υπόλοιποι παρακολουθούν τηλεόραση. Οι μισοί το κάνουν γιατί τους αρέσει το έργο. Οι άλλοι μισοί, με άδεια μάτια, προσποιούνται ότι παρακολουθούν, ενώ οι σκέψεις τους τρέχουν, λίγο πιο πέρα, ξεπερνώντας ίσως τα κάγκελα που φράζουν το παράθυρο, το συρματόπλεγμα πάνω στον τοίχο, με τα χιλιάδες αγκάθια, τα οποία απειλούν όχι μόνον αυτόν που θέλει να το πηδήξει αλλά ακόμη και το βλέμμα αυτού που επιχειρεί να κοιτάξει απέναντι. Παρ' όλα αυτά, χτες, όλοι κοιτούσαν έξω. Πανσέληνος είπε κάποιος και για 20 περίπου λεπτά όλοι το συζητούσαν. Δεν νομίζω ότι εκτός της φυλακής κάποιος θα αφιέρωνε 20 λεπτά παρατηρώντας το φεγγάρι και κουβεντιάζοντας γι' αυτό. Τελικά αποδείχτηκε από ένα ημερολόγιο ότι δεν ήταν πανσέληνος. Κανέναν όμως δεν νομίζω ότι ένοιαξε αυτό. Η στιγμή ανήκε σε όλους.
Διάβασα κάπου - διαβάζω ασταμάτητα - ότι όταν ένας άνδρας είναι στην φυλακή, το μυαλό του ξεπερνά τον εαυτό του και ταξιδεύει. Και το πρώτο που κάνει δικό του είναι το παρελθόν του. Δεν ξέρω αν ισχύει, μετά από κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο στην φυλακή. Πάντως εγώ προσωπικά - αλλά το ίδιο διακρίνω και στους περισσότερους συγκρατούμενούς μου - διαισθάνομαι περισσότερο μια σισύφειο καθημερινότητα. Όχι τόσο για την έννοια του μαρτυρίου όσο της αέναης επανάληψης της καθημερινότητας. Κάθε μέρα που περνά είναι αβάστακτα όμοια με την προηγούμενη. Και εάν εγώ σε 8 μέρες κρατούμενος μπορώ να το αντιληφθώ, δεν ξέρω τι συμβαίνει στα μυαλά άλλων. Δεν μπορώ να πω ότι η κατάσταση δεν αντέχεται. Αντέχεται και μάλιστα συνηθίζεις αρκετά εύκολα.
Το δύσκολο είναι ότι αντιλαμβάνεσαι ότι η συνήθεια αυτή - υποχρεωτική για να επιβιώσεις - σου ροκανίζει μέρα με την ημέρα, την ουσία της ανθρωπιάς σου.
Βρίσκεσαι παγιδευμένος, σαν χρυσοκάνθαρος, σαν τζιτζίκι μέσα σε ένα σπιρτόκουτο. Συνήθιζα να το κάνω αυτό μικρός μαζί με τον πρωτοξάδελφό μου, τον Σπύρο. Να κλείνω τζιτζίκια, μέσα σε σπιρτόκουτα. Δεν θα το ξαναέκανα, όμως, ποτέ πια.
Αυτή η συμπίεση προσωπικοτήτων από την άλλη, δημιουργεί ένα «ατσάλωμα» χαρακτήρων. Όλοι «περπατούν» προσεκτικά. Έξω από την άλλη προσπαθώ να ζω «εντός nirvana». Το να μπεις σε «nirvana», σε μια αδιατάρακτη ύπαρξη στο παρών, είναι το πιο εύκολο. Προσπαθώ να δημιουργήσω την δική μου ρουτίνα. Σηκώνομαι το πρωί, περπατάω με τεντώματα, για 15 περίπου λεπτά. Αμέσως μετά διάβασμα για 1-2 ώρες. Το καλό είναι ότι έκοψαν τον έναν από τους δύο εθισμούς μου. Τον καφέ. Μένουν τα τσιγάρα. Θέλω να κόψω και αυτά, όχι για λόγους υγείας μόνον αλλά και για οικονομία. Δεν θέλω να αισθάνομαι βάρος στους απ' έξω.
Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση. Αύριο περιμένω το πρώτο επισκεπτήριο. Η μητέρα μου. Με δυσκολεύει αρκετά η ιδέα. Δεν ξέρω αν το θέλω. Για εμένα θα είναι μεγάλη ευχαρίστηση. Δεν ξέρω γι' αυτήν, ιδιαίτερα την στιγμή του αποχωρισμού.
Το σημαντικό είναι άλλο. Παραμένω ελεύθερος. Το πνεύμα και η ψυχή, τα δύο από τα τρία συστατικά του ανθρώπου, δεν σταματιούνται από τοίχους και συρματοπλέγματα! Και επίσης πλέον έχω στυλό και χαρτί. Ο περιορισμός που υπάρχει είναι αντίστοιχος του να είχα σπάσει το πόδι μου και να μην μπορούσα να μετακινηθώ. Δεν είναι κάτι παραπάνω! Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι η οικογένειά μου. Όλα τα άλλα αντιμετωπίζονται. Τι διάολο, άντρες είμαστε. Και αν πρέπει να κάτσουμε και λίγο μέσα για να έχουμε το δικαίωμα να είμαστε εντάξει με τον ίδιο τον εαυτό μας, θα το αντέξουμε. Γεννηθήκαμε άλλωστε στην χώρα που έριξε άλλους και άλλους στην φυλακή, στο όνομα της «πολιτικής βούλησης». Άντρες μακράν ανωτέρους από τον μέσο όρο. Γράφω σχεδόν μια ώρα, με τα φώτα μόνο από την τηλεόραση. Μην στραβωθούμε κιόλας! Το αύριο μας περιμένει και εμείς πρέπει να το βρούμε πιο δυνατοί από ότι ήμασταν σήμερα! Τόσο στο πνεύμα, το μυαλό όσο και στο σώμα.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

Για τον Συναγωνιστή…

2010-02-01T08:21:00.000-08:00

Αυτό το blog φτιάχτηκε με μοναδικό σκοπό την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για την άδικη και πολιτικά κατασκευασμένη δίωξη και προφυλάκιση του Δημήτρη Παπαγεωργίου. Εμείς οι σύντροφοι του που διαχειριζόμαστε αυτό το βήμα μάχης προσπαθούμε να σας ενημερώνουμε άμεσα τόσο για τα μηνύματα του Δημήτρη μέσα από την φυλακή, αλλά και γενικότερα για τις εξελίξεις στην υπόθεση της ξεκάθαρα πολιτικής σκευωρίας εις βάρος του. Ας γίνει αυτό εδώ το βήμα η φωνή της κατακραυγής των μεθοδεύσεων του πρασίνου «κράτους» και του μαρξιστικού παρακράτους τα οποία στοχοποίησαν τον Συναγωνιστή μας. Μέχρι την τελική δικαίωση

Επίκαιρο όσο ποτέ το ποίημα του Robert Brasillach.

Ο Συναγωνιστής
Σε είδαμε το κατώφλι να διαβαίνεις
σε είδαμε το μέτωπό σου να γυρίζεις
σε είδαμε στη μελανή τη νύχτα να πηγαίνεις
να προχωράς τους διαδρόμους να διασχίζεις.
Εμείς σε είδαμε όπως και τόσους άλλους
στης κρίσεως την ώρα, έξω απ’ τα τείχη μακριά ήταν δικοί μας ή με τους αντιπάλους…
…Σε είδαμε την καταδίκη που βαστούσες
του φθινοπώρου αυτό το σάπιο πρωινό
σε είδαμε σιγά σαν προχωρούσες
μ’ εμάς να μοιάζει το βλέμμα σου το γελαστό.
Στης αυγής τα σταλάγματα σε είδαμε εμείς
ανάμεσα στα χαίρε εσύ να ξεχωρίζεις
για μας βαριά κυλούσανε ώρες αναμονής
μα σαν η νύχτα ξαναρθεί σε μας θε να γυρίζεις.

Δημήτρη, η σκέψη μας και η ψυχή μας διπλά στον αγώνα σου!

Χωρίς κορδόνια*

2010-01-29T15:00:00.000-08:00

Θα μπορούσα στις πρώτες αυτές γραμμές που καταφέρνω να γράψω, να αναφερθώ σε πολλά από όσα έλαβαν χώρα τις ημέρες αυτές που πέρασαν. Στις «αδικίες», στις ξεκάθαρα πολιτικές αποφάσεις και στην προσωπική μου στοχοποίηση. Γι’ αυτά όμως έχουμε χρόνο. Ούτε και θα αναφερθώ στα όσα συνέβησαν το πρωί του περασμένου Σαββάτου στην Πλατεία της οδού Πανόρμου ούτε και στην στάση των διαφόρων μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που παρήλαυναν από την ΓΑ.Δ.Α., διευθύνοντας κατ’ ουσίαν τις κινήσεις των αστυνομικών. Θα πω απλά ότι έχει περάσει ήδη μία εβδομάδα και ακόμη δεν έχω πάει σε ιατροδικαστή για το δολοφονικό κτύπημα που δέχτηκα στο κεφάλι. Δεν γνωρίζω αν αυτό γίνεται για να προστατευθούν οι «αντιρατσιστές».

Η Ελευθερία δεν χαρίζεται
Αντί όλων αυτών θα αναφερθώ στην έννοια της Ελευθερίας, όπως την βιώνω την τελευταία εβδομάδα. Έγκλειστος αυτήν την στιγμή στη φυλακή και αφού πέρασα τέσσερις ημέρες στα κρατητήρια της Γ.Α.Δ.Α., η Ελευθερία είναι το κύριο θέμα που κλωθογυρίζει στο μυαλό μου. Και αρχίζω σιγά - σιγά να συνειδητοποιώ ότι χρειάστηκε να πληρώσω αυτό το τίμημα για να επιβεβαιώσω την πραγματική έννοια της Ελευθερίας.
Βρίσκομαι εδώ μέσα περιτριγυρισμένος από τοίχους, λουκέτα, κάμερες και ανθρώπους, οι οποίοι ως σκοπό έχουν το να περιορίζουν την κίνησή μου. Παρ’ όλα αυτά όμως, αισθάνομαι πραγματικά ελεύθερος. Γιατί Ελευθερία δεν είναι το «Laissez faire - laissez passer» του οικονομικού φιλελευθερισμού. Ελευθερία είναι το να μένεις σταθερός στις δικές σου αρχές, στα δικά σου πιστεύω, στα δικά σου ιδανικά, ακόμη κι αν κάποιες φορές πρέπει να το πληρώσεις. Η Ελευθερία δεν μπορεί να σου χαρισθεί μακροπρόθεσμα. Πρέπει να την κατακτήσεις.
Δεν γνωρίζω πόσο θα κρατήσει αυτή η δοκιμασία. Δεν γνωρίζω για πόσο καιρό θα συνεχίσω να στερούμαι την παρουσία της οικογένειάς μου και των προσφιλών μου προσώπων. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι απέτυχαν και θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν στο να με μετατρέψουν σε ένα ανελεύθερο άτομο. Πιστεύω όσα πίστευα και όπως πριν θα συνεχίσω να τα λέω δυνατά.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

*Μία μικρή επεξήγηση: Το χωρίς κορδόνια που είναι ο τίτλος τόσο αυτού του κειμένου όσο και του μπλογκ που θα προσπαθήσω να ενημερώνω, προέρχεται από την στιγμή στην οποία όταν εισέρχεσαι στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ, εκτός από όλα τα υπόλοιπα προσωπικά σου αντικείμενα, σου αφαιρούν και τα κορδόνια των παπουτσιών σου, δήθεν για να μην μπορείς να αυτοκτονήσεις. Αποτυγχάνουν όμως να σου στερήσουν το πνεύμα σου.